காலத்தை வென்ற கதைகள் – 25

Image

கு.ப.சேது அம்மாள்

எழுத்தாளர் கு.ப.ராஜகோபாலின் சகோதரியான இவர், தன் வீட்டில் நிலவிய இலக்கியச் சூழலின் உந்துதலால் எழுதத் தொடங்கியவர். ஐம்பதாண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தொடர்ந்து எழுதியவர். இவருடைய படைப்புகள் சமீபத்தில் நாட்டுடைமையாக்கப்பட்டன.

மங்கை, கலைமகள், கலா மோகினி ஆகிய இதழ்களில் இவர் தொடர்ந்து  எழுதியுள்ளார். 

புயல் ஓய்ந்தது

ப்பசி மாதத்து அமாவாசை. அந்தியில் பிடித்த மழை விடாமல் ஒரே மாதிரியாக அடித்துப் பெய்துகொண்டிருந்தது.

நல்ல நிசிவேளை. இடியும் மின்னலுமான அந்த அடை மழையிலும் சாரதா, தன் அறையின் ஜன்னல்களையும் கதவையும் திறந்துபோட்டு விட்டுத் தூக்கம் கொள்ளாமல் மறுகும் மனவேதனையை வெளியுலகத்து ஆர்பாட்டத்தோடு கலந்துகண்டு கொண்டு சாய்மானத்திலேயே கிடந்தாள். இன்னும் பலமான மழை வலுக்கவே அவள் மீது சாரலடித்தது. எழுந்தும் ஜன்னலை மூடும் சமயம் வாசற் கதவை யாரோ தட்டும் சத்தம் கேட்டது.

நின்று கேட்டாள். ஒரு தடவை, மறுதடவை, பிறகு தொடர்ந்து தட்டுவது கேட்டது. சரி நமது வீட்டுக் கதவுதான் என்று மாடியிலிருந்து இறங்கிவந்து கதவருகில் நின்று, கதவைத் திறக்காமலேயே ‘யாரது?’ என்று கேட்டாள்.

”நான்தான் சாரதா, திற”

குரலைக் கேட்டதும் அப்படியே நின்றுவிட்டாள். ஒரு காலத்தில் அமுதச் சுவையாக இனித்த அந்தக் குரல். இன்று கர்ணகடூரமான த்வனியாகக் கேட்டது. உள்ளே இருந்து பதிலுமின்றி, கதவும் திறக்கப்படாதது கண்டு மறுபடியும், ”சாரதா, கதவைத் திற, நான்தான்” என்றது மறுபடி வெளியிலிருந்து குரல்.

தாழ்ப்பாளை நீக்கிவிட்டு உள்ளே வந்துவிட்டாள் சாரதா. கதவைத்திறந்து கொண்டு நடராஜன் அவள் பின்னாலேயே கூடத்திற்கு வந்து நின்றான். சாரதா திரும்பி நின்று வந்தவனைப் பார்த்து ”வாருங்கள் ராஜா, சௌக்யா?” என்று பதபாகமான தொனியில் கேட்டவுடனேயே நடராஜனின் நம்பிக்கையில் ஒரு பாதி செத்துவிட்டது.

அந்த அதிர்ச்சியினால் தூண்டப்பட்டவனாக மெய்மறந்து போய் அவளை நோக்கிப் பாய்ந்தான். சட்டென்று இரண்டடி பின்வாங்கி நின்று கொண்டாள் சாரதா. கூரிய சிரிப்பொன்று சிரித்துக் கொண்டு, ”இவ்வளவு பிரேமை உங்களுக்கு எப்போது உதித்தது?” என்று அவனைப் பார்த்து கொண்டே கேட்டாள். அவளுடைய அந்த தீஷண்ய வகசிதமான சிரிப்பு பாணம் போல நடராஜனின் உள்ளத்தில் தைத்தது. ஒரு நிமிஷம் ஸ்தம்பித்து நின்று, பிறகு தெளிவடைந்து, ”சாரதா உன் தயாளத்தை நம்பி எனது தவறை உன் முகத்தின் முன் ஒப்புக்கொண்டு, உனது மன்னிப்பையும் உன்னையும் கேட்கிறேன். என்னை ஏமாற்…”

எட்டிக் கசப்பை விழுங்குவது போல அந்த வார்த்தைகளை வாங்கிக் கொண்ட சாரதாவின் தோற்றத்தைக் கண்ட நடராஜன் மேலே பேசத் தெரியாமல் திகைத்து நின்றான்.

நிலைமையைச் சமாளித்துக்கொண்டு சகஜ பாவத்துடன் சாரதா, ”உட்காருங்களேன். தீர்த்தம் வேண்டுமா?” என்றாள் உபசாரமாக, ”வேண்டும். கொண்டு வா” என்றான். வந்ததும் வாங்கிக் குடித்தான். உட்கார்ந்து கொண்டான், பேசாமல் எதிரே சிலை போல நிற்கும் மனைவியை உற்றுப் பார்த்தான் ஐந்து நிமிஷம். ஐந்து வருஷங்களுக்கு முன்பு எந்தக் கம்பீர ரூபத்தையும். ஞான சோபைபையும் கண்டு தன் உள்ளத்தைப் பறிகொடுத்தானோ… அதே கம்பீர ரூபமும் தேஜஸும் அவளுடைய தோற்றத்தை மறுமுறையாக அதுவும் ஸ்பஷ்டமாகக் கண்டான். மனம் படாதபாடு பட்டது. தத்தளித்து உருகினான். அதே அளவில் குரலும் கெஞ்ச, ”சாரதா. வா இப்படி உட்காரு என் பக்கத்தில். மாட்டாயா?” என்று விம்மினான்.

Image

ஒரு காலத்தில் மெழுகு போன்ற சுபாவமாக இருந்த சாரதா இன்று இரும்பு வன்மை பெற்ற தன்மையுடன் தீர்க்கமான குரலில், ”இருக்கட்டும். இந்திராவும் குழந்தையும் சௌக்யம்தானே?” என்று கேட்டுக்கொண்டே நின்ற இடத்திலேயே உட்கார்ந்து கொண்டாள்.

கேள்விக்கு செவிகொடாதவனாக இரு கைகளையும் ஒரு நெற்றியில் ஊன்றிக்கொண்டு பூமியை நோக்கினான். அவனுடைய இரு கண்களிலிருந்தும் நீர் கொட்டிக்கொண்டிருந்தது.

அப்படியாக அரை மணி நேரம் சென்றது. வேகம் தணிந்து அவன் தலை நிமிரும் வரையிலும் சாரதா கல் மாதிரி உட்கார்ந்திருந்தாள்.

பிறகு அவனாக ஓய்ந்து தலையை நிமிர்த்தி அவளைப் பார்த்தான். நீர் வழியும் கண்களுடன் தேம்பிக்கொண்டு, ”சாரதா, போதும், இரங்கு எனக்கு” என்றான் பரிதாபமாக.

”நீங்கள் என்ன சிறு குழந்தையா? ஆண் பிள்ளைகளுக்குக் கண்களில் ஜலம் வரக்கூடாது. அது கோழைத்தனத்தின் அறிகுறியல்லவா? அந்த வகையில் நான் உங்களை மதிப்பிட மாட்டேன். முதலில் கண்களைத் துடைத்துக்கொள்ளுங்கள்” என்றாள்.

”நானா துடைத்துக்கொள்ளவேண்டும், சாரதா? உன் மனதை எவ்வளவு இறுக்கிவிட்டேன் பாபி! என் கண்ணே! உனது அன்பு எங்கே! அதை என் மீது சொரி, இல்லாவிட்டால் உயிர் வாழ என்னால் சாத்தியமில்லை… சாரதா…”

”ராஜா! கொஞ்சம் பொறுங்கள். இருந்த அன்பையெல்லாம் அன்றே உங்களுக்கு அளித்துவிட்டேன். பாக்கி வைத்திருக்கவில்லை, இன்று கொடுக்க! ஆண்களின் அன்புக்கும் பெண்களுக்கும் இதுதான் வித்தியாசம். உங்களுக்குத் தெரியாத தத்துவமா இது?”

”ஆமாம், உண்மை, நிஜமான வார்த்தை, பிறந்து பிறந்து மாய்வதும் நிமிஷத்தில் மாறுதலடைந்து விடும் சபல சித்தமும்தான் ஆண்களின் அன்பு என்று சொல்லுகிறாய்! வாஸ்தவம். இதே வீட்டில் முதல் முதலாக உன்னைக் கண்டதுமே உனது கம்பீர உருவமும் நளினமான சுபாவமும் என்னை ஆட்கொண்டது. உன்னை எனது மனைவியாக்கிக் கொண்டேன். நான் புருஷன், நீ மனைவி, எனது கட்டளைப்படி நீ நடக்கவேண்டியது என்ற நினைப்பில் என் மனம்போன போக்கிலெல்லாம் உன்னை நடத்தினேன். எதனால்? மனைவி என்பவள் கணவனுடைய அடிமை என்ற ஆவேசத்தில். உனக்கும் ஒரு மனம், அபிலாஷைகள், உணர்ச்சி என்பதிருக்கிறது என்ற ஞாபகமே இன்றி உன்னை எனது இஷ்டப்படி ஆட்டுவித்தேன். அது மட்டுமல்ல, என்றாவது ஒருநாள் உனது உயர்வை நீ சூசகமாக நினைவூட்டுவதுகூட எனக்கு விஷயமாக இருந்தது. ரொம்ப சாதாரணமாக அதைச் சகித்துக்கொண்டு போனாய். எனது போதாத காலத்தின் விளைவாக உன்னை மாதக் கணக்காகத் தனிமையில் திணறவிட்டுவிட்டு, வாட்டி, வதக்கி, உன்னால் எனக்குச் சுகமே கிடையாது என்று நேருக்கு நேராக நின்று முகத்தைப் பார்த்துக் கேட்டேன். அதையும் பொறுத்துக்கொண்டாய். தவறு என்னுடையதாக இருக்க உன்னை மலடு என்று மனம் துணிந்து கூறி எனது உதாசீனத்தைக் காட்டி எனது திருப்திக்கு உன்னை இரையாக்கிக் கொண்டேன். அதையும் சகித்துக்கொண்டு வாய் திறவாமல் எனக்கு மறுமணம் செய்வித்து – அந்தச் சிறுமைப்படுத்தி – எனக்களித்துவிட்டு அப்போதும் உனது தன்மை மாறாது, என் வீட்டில் ஒரு வேலைக்காரியின் நிலைமையில் இருந்தாய்! சாரதா, ஆண்டவன் உன் பக்கத்தில் இருந்து அதே சமயத்தில் எனது கொடிய சித்தவிருத்தியை விளம்பரம் செய்ய உன்மூலம் எனக்கு ஒரு மகனையளித்தார். அதுவும் என் குழந்தை என்ற நினைவே எனக்கு இல்லாமல் போய் – அவளுக்குப் பிறந்த குழந்தையைக் குலாவி உனது குழந்தையை வெறுத்தேன். எனது வெறுப்பையும் வேண்டாமையையும் அங்கீகாரம் செய்து அந்த என் மாணிக்கத்தை மண்ணுக்கு இரையாக்கிவிட்டு அதன் பிறகும் மனோதிடத்துடன் என் வீட்டில் இருந்தாய்…”

”ராஜா, அதே மனதிடம் இன்னும் என் மனதிலிருக்கிறது, இருங்கள். பிற்பாதியை நான் முடித்து விடுகிறேன். நீங்கள் என்னை நடத்திய விதம் என்னை எவ்விதத்திலும் பாதிக்கவில்லை. எனது லோகானுபத்தை விருத்தி செய்தது! அதையெல்லாம் பற்றி இப்போது என் மனதில் ஒருவித நினைவும் இல்லை! ஆமாம், இன்று கேட்கிறேன் சாவகாசமாக. குழந்தை இறந்த அன்று என்னை வந்து துக்கம் விசாரித்தீர்களே, அதன் அர்த்தம் என்ன?”

”ஒரு தரமல்ல, லட்சம் தரம் கேள். நான் அபராதி. அது நீ ஈன்ற குழந்தைதானே! அந்த நினைப்பில் கேட்டிருக்கிறேன். எனக்குப் பாத்தியம் என்ற நினைவு இருந்தாலன்றோ நான் துக்கப்பட! சாரதா, அந்தப் பாதகச்செயலுக்காக ஒவ்வொரு நிமிஷமும் என்னை நான் தண்டித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். உனக்காக இதை நான் சொல்லவில்லை….”

”சரி, அது இருக்கட்டும், சந்துரு நன்றாகப் பேசுகிறானா?”

”வா சாரதா, வந்து பார் அவனை.”

”சௌக்யமாக இருக்கட்டும். எனது பாபக் கண்களால் அவனைப் பார்க்கவேண்டாம்.”

”யாருடையது பாபக் கண்கள்? சுகத்தையும் துக்கத்தையும் சமதிருஷ்டியுடன் பார்க்கும் உனது கண்களா பாபக்கண்கள்? சாரதா, உனது சுபாவத்தின் மேன்மையை முதலிலும் முடிவிலும் கண்ட நான், நடுவில் ஏன் காணவில்லை?”

”அதிசயமென்ன இருக்கிறது இதில்? விதியாகிய படுதா நம்மிருவருக்கும் நடுவில் இருந்தது.”

”இப்போது இல்லை. சாரதா. வா, என்னருகில்.”

”இனி அதற்குத் தேவை இல்லை.”

”எனக்கு இருக்கிறது. வா, நீ இல்லாமல் வீடு நன்றாக இல்லை.”

நடராஜன் இந்த வார்த்தையைச் சிந்தியதுதான் தாமதம். சாந்த ஸ்வரூபமாக நின்ற சாரதா வினாடியில் சீறியெழுந்தாள். அவளுடைய கண்கள் தணலாக ஜொலித்தன.

”என்ன சொன்னீர்கள்? நானின்றி வீடு நன்றாக இல்லையா?”

”ஆமாம், நன்றாக இல்லை. எல்லாம் மறந்துவிடு. நமது கஷ்ட காலம் நீங்கிவிட்டது.”

”என்றோ நீங்கிவிட்டது – இன்றல்ல!”

”எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் சொல்லு. சாரதா, உன் வீட்டுக்கு நீ வர வேண்டாமா?”

”என் வீடா! அதெங்கிருக்கிறது? அந்த வீட்டில் உங்கள் குழந்தைக்கே அன்னமும் இடமும் இல்லை என்றால் எனக்கு எங்கிருந்து கிடைக்கும்? ஒரு காலத்தில் உங்களுக்கு இந்தக் கழிவிரக்கம் தோன்றாமல் இருக்காது என்பது எனக்குத் தெரியும். எனக்குப் பதிலாகத்தான் இந்திரா இருக்கிறாளே! நீங்கள் கருதியபடி மலடியாக நின்று விடாமல் காத்த கடவுள் கருணாநிதி! அது போதும் என்ற திருப்தியுடன் உங்களுக்குப் பாரமாக அங்கிருந்துகொண்டு என்ன பயன்? வந்துவிட்டேன்! எனது பர்த்தா சுகமடைய வேண்டி அதற்கானதைச் செய்து எனது ஆயத்தை நான் நிறைவேற்றிவிட்டேன். நான் அவளுக்குக் கற்றுக் கொடுத்த பதி சேவையை அவளே எனக்குப் போதிக்கும் அளவில் உயர்வடைந்து விட்டாள். என் வேலை சித்தியாகி விட்டது. எனது துயரமும் இன்றோடு நிவர்த்தி. உங்களையும் மறுமுறையாகக் கண்டுவிட்டேன். துயரம் தீர்த்த தங்களுடைய பாதங்களுக்கு நமஸ்காரம்!”

”நிஜம்தானா, சாரதா, இது?”

”எனது சுபாவம் என்றும் ஒரே மாதிரிதான், சுயநலமற்றது என்று நிமிர்ந்து சொல்ல இடம் வைத்துக்கொண்டுதான் நான் மனிதர்களுடன் பழகுகிறேன். எனது முடிவில் தவறுதல் ஏற்பட இடமே கிடையாது”

”மிஞ்சி விட்டாயா உன் கணவனை?”

”ராஜா, அது விதியின் கூற்று. என்னதல்ல. இந்த ஞானமில்லா விடில் நான் என்றோ தற்கொலை புரிந்துகொண்டிருப்பேன்” என்றாள் சாந்தமாக.

சாரதாவின் பதிலில் ஆழ்ந்தபடியே வெளியுலகைப் பார்த்தான் நடராஜன்.

வெளியே நிகழும் ஆர்ப்பாட்டம் அவனுடைய உள்ளப் போராட்டத்திற்கு எவ்விதத்திலும் குறைந்திருக்கவில்லை.

Picture Courtesy: http://bestmodernpaintings.blogspot.com

***

காலத்தை வென்ற கதைகள் மற்றவை…

குகப்ரியை

எம்.எஸ்.கமலா

கௌரி அம்மாள்

குமுதினி

கமலா பத்மநாபன்

மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார்

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்-3

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்-2

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்

ஆண்டாள் பிரியதர்ஷினி

ஹெப்சிபா ஜேசுதாசன்

ஜோதிர்லதா கிரிஜா

சிவசங்கரி

வாஸந்தி

வத்ஸலா

பா.விசாலம்

பூரணி

திலகவதி

அனுராதா ரமணன்

லட்சுமி

அம்பை

அநுத்தமா

ராஜம் கிருஷ்ணன்

ஆர்.சூடாமணி

காலத்தை வென்ற கதைகள் – 24

குகப்பிரியை

பழைய வட ஆற்காடு மாவட்டத்தைச் சார்ந்தவர். பத்திரிகையாளர். ‘மங்கை’ என்னும் இதழை ஓராண்டிற்கும் மேலாகத் தனிக் கவனத்துடன் நடத்தியவர். பேச்சாளர்.

‘ஆனந்த விகடன்’, ‘கலைமகள்’ உள்ளிட்ட பத்திரிகைகளில் நாவல், சிறுகதைகளுக்காக முதல் பரிசுப் பெற்றவர். காந்தியத்தின் மீது ஏற்பட்ட தீவிர ஈடுபாட்டால் தன் வாழ்நாளின் இறுதிவரை கதராடையை அணிந்தார்.

நூல்கள்: சந்திரிகா, இருள், ஒலி, திப்பு சுல்தான், மார்த்தாண்டவர்மன், தேவகி முதலிய கதைகள், ஜீவகலை.                                                                                                                   

பச்சை மோதிரம் 

Image

”அடா டா டா! என்ன மழை, என்ன மழை! சுத்தமாய்த் தள்ளவே இல்லை; வீடு பூராவும் ஒரே அழுக்கு! என்ன இடி இடிக்கிறது! ஐப்பசி மாதம் அடை மழை என்பார்களே, சரியாய்த்தான் இருக்கிறது. குழந்தைகள் துணிமணி ஒன்றுகூட உலரவில்லை. புடவை ஒரே தெப்பல். இந்தப் புடவைகளே உலரமாட்டேனென்கின்றன. இன்னும் கதர் வேண்டுமாம். கதர்! தூலம் தூலமாய் இரட்டையும் ஜமக்காளத்தையும் வாங்கினால் யாரால் தூக்கி உடுத்த முடியும்? சொல்லப் போனால் பொல்லாப்பு. நான் கதர் உடுத்திக்கொள்ளவில்லையென்னுதான் ‘சுயராஜ்யம்’ வராமெ வழியிலே நின்றுகொண்டிருக்கிறதாக்கும்! இதைத் தவிர மீதியெல்லாம் பண்ணினால் போறலையாக்கும்! போன வருஷமாவது தேவலை. இவ்வளவு மழை இல்லை. இந்த வருஷம் ரொம்ப அக்கிரமம். இந்த மாதிரி சொட்டச் சொட்ட வந்தேன். தோழி, கதவைத்திறன்னு நாலு நாள் வேலை செய்தால்? அப்புறம், அப்புறந்தான். யாரால்தான் சாத்தியம், என்னால் முடியவே இல்லை” என்று நிறுத்தினாள் செல்லம்.

”ஆகிவிட்டதோ, இன்னும் பாக்கி உண்டோ?” என்றேன்.

”ஆமாம். உங்களுக்கென்ன; ஏதடா பாவம். ஒண்டியாய் குழந்தைகளுடன் அலைகிறாளே என்ற எண்ணம் இருந்தால் தானே? உக்கார்ந்தபடியே பரிகாசத்துக்கு ஒன்றும் குறைவில்லை. ஆகா! போருமே சவரணை!” என்று முகத்தைக் கோணிக் கொண்டாள்.

”ஏன் ஒண்டியாய்த் திண்டாடுவானேன்? எல்லாம் நீயாகப் பண்ணிக்கொண்ட விவகாரந்தானே? அம்மா இருந்தால் உன்னை இவ்வளவு அலையவிடுவாளா? மடி விழுப்பு என்று நன்றாய்த்தான் உன்னை உட்கார வைத்துச் சிசுருஷை செய்துகொண்டிருந்தாள். நீயாகத்தானே வீண்பழி சுமத்தினாய்? ஒன்றும் சொல்லவும் முடியாமல் மெல்லவும் முடியாமல் நான் தவிக்கிறேன். நீ ஆனாலும் அநியாயம்! அம்மா காதிலும் படும்படிச் சொல்லிவிட்டாய். என்னதான் இருந்தாலும் பெரியவர்களை அப்படி மனம் நோகப் பேசலாமா?”

”ஆகா! நான் முதலில் சொன்னபொழுது என்னை வெருட்டினீர்கள். குட்டியம்மாளிடமிருந்து, ‘நீ அனுப்பிய ரூபாய் ஐம்பதும் வந்து சேர்ந்தது’ என்ற காகிதத்திற்கு என்ன சொல்லுகிறீர்கள்? உங்களை அறியாமல் அம்மாவுக்குத் திடீரென்று ஐம்பது ரூபாய் ஏது? அதை யோசித்துப் பாருங்களேன். தவிர, நான் மோதிரத்தைப் பற்றி ஸந்தேகப்படுகிறேன் என்று தெரிந்ததும், தைரியமாய்க் கேட்கிறதுதானே? துலா காவேரி ஸ்னானத்துக்குப் போகிறேனென்று சொல்லிக்கொண்டு பெண்ணகத்தில் போய் ஏறிக்கொள்வானேன்? நானும் பொறுத்துப் பொறுத்துத்தான் பார்த்தேன். மாதம் தவறாமல் அப்பளமும் வடாமும் அவலும் யார் போனாலும் டப்பி டப்பியாய்க் கொடுத்துக் கொடுத்து வசங்கண்டு போயிற்று. இங்கே இடுவதற்குக் கூலிக்காரி நான் ஒருத்தி இருக்கிறோனோ இல்லையோ? பெண் கை சளைத்துவிட்டால்தான் என்ன? இப்படி ஒரு அடியாய்ப் பிள்ளை வீட்டை மொட்டை அடிக்கிறதுண்டா? வீட்டில் ஒரு தகரம் பாக்கி கிடையாது. பொரி விளங்காய் வேணுமென்னு ஆசைப்பட்டாளாம். மாவை ஒரு டப்பி, திணியத் திணியக் கோடியாத்து அம்மாவிடம் கொடுத்தனுப்பினாள். ஏன், அந்தப் பொரிவிளங்காயை இங்கேயே உருண்டையாய்ப் பிடித்தால், நானும் என் குழந்தைகளும் தின்றால் உடம்புக்காகாதோ? உங்களுக்கு என்னமோ உலகத்தில் இல்லாத அதிசயமாய் அம்மாவைப் படைத்து விட்டதாக எண்ணம்! இந்தச் சின்ன ஸங்கதிகளிலேயே இவ்வளவு சூதும் வினையுமானால் மோதிரத்துக்கு நான் சொன்னது குற்றமாய் விட்டதோ? தலைவாரிக்கொள்ளும் பொழுது சுழற்றிப் பக்கத்தில் வைத்துக் கொண்டது. வேலைக்காரியா, குழந்தையா, ஒரு பிராணி வரவில்லை. எங்கே போய்விடும்? அதுதான் போகட்டும்! ஐம்பது ரூபாய் எப்படி முளைத்தது? அதுக்கேன் பதில் இல்லை?”

”சரி, சரி, இதென்ன தலைவேதனை? போதும். நிறுத்துன்னா நிறுத்து மற்ற ஸமாச்சரங்கள் ஏதோ பெண் என்ற சபலத்தினால் சொல்கிறாள் என்றால், அதற்காக ஒரேயடியாய் திருட்டுப் பட்டம் கட்டுகிறதோ? அதோடு விட்டாயா? நான் ‘கேம்ப்’ போய் வருவதற்குள் ஊரைவிட்டே ஓட்டியும் விட்டாயே! என்ன நீலியடி நீ! ஒண்டியாய் அலைகிறாளாம்! நன்றாய் அலையேன்; யாருக்கு என்ன?”

”ஆகா! குறைச்சல் இல்லை. வேணுமென்று நான் ஆசைப்பட்டுக் கேட்டேன் என்ற அப்பா எவ்வளவோ பொறுக்கிப் பொறுக்கி வாங்கினார் நடுப் பச்சையை. அருமையாய் இருந்தது மோதிரம். நிமிஷத்தில் தொலைந்தாயிற்று. நீங்கள் பணம் போட்டு வாங்கியிருந்தால் தெரியும். எப்பேர்ப்பட்ட ‘ப்ளூ ஜாகர்’ வைரம்! இரண்டு கல்லும் இரண்டு நட்சத்திரம் மாதிரி ஜொலிக்குமே.”

”சரி, சரி, நிறுத்தப் போகிறாயா இல்லையா? குழந்தைகளுக்குப் போர்த்து இருக்கிறதா பார்” என்றேன்.

”அம்மாடி! இப்பொழுதுதான் உக்கார்ந்தேன். உடனே எழுந்திரு என்கிறீர்கள். எப்பொழுதுமே நான் சற்றே உக்கார்ந்தால் மனலாகாது; நீங்க மட்டும் சுகமாய் நாள் முழுக்க வெற்றிலை மென்றுகொண்டே ‘ஈஸிசேரி’ல் படுத்திருக்கலாம். நான் உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்தால், ஏதோ வீணாய் போய்விட்ட மாதிரிப் பறக்கிறேன். ஒன்றும் அகப்படாவிட்டால் ‘வாசலில் ஏதோ சத்தம் கேட்டது போய்ப் பார்’ என்பீர்கள். நீங்கள்தான் எஜமான் என்பதை என்னிடம் காட்டாமல் வேறே யாரிடம் காட்டுகிறது” என்று முணுமுணுத்துக்கொண்டே எழுந்தாள் செல்லம்.

இடியும் மின்னலும் நிமிஷத்துக்கு நிமிஷம் அதிகரித்துக் கொண்டே வந்தன. மழை சற்று நின்றது போல் தோன்றிற்று. காற்று ‘ஹோ’ என்று பலமாய் அடிக்கத் தொடங்கிற்று. காற்றுடன் கடலோசையும் கலந்து சமுத்திரமே அருகே நகர்ந்து வருவது போலவும், மரங்கள் ‘விர் விர்’ என்று சுழல்வது போலவும் ஓசை கேட்கலாயிற்று.

2

செல்லத்துக்கு இடி என்றால் ஒடுக்கம், இரவு முழுவதும் தானும் தூங்கமாட்டாள். பிறரையும் தூங்கவிடமாட்டாள். அதிலும் நாங்கள் குடியிருந்த வீடோ வெகு அற்புதம். கோயில் நிலங்களைக் குத்தகை எடுத்து ஏலத்தில் எடுத்த பனங்கட்டைகளையும், ஓடுகளையும் வைத்துக் கட்டப்பெற்ற மாளிகை. வீட்டுக்காரர் பத்து வருஷங்களுக்கு ஒரு முறைதான் மராமத்துச் செய்வார். அது வரையில், குடியிருப்பவர் ஏதோ பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியதுதான். ஒவ்வொரு மழைக்கும் வீடு ஓர் அடி கீழே இறங்கிவிடும். அவர்கள் பூகம்ப வெடிப்புகள் போல் வெடிக்கும். குடியிருப்பவர்களுடைய ஆசிர்வாதங்கள் நடக்கும். என்ன ஆனால்தான் என்ன? சொந்தக்காரருக்கு வாடகை வந்து விடும். அந்தச் சொந்தக்காரருக்கு இதே மாதிரிப் பலவீடுகள் உண்டு. ஓடு மாற்ற நேரிட்டால், இந்த வீட்டு ஓடுகளை அந்த வீட்டிற்கும், அந்த வீட்டு ஓடுகளை இந்த வீட்டிற்கும் மாற்றி விடுவார். ஓடு மாற்ற வேண்டியதுதானே!

கட கட மட மடவென்று ஒரு பெரிய இடி இடித்தது.

பாவம்! இடியோசை கேட்டுச் செல்லம் நடுநடுங்கி விட்டாள்.

”காற்றடிக்குது கால் குமுறுது கண்ணே

விழிப்பாயென் நாயகி,

தூற்றல் கதவு சாளர மெல்லாம்

தொளைத் துடிக்குது பள்ளியிலே”

என்று பாடலானேன்.

”போதுமே பாட்டு! என்னக் காற்று, என்னக் கண்ராவிப் புயலடிக்கிறதே என்னமோ!”

”புயல்தான். நேற்றே பேப்பரில் போட்டிருந்தது. சொன்னால் நீ நச்சு நச்சென்று கழுத்தை அறுத்துவிடுவாய் என்றுதான் சொல்லவில்லை. நாகப்பட்டினம் வழியாகத்தான் வருகிறதாம்”

”ஆமாம், பொய்யும் புளுகும்! நாகப்பட்டினம் வழியாய் ரெயிலில் வருகிறதோ, கட்டை வண்டியில் வருகிறதோ?”

”நிஜத்தைச் சொன்னால் பொய் என்கிறாய், மணிக்கு இத்தனை மைல் வீதமென்று கூடக் கணக்கிட்டிக்கிறார்கள், கதவைத் திறக்கிறேன் பார்”

”வேண்டாம், வேண்டாம்” என்று ஆத்திரத்துடன் கூவினாள் செல்லம். நான் ஜன்னலின் ஏழு கதவை மட்டும் திறந்தேன்.

‘அடாடா, என்ன வேகம்! தென்னை மரங்கள் பேயாடுவது போல் தலை சுற்றிப் பயங்கரமாய் ஆடிக் கொண்டிருந்தன. காற்றின் வேகத்தினால் திறந்த கதவு படீரென்று மோதிற்று. மறுபடியும் மூடினேன்.

செல்லம் தலையையும் சேர்த்துப் போர்வையால் மூடியவளாய், இரு கைகளாலும் காதுகளை இறுகப்பொத்திக் கொண்டு சுருண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள். நான் எழுந்து குழந்தைகளின் போர்வைகளை ஒழுங்குபடுத்திவிட்டுப் படுத்தேன். ”என்ன? நீங்கள் தூங்கப்போகிறீர்களா?”

“எனக்குத் தூக்கம் தலையைச் சுற்றுகிறது. உன்னைப்போல் கொட்டு… கொட்டு… என்று உட்கார்ந்திருந்தால் நாளைக்கு வேலை போய்விடும்” என்று சொல்லிக்கொண்டே போர்வையை இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டேன்.

3

”என்ன! எனக்குக் கொஞ்சம் துணை வருகிறீர்களா?” என்று கெஞ்சினாள் செல்லம்.

”துணை என்ன? என்னால் முடியாது, போ!”

செல்லத்துக்கு இந்த நெருக்கடியான சமயத்தில்தான், ”அடடா, மாமியாரை வெரட்டி விட்டோமே” என்ற ஞானோதயம் ஏற்படலாயிற்று. ”என்னமோ நீங்கள் இல்லாத பிகு பண்ணுகிறீர்கள், அம்மா இருந்தால் உங்களை லட்சியம் செய்து யார் கூப்பிடக் காத்திருக்கிறார்கள்?” என்று முணுமுணுத்தாள் செல்லம்.

”அம்மாவை வெரட்டினது நீயோ, நானோ? காகிதம் வந்தால்தான் என்ன? உடனே படபடவென்று உளறணுமோ?”என்று சொல்கையில் ‘மள மள’ வென்று ஏதோ முறிவது போலவும் சாய்வது போலவும் பிரமாதமான ஓசை கேட்டது. நானும் நடுங்கிவிட்டேன். தெருவில் வீட்டிற்கு எதிர் வரிசையில் பெரிய கிழத் தூங்குமூஞ்சி மரம் ஒன்று உண்டு. அதுதான் முறிந்திருக்க வேண்டும். வீட்டின் மேல் விழுந்தால் வீடும் நாங்களும் ‘சட்னி’தான் என்று தோன்றவே சுருட்டி வாரிக்கொண்டு எழுந்தேன்.

என்னை அறியாமலே என் கரங்கள் குவிந்தன.

”தீனக்குழந்தைகள் துன்பங்கள் படாதிருக்க

தேவியருள் செய்ய வேண்டுகிறேன்”

என்ற தொடர் என் மனத்துள் எழுந்தது. கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டேன் ”ஐயோ!” என்று அலறியவளாய் என்னைத் தழுவி நின்றாள் செல்லம்.

4

Image

”நல்ல வேளை. இந்த மட்டில் வீடு பிழைத்ததே” என்று ஆனந்தப்பட்டார் வீட்டுக்காரர். ‘மாப்பிள்ளை தலை போனாலும் போகட்டும், பழைய நாளைய உரல் மிஞ்சிற்றே’ என்று சொன்ன மாமியாரின் நினைவு வந்தது. செல்லத்துக்கு அசாத்தியக் கோபம். வீட்டுக்காரரை அப்படியே எரித்துவிடுபவள்போல் பார்த்து, ”சிரிக்கத்தான் வேண்டும்! இவ்வளவு பெரிய மரம் வீட்டில் சாய்ந்திருந்தால் என்ன ஆகியிருக்கும்?’ வீடு தொட்டால் விழுந்துவிடும் போலிருக்கிறது. இந்த லட்சணத்தில் வாடகைக்கு மாத்திரம் மாசம் முடிவதற்கு முந்தி இருபத்தேழாந்தேதியே ஆள் வந்து விடுகிறது. குடியிருப்பவர்கள் எப்படிச் செத்தாலென்ன? இந்தப் பாழும் ஊரில் ஒருவர் இல்லாவிட்டால் ஒருவர் குடிவந்து விடுகிறார்கள். நல்ல வேளையாய் வீடு பிழைத்ததாம்! மனிதர்கள் எக்கேடு கெட்டுப் போகட்டும், நம் வீட்டிற்குப் பழுது வராமல் இருந்தால் சரி. இந்த மாதம் வாடகையைச் செலவழித்தாவது ஏதாவது செய்யட்டுமே, இல்லாவிட்டால் வாடகையைக் கொடுக்கப் போகிறதில்லை. இவர் வாங்குகிறபடி வாங்கிக்கொள்ளட்டும் பார்க்கிறேன்” என்று உறுமிக்கொண்டே உள்ளே போனாள்.

வீட்டுக்காரர் சர்வ சாதாரணமான குரலில் மிகவும் மெதுவாய் நிறுத்தி நிறுத்தி, ”இல்லே ஸார், இல்லை என்ன! மற்றவர்களைப் போல் நான் பத்து வருஷங்களுக்கு ஒரு முறை சுண்ணாம்பு அடிக்கிறேனே? வருஷா வருஷம் பொங்கலுக்கு முன்னாலேயே ஆள் விட்டு, போனது வந்தது பழுது பார்த்து, ஒட்டடை கூட என் செலவிலேயே அடித்துக் கொடுக்கவில்லையா? அம்மா, ஏதோ ரொம்பக் கோபப்படுகிறார்கள். நானும் ஸம்ஸாரிதானே? போன வருஷம் மராமத்துக்கு வந்தபோது நீங்கள்தான் ‘குழந்தைகளுக்கு இருமல்; இப்போ வேலை செய்ய முடியாது’ என்றீர்கள். எனக்கும் கையோடு கையாய்ச் செய்தால்தான் முடிகிறது. இல்லாவிட்டால் எங்கே முடிகிறது” என்று அசட்டுச் சிரிப்புடன் சொன்னார். எனக்கோ கோபம் ஒரு பக்கம். சிரிப்பு ஒரு பக்கம். ஒன்றும் பதிலே சொல்ல முடியவில்லை.

”என்ன ஸார்! பதிலே சொல்லவில்லை. நானே இந்த மழைக்காலத்துக்கு முன்னே இந்தத் தூங்குமூஞ்சி மரத்தை வெட்டிவிட வேண்டும் என்றுதான் இருந்தேன். ஆனாலும், அநியாயக் கூலி கேட்டான். தாம்புக்கயிறு ஒரு சுருள் வேணுமென்றான். ஏதோ வாயு பகவான் கிருபை அதுவும் லாபம். பாருங்கள்; விறகு நன்றாய் நின்று எரியும். தை பிறந்ததும் வெட்டித் துண்டு போடலாம்” என்று சொல்லியவராய் ”அட கோவிந்தா! முனியனை அழைத்துக் கொணர்ந்து சீக்கிரம் மரத்தை எடுங்கள். எலெக்ட்ரிக் கம்பி மேலே விழுந்து அது வேற போய் விட்டது. அந்த மட்டும் நம்ம வீட்டுக் கம்பிமேலே விழவில்லை. முனிஸிபாலிடி கம்பிதான்” என்றார்.

“இல்லேங்க, நம்ப கம்பிகூடப் பூட்டுதுங்க” என்றான் கோவிந்தன்.

”அடடா, சரியாய் பார். சீக்கிரம் மரத்தை அப்புறப்படுத்துங்கள். போகிறவர்கள், வருகிறவர்கள் எல்லாம் கிளை கிளையாய் ஒடித்துக் கொண்டு போய்விடுவார்கள். சீக்கிரம் சீக்கிரம்?” என்று அவசரப்படுத்தினார் வீட்டுக்காரர்.

5

”எப்போதும் இதே தொல்லைதான். வாசல் மரத்தை இன்னும் எடுத்தபாடில்லை. இந்தக் குட்டிகள் ஏறி இறங்கிக் கைகால்களை முறித்து தொலைத்துக்கொள்ளப் போகிறதுகள்! நான் வீட்டு வேலை செய்கிறதோ, குழந்தைகளை மேய்க்கிறதா? லீவுதானே. அந்த நாவலை இராத்திரி படித்தால் என்ன?” என்று சொல்லிக்கொண்டே காய்கறி நறுக்கிக்கொண்டிருந்தாள் செல்லம்.

வாயிற்புறத்து ரேழியில் ஏக அமளி. ”ஐயோ! அப்பா! நான் மாட்டேன்; அடிக்கிறானே. எனக்குத்தான். நான்தானே முதலில் கண்டுபிடித்தேன்” என்று பற்பல ஸ்தாயிகளில் குரல்கள் கேட்டன. நான் படிப்பை நிறுத்தாமல், ”என்ன அமர்க்களம்! சண்டை இல்லாமல் பகிர்ந்துகொள்றதுதானே?” என்று சொல்லிவிட்டு ”செல்லம்! நீயாவது பார்த்துத் தொலைக்கப்படாதா? என்ன இரைச்சல்; சந்தைகூட கெட்டது! நல்ல குழந்தைகள்! தலைவேதனை; ச்சீ” என்று சீறினேன்.

செல்லத்துக்கு அசாத்தியக் கோபம் வந்துவிட்டது. ”அடுப்பில் ஒன்றும் துடுப்பில் ஒன்றுமாக இருக்கும்பொழுதே பகிர்ந்துக் கொடுக்க அவசரமா? நன்றாய்க் கிடந்து அலைகிறதுகள்! அவர்கள் இரைச்சலைவிட நீங்கள் இரைவதுதான் நன்றாய் இருக்கிறது! அதுகள் கூட இவ்வளவு அவசரப்படுத்தவில்லை. நீங்கள் எல்லோரையும் கூட பச்சைக் குழந்தை என்று சொல்லி மோவாய்க் கட்டையைத் தோளில் இடித்துக் கொண்டாள்.

எனக்கும் கோபந்தான்; படித்துவிட்டுக் கோபித்துக் கொள்ளலாமென்று மேலும் படிக்க, குழந்தைகள் மூவரும் ஒருவரை ஒருவர் துரத்திக் கொண்டு ஓடி வந்து என் கால் தடுக்கி ஒருவர் மேலொருவராய் விழுந்தார்கள். என் கணுக்கால் எலும்பிலும் அடிபட்டு விட்டது. என்ன யார் என்று கூடக் கவனியாமல் அகப்பட்ட முதுகில் ஒரு அறை அறைந்தேன்.

அழுத குரலுடன் ”நாந்தான் முதலில் பார்த்தேன்” என்றான் சீனு.

”என்னடா அது?”

”தூக்கணாங் குருவிக்கூடு” என்றான் சீனு.

”அண்ணா பொய் சொல்றான். அப்பா கூடு இல்லே;” நான் போட்டது, அதுக்குள்ள இருக்கிற குர்நாப் பட்டை.

”ஏதுடா கூடு” என்று அவன் கையில் இருந்த கூட்டை கையில் வாங்கினேன்.

”வாசல் மரத்திலே இருந்தது; கோவிந்தன் கொடுத்தான்”.

”சீ, சீ, ஆபாஸம்” என்று வீசி எறியப்போனேன்.

”அப்பா, அப்பா! எறியாதே, அதிலே நிறைய மின் மினாம் பூச்சி இருக்குமாம். இராத்திரியிலே நஷத்ரம் மாதிரி மினுங்குமாம்” என்று என் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள் தங்கம்.

கூட்டை திருப்பினேன், பளிச்சென்று மின்னிற்று. ”அடியே! செல்லம், ஓடிவா, ஓடிவா” என்று ஆச்சிரிய மிகுதியில் கூவினேன்.

என்ன வந்துவிட்டது வேலை அதற்குள்?

“காரியம் இல்லாத மாமியார் கல்லையும் நெல்லையும் கலந்தானாம் என்கிற மாதிரி வந்து கேட்டால் ஒன்றும் இராது. தெரிந்த சங்கதிதானே?” என்று வெகு அலட்சியத்துடன் சொல்லிக் கொண்டே வந்தாள் செல்லம்.

”இன்னமும் மாமியாரைத்தானே கரிக்கிறாய் நீ? இந்தா உன் மோதிரம், எங்க அம்மாள்…” என்று சொல்லிக் கொண்டே மோதிரத்தை நீட்டினேன்.

செல்லம் இடைமறித்து, ”மோதிரமா! எங்கேயிருந்து அகப்பட்டது?” என்று கேட்டவள், என்னைச் சூழ்ந்து நின்ற குழந்தைகளையும் கையில் பாதியும் தரையில் பாதியுமாகச் சிதறிக் கிடந்த குருவிக் கூட்டையும் பார்த்துவிட்டு மௌனமாகி விட்டாள். இருந்தாலும், அவளுக்குத் தோல்வியை ஒப்புக்கொள்ள இஷ்டம் இல்லை.  “இதுதான் இப்படி இருக்கட்டும் அந்த ஐம்பது ரூபாய் உங்களை அறியாமல் எப்படி முளைத்…” என்று ஆரம்பித்தவள் சட்டென்று நிறுத்திவிட்டு உள்ளே போய்விட்டாள். என் முகத்தைக் கூடப் பார்க்கவில்லை அவள்.

தேவகி முதலிய கதைகள் – சிறுகதைத் தொகுப்பு 1949லிருந்து… (இரண்டாம் பதிப்பு)

Photo Courtesy: digitaljournal.com

&

www.etsy.com

***

காலத்தை வென்ற கதைகள் மற்றவை…

எம்.எஸ்.கமலா

கௌரி அம்மாள்

குமுதினி

கமலா பத்மநாபன்

மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார்

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்-3

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்-2

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்

ஆண்டாள் பிரியதர்ஷினி

ஹெப்சிபா ஜேசுதாசன்

ஜோதிர்லதா கிரிஜா

சிவசங்கரி

வாஸந்தி

வத்ஸலா

பா.விசாலம்

பூரணி

திலகவதி

அனுராதா ரமணன்

லட்சுமி

அம்பை

அநுத்தமா

ராஜம் கிருஷ்ணன்

ஆர்.சூடாமணி

காலத்தை வென்ற கதைகள் – 23

எம்.எஸ்.கமலா

ஆந்திர மாநிலத்தைச் சேர்ந்த இவர் ரவிப்பிரியா லஷ்மிகுமாரி, மைத்ரேயா போன்ற புனைப் பெயர்களில் சிறுகதை எழுதியுள்ளார்.

இவரைப் பற்றிய குறிப்புகள் போதுமான அளவில் கிடைக்கவில்லை.

சிறுகதை நூல்கள்:

  • கன்னித் தெய்வம்
  • காதற்கோயில்

கார்த்திகைச் சீர் 

Image

டி வெள்ளிக்கிழமை – கடைசி வெள்ளிக்கிழமை. லட்சுமி தன் படுக்கை அறையிலிருக்கும் லட்சுமி, சரஸ்வதி படங்களுக்கு, ஆடையும் ஆபரணங்களும் அதியற்புதமாய்த் தைத்து, கை வேலைப்பாட்டுடன் சோபிக்கும் படங்களுக்கு புஷ்ப ஹாரங்களையும் போட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அவள் முகம் நிஷ்களங்கமாய்ப் பிரகாசித்துக் கொண்டு இருந்தது. புக்ககம் வந்து இரண்டு மாதகாலமாகிறது. ஆடிக்கு அழைத்துச் சென்று அன்று காலைதான் அழைத்து வந்து விட்டான் அவள் சகோதரன். கணவன் ஆபீசிலிருந்து வருவதற்கு முன் தன் வேலைகளை எல்லாம் செய்துவிட்டுத் தயாராய் இருக்க எண்ணிச் சுறுசுறுப்பாய்த் தன் வேலைகளை முடித்துக் கொண்டாள். சகோதரன் வாங்கிக் கொடுத்த புஷ்பச் செண்டுகளைப் படங்களுக்கு அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளையும் அறியாமல் உற்சாகத்துடன்,

”மங்கள மும்பெறுவார் – உலகினிலே

மங்கைய ரெல்லாம் உன்பெயர் சொன்னால்…”

என்று பரிபூரண ஆனந்தத்துடன் அற்புதமாய்ப் பாடிக்கொண்டு படங்களை அழகு பார்த்தாள். லஷ்மி படத்திற்கு முன் லஷ்மி கரங்குவித்து நின்றாள். காலை அவள் வீட்டிற்கு வரும் முன்பே அவள் கணவன ஆபீசுக்குச் சென்றுவிட்டான். மாலையை மாண்புடன் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளுக்கு மலைச் சிகரங்களில் தாவி மறையும் ரவியைக் கண்டதும் உற்சாகம் பிறந்தது. உற்சாக வேகத்தில் அவள் வாய் திறந்ததும் மதுரகீரம் மகிழ்வுடன் வெளிவந்தது.

அச்சமயம், ”ஜானகீ! குட்டிச்சுவருக்கு ஆனாப் போலே வயசாச்சு. எப்படி நடந்துக்கணும்னு இன்னும் தெரியலே. வெள்ளிக்கிழமையும் அதுவுமா முகத்தில் கையை வச்சுக் கொண்டு என்ன உக்காரல்?  எழுந்து மொறமொறக்க மூஞ்சியலம்பி நெத்திக்கிட்டுண்டு அம்பாள் படத்துக்குக் கொஞ்சம் புஷ்பம் சாத்தினால் என்ன? பாவமா வரும்? அந்த மாமியாருக்கும் ஆம்படையானுக்கும் நல்ல புத்தி வந்து நம்மை அழைச்சிண்டு போகணுமேன்னு நமஸ்காரம் செய்யப்படாதா? நன்னா இருக்கு போ! பண்ணின பாவம் எங்கே போனாலும் தொலையாது” என்று ஐம்பது வயசு மதிக்கத்தக்க ஒர் அம்மாள் இரைந்து கூச்சலிட்டாள்.

”ஆமாம் அம்பாளுக்கு விளக்கேத்திப் புஷ்பம் சாத்தி நமஸ்காரம் பண்ணிவிட்டால் என் மாமியார் அழைச்சிண்டு போயிடுவா இல்லே! அவா கேக்கும் அந்தக் கார்த்திகைச் சீரை செய்ய அப்பாவுக்கு மனசு வரல்லே. உனக்கும் அதுக்கு மேலே இருக்கு. மன்னியைப் பார்த்து அப்படியே மகிழ்ந்து போறே. என் வாழ்வும் இப்படியாச்சே! இதுக்கு ஒருவழி பண்ண இந்த வீட்டிலே ஒருத்தரும் இல்லை. எனக்கெங்கே வெடியப் போறது? ‘வாழாப் பெண் தாயோடே’ என்பதைப் போல் இருந்து விட வேண்டியதுதான்” என்று கண்ணீர் வடியச் சொன்னாள் ஜானகி.

வெகு கனிவாய்ப் பாடிக்கொண்டிருந்த லஷ்மி அவர்கள் இருவரும் பேசுவதைக் கேட்டதும் அப்படியே அயர்ந்து நின்றாள். அவள் உள்ளம் துடித்தது. அவளை அறியாமல் அவள் கண்களில் நீர் வடிந்தது. தலைப்பால் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு மெல்லத் தன் படுக்கை அறையை விட்டு வெளிவந்தாள். ஜானகி இருக்குமிடம் சென்று அவள் கூந்தலிலே அழகாய்ப் புஷ்பத்தை வைத்து அவளை ஆதரவுடன் தடவிக் கொடுத்தாள். அவளைவிடச் சிறியவளாய் இருந்தும் அவள் துக்கத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளப் பார்த்தாள்.

மாலை லஷ்மியின் கணவன் கோபாலன், வெகு அவசரமாய் ஆபிசிலிருந்து வந்தான். உடைகளைக் கழற்றி விட்டுச் சயன அறையில் வெகு ஒய்யாரமாய் அமர்ந்து லஷ்மியின் வரவை எதிர்பார்த்துக்கெண்டிருந்தான். லஷ்மியின் காதுகளிலோ, ‘என் வாழ்வும் இப்படியாச்சே! இதற்கொரு வழி பண்ண இந்த வீட்டிலே ஒருத்தரும் இல்லை’ என்ற ஜானகியின் வேதனைச் சொற்கள் வெண்கல மணியைப் போல் சதா ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தன. தன்னைத் தான் சமாளித்துக் கொண்டு காபியை எடுத்துக்கொண்டு கணவனிடம் சென்றாள். சற்று முன் இருந்த பரிபூரண ஆனந்தம் இல்லை. மெல்லிய வேதனைத் திரை பளிங்கு போன்ற முகத்தில் படர்ந்து பிரகாசத்தை மறைத்தது. ஆசையுடன் மனைவியின் முகத்தை நோக்கினான் கோபாலன். மங்கிய முகம் பிரயாணத்தினால் ஏற்பட்ட சோர்வு என்று நினைத்தான். அவன் உள்ளத்துள் நடக்கும் போராட்டம் எத்தகையதென்பதை அவன் அறிந்தால் அல்லவோ தெரியும்?

நாட்கள் செல்லச் செல்ல ஜானகி புக்ககம் செல்லாமல் இருக்கும் காரணம் தெரியவந்தது. அவள் கணவனுடன் போய் வசிக்கக் குறுக்காய் நிற்பவை சில நூறு ரூபாய்கள் என்றறிந்தாள். ஜானகிக்கு ஒரு வேலையும் கொடாமல் மாமியாருக்குச் சகாயமாய் எல்லா வேலைகளையும் செய்வாள். தன்னாலான மட்டில் அவளை உற்சாகமூட்டிக் கொண்டிருப்பாள். தன் பிறந்த வீட்டிலிருந்து எது வந்தாலும் ஜானகி விரும்பினால் சந்தோஷமாய் அவளுக்குக் கொடுப்பாள். லஷ்மியின் குணங்கள் அவள் மாமனார் மாமியாரை வசீகரித்தன.

Image

ன்று கார்த்திகை. எல்லோர் வீட்டிலும் வெல்லப் பாகு வாசனை மணக்கிறது. பொரி வறுப்பவர்களும், விளக்குகளுக்கு எண்ணெய் நெய்விட்டுத் திரி போடுபவர்களுமாய் ஊர் முழுவதும் மங்களமாய்த் தீபாலங்காரங்களில் ஈடுபட்டு, யுவதிகள் கார்த்திகை மதியைக் காணும் ஆனந்தத்தில் மூழ்கியிருக்கிறார்கள். விண்ணில் விண்மீன்களில் கண் சிமிட்டல். மண்ணில் மங்கையர்கள் கைகளினால் ஏற்றப்பட்ட மண் விளக்குகளின் நடனம் சிறுவர்களின் ஆனந்தத் தாண்டவம். சந்நிதி வீதியில் மாலை மங்கள ஹாரத்தியின் மத்தியில் மங்கள ஒலி கம்பீரத்துடன் ஒலிக்கிறது.

மங்களம்மாள் கையில் பூச்செண்டுடன் கூடத்திற்கு வந்து அங்கிருக்கும் படங்களில் கொஞ்சம் கொஞ்சம் கிள்ளி வைத்துவிட்டு, ”லஷ்மி! ஜானகி!” என்று கூப்பிட்டுக்கொண்டே புஷ்பத்தைக் கையில் சுருட்டிக்கொண்டு இருந்தாள். லஷ்மி சிரித்த முகத்துடன் எதிரில் வந்து நின்றாள். ”திரும்பு. அவள் எங்கே? ஜானகி! நீ மாத்திரம் கூப்பிட்டதும் வர்ற வழக்கந்தான் கிடையாதே” என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே லஷ்மியைவிட நான்கைந்து வயசு பெரியவளாகிய ஜானகி அவ்விடம் வந்தாள். லஷ்மியின் தலையில் புஷ்பத்தை வைத்துவிட்டு மங்களம்மாள் ஜானகிக்குப் பூவை வைக்க அவளைப் பார்த்தாள். அவள் இன்னும் முகத்தைத் துடைத்துப் பொட்டிட்டுக் கொள்ளாமல் இருப்பதைப் பார்த்துக் கோபமாய், ”ஏண்டி? உனக்கு ஏதாவது புத்திகித்தி இருக்கா இல்லையா? விளக்கேத்த வேண்டிய நாழியாயிடுத்து, என்ன செய்து கொண்டிருந்தாய்? எப்போ விளக்கேத்தி நாலு வீட்டுக்குப் பொரியும் அப்பமும் கொடுத்துவிட்டு வர்றது? ரொம்ப அழகு போ! அந்தச் சிறுபெண் என்ன செய்வாள்! அதுவும் தேமேன்னு எல்லா வேலைகளையும் செய்துவிட்டுச் சிரித்தபடி வளைந்து வருகிறது. ஒரு வேலையும் செய்யாவிட்டாலும் உன் மூஞ்சியை அலம்பி, நெத்திக்கிட்டுண்டு அழகா ஒரு புடவையை எடுத்துக் கட்டிக்கக் கூடாதா?” என்று சொல்லிவிட்டுப் புஷ்பத்தைச் சூட்டினாள்.

ஜானகி பொங்கிவரும் துக்கத்தை அடக்கிக்கொண்டு, ”அம்மா! நான் யாராத்துக்கும் போகமாட்டேன். நீ வேணும்னா உன் நாட்டுப்பெண்ணை அழைத்துக் கொண்டு போயிட்டு வா” என்று மடமடவென்று சொல்லிவிட்டு அவ்விடத்தை விட்டகன்றாள். மங்களம்மாள் பெருமூச்சுடன் கண்களில் வரும் நீரை, பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு அடக்கப் பிரயத்தனப்பட்டாள். அதே சமயம் வீட்டு வாசலில் ஒரு வண்டி வந்து நின்றது. அதிலிருந்து லஷ்மியின் சகோதரன், ‘கார்த்திகைச் சீர்’ எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தான். பூஜை அறையில் வைக்கக் கூடிய குத்துவிளக்குகள் இரண்டு, அப்பத்துடன் வெள்ளி பக்கெட், பொரி பணியாரத்துடன் வெள்ளித்தட்டு, டவரா எல்லாம் வைத்து, மஞ்சள் குங்குமம், பழங்கள் முதலியவற்றை நிறைய வைத்தான். லஷ்மிக்கு ஏற்றாற்போல் நீலநிறப் பட்டில் நட்சித்திரங்களைப் போல் ஜ்வலிக்கும் தங்கச் சரிகையால் மல்லிகை மொக்குகள் போட்ட அழகிய புடவையும் மேகக்கூட்டம் ஓடி விளையாடுவதைப் போல் ஜாக்கெட்டும் ஒரு தட்டில் வைத்தான்.

லஷ்மிக்குத் தந்தையில்லை. இரண்டுபேர் சகோதரர்கள்; மூத்தவன் பலராமன், இளையன் கிருஷ்ணமூர்த்தி. அவ்விரு சகோதரர்களுக்கு லஷ்மி என்றால் அன்பு மிக அதிகம். லஷ்மிக்கு மணமாகி இரண்டு வருஷமாயின. முதல் வருஷக் கார்த்திகை (தலைக் கார்த்திகை) அவள் பாட்டி இறந்ததால் நடக்கவில்லை. இரண்டாம் வருஷக் கார்த்திகைக்குள் மாமியார் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டாள். கிருஷ்ணமூர்த்தி விசால மனப்போக்கு உள்ளவன். ஆசையுடையவன். அவர்கள் தந்தை பெரிய உத்தியோகத்திலிருந்து வேண்டிய பணம் சேர்த்து வைத்திருந்தார். பிள்ளைகளும் தந்தையில்லாக் குறையை வெளிப்படுத்தாமல் ஒவ்வொன்றையும் விமரிசையாய்ச் செய்துவந்தார்கள்.

லஷ்மியின் கணவன் கோபாலன் நல்ல அழகுடையவன். எம்.ஏ.பட்டதாரி. செக்ரிடேரியேட்டில் வேலையில் இருக்கிறான். மாதம் நூறு ரூபாய் சம்பளம். தந்தை கலெக்டரேட்டிலிருந்து பென்ஷன் பெற்றவர். ஐந்து பெண்கள், கோபாலன் ஒரு பிள்ளை. அவர் பொருள் ஒன்றும் சேர்க்கவில்லை. தம் சக்திக்கு மேற்பட்டுப் பெண்களுக்குச் செய்து ஓட்டாண்டியானார். சொற்பக் கடனும் உண்டு. அவர் நாற்பது ரூபாய் பென்ஷனும், கோபாலன் நூறு ரூபாயும் கடனுக்குச் செலுத்தியது போக மீதி வீட்டிற்குப் போதும் போதாததுமாய் இருந்தது.

Image

லஷ்மியின் பிறந்த வீட்டவர்கள் இதை எல்லாம் அறிந்திருந்தும், கோபாலனின் அழகு, கல்வி, நற்குணம் இவற்றை உத்தேசித்து லஷ்மியை அவ்வீட்டில் கொடுத்தார்கள். லஷ்மியும் கோபாலனும் அன்னியோன்னிய தம்பதிகள். மங்களம்மாள் தனக்கு நல்ல பணம் படைத்தவர் வீட்டுச் செல்லப் பெண் நாட்டுப் பெண்ணாய் வந்ததற்குப் பெருமை கொண்டாள். அதற்கு மேல் அவள் குணமும் எல்லோரையும் வசீகரித்தது.

அந்த அம்மாளின் கடைசிப் பெண்ணான ஜானகியை அவர்கள் அவ்வூரிலேயே தங்களுக்குத் தூர பந்துவின் வீட்டில் கொடுத்திருந்தார்கள். ஜானகியின் மாமியார் அதிக ஆசைக்காரி. வருஷந்தோறும் சீரும் செல்லமும் சரியாய் ஒவ்வொரு பண்டிகைக்கும் வரவேண்டும். இல்லாவிடில் உக்கிர சண்டியாகிவிடுவாள். ஜானகிக்கு விவாகமாகி ஐந்தாண்டுகள் வரை அவள் மாமியார் கேட்டதை எல்லாம் தங்கள் சக்திக்கு மீறி மங்களம்மாள் செய்துகொண்டு வந்தாள். ஆனால் கோபாலனுக்கு ரூ.5,000 ஜாமீனுடன் லஷ்மி வரவே, ஜானகியின் மாமியார் அவ்வருஷம் கார்த்திகைச் சீருக்கு ஒரு ஜோடி வெள்ளிக்குத்து விளக்கு, தன்பிள்ளைக்கு மூன்று வைரம் பதித்த மோதிரம், அப்பம் பொரி முதலியவற்றுக்கானத் தன் நாட்டுப் பெண்ணிற்கு நான்கு பவுனில் ‘ஸ்வஸ்திக்’ வளையல் என்று திட்டம் போட்டுச் சம்பந்திக்கு அனுப்பிவிட்டாள்.

கோபாலனின் தந்தை கஷ்டத்தில் நன்றாய்ப் பக்குவப் பட்டவராதலால் தம் நிலையையறிந்து கோபாலனின் ஜாமீன் தொகை இருந்தால் கடனுக்காக கட்டவேண்டிவரும் என்று நினைத்து, அத்தொகைக்கு அழகிய சிறு வீடொன்றைக் கட்டி அதை லஷ்மியின் பேரிலேயே ரிஜிஸ்டர் செய்துவிட்டார். அது லஷ்மியின் பிறந்த வீட்டு ஸ்ரீதனம் என்று பெருமையாய்ச் சொல்லிக்கொள்வார். ஜானகி மாமியாரின் துர் எண்ணத்தைக் கண்டதும் அவருக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. தம் சம்பாத்தியத்தில் கால் பங்கிற்குமேல் ஜானகிக்குச் செய்திருந்தும் தம்பிள்ளைக்கு வந்ததையும் பிடுங்கிக்கொள்ளப் பார்க்கும் சம்பந்தியின் கொடூர எண்ணத்தை அறிந்ததும், இனித் தம்மால் செப்பாலடித்த காசுகூடச் செய்ய இயலாதென்று கண்டிப்பாய்ச் சொல்லிவிட்டார். அதன் பலன், ஜானகி சுமார் இரண்டு வருஷ காலமாய்ப் பிறந்த வீடே கதி என்றிருக்கும்படியாகி விட்டது.

லஷ்மி தன் நாத்தனாரின் வாழ்க்கையை எப்படிச் சீர்திருத்துவதென்று யோசித்தாள். மாமியாரின் முன் சொல்லப் பயம். கணவனிடம் கேட்கவோ வெட்கம். ஆனால் தன்னைப்போல் சிறுபெண் கணவன் ஆலிங்கனத்தில் அன்பாய் இருக்கவேண்டிய காலத்தில் அவள் யௌவனம் காட்டில் காய்ந்த நிலவைப் போல் ஆவதைப் பார்த்துக் கண்ணீர் வடிப்பாள். லஷ்மி ஐந்தாவது பாரம் வரையில் படித்தவள். நன்றாய் ஆங்கிலம் படிப்பாள். ஜானகியின் வருத்தத்தைப் போக்க அவளுடன் மத்தியானங்களில் ஏதாவது ஆட்டம் போடுவாள். வீட்டு வேலைகளில் மங்களம்மாளுக்குச் சகாயமாய் எல்லாவற்றையும் செய்வாள்.

ஜானகியோவெனின் ஒவ்வொரு சமயம் தன் தந்தையின் வறுமை நிலைக்கும் மாமியாரின் துராசைக்கும் வருந்துவாள். சகோதரனும் அவன் மனைவியும் அன்னியோன்னியமாய் இருப்பதைப் பார்த்துப் பொறாமையுறுவாள். லஷ்மி வந்த பின் தாய் தந்தையருக்குத் தன்மேல் அன்பு குறைந்துவிட்டதென்று நினைப்பாள். அப்படி அன்பிருந்தால் கையில் பணம் இல்லாதபோது கடன் வாங்கிக் கஷ்டப்பட்டுச் செய்த தந்தை, இன்று ஐயாயிரம் ரூபாய் இருந்தும் தன் மாமியார் கேட்ட சுமார் ரூ.500 க்குப் பின்வாங்கினாரே என்று கடுகடுப்பாள். நாள் பொழுதென்றால் கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டு உட்கார்ந்து விடுவாள். லஷ்மி அவள் துக்கத்தில் எவ்வளவு பகிர்ந்து கொள்ளக்கூடுமோ அவ்வளவு பகிர்ந்து கொள்வாள். ஆனால் ஜானகி அதை வெறும் பாசாங்காய் நினைத்தாள்.

3

Image

கிருஷ்ணமூர்த்தி கார்த்திகைச் சீர் வைத்துவிட்டுத் தங்கை புதுப் புடவை உடுத்துக் கொண்டு வரும் அழகைப் பார்க்க கோபாலனின் தந்தையுடன் பேசிக்கொண்டு வீற்றிருந்தான். அச்சமயம் கோபாலனும் ஆபீஸிலிருந்து புன்சிரிப்புச் சிரித்தவாறே மைத்துனனைத் தலையசைப்பால் வரவேற்று மாடிக்குச் சென்றான். அவ்விடம் லஷ்மி நாற்காலியில் அமர்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டு தீர்க்கமாய் யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவன் முன் மேஜைமேல் நாக ஒத்தும், வங்கியும் இருந்தன. கோபாலன் ஓசைப்படாமல் உடைகளைக் கழற்றிவிட்டு ‘இவள் இப்படி இருப்பதற்குக் காரணம், சில நாட்களாய் இவளிடம் ஏற்பட்ட மாறுதலா, அல்லது…’ என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, ”ஆம் அப்படித்தான் செய்யவேண்டும். அவள் பாவம் எப்படிச் சிரிப்பாள்? ஒரு நாளா, இரண்டு நாளா? இரண்டாண்டுகள்” என்று அவள் வாய் முணுமுணுத்தது. அதே சமயம் கீழே மங்களம்மாள், ”ஜானகி! உன்னால் எனக்கு எப்பொழுதும் கஷ்டந்தான். நீ அவளுக்கேற்ற நாட்டுப் பெண்தான்! அகங்காரம் பிடிச்சவள். எழுந்து போய்ப் புடவையை உடுத்திண்டு வந்து அவளுக்குச் சகாயமாய் விளக்கேத்தி நாலு சுமங்கலிகளுக்கு மஞ்சள் குங்குமம் கொடுத்து விட்டு வா; கோயிலுக்குப் போய் வரலாம். அவளும் சிறிசு. காத்தாலே இருந்து எனக்குச் சரியாய்ப் பம்பரமாய் வேலை செய்தாள். மசக்கைக்காரி; கொஞ்ச நேரம் காத்தாட இருந்துவிட்டு வரட்டும். அதுக்குள் நீ பூஜைக்கு எடுத்து வைச்சு விளக்கேத்தப் பிரயத்தனம் செய். ஏன்தானோ இப்படி இருக்கே! உன்னைவிடச் சிறிசுதானே! எத்தனை சமர்த்தாய் இருக்கா பார்!” என்று கூச்சலிட்டுச் சொல்வதைக் கேட்டதும் நாற்காலியை விட்டெழுந்து ஜன்னலருகில் ஓடி மாலைச் சூரியன் மறைந்து விட்டானா என்று மேற்கே பார்த்தாள் லஷ்மி. தன் பொலிவு மங்கி மறையும் தறுவாயிலிருக்கும் கதிரோனைப் பார்த்ததும் தடதடவென்று கீழிறங்கி ஓடினாள். ”ஏன் அவ்வளவு அவசரம்?” என்று கோபாலன் பின்புறமிருந்து அவள் இரண்டு தோள்களையும் பிடித்து நிறுத்தினான். திரும்பி அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள். அதில் உற்சாகமோ, பெருமையோ ஒன்றும் இல்லை. மண்பாண்டம் போல் மங்கிப் பிரகாசமற்று இருந்தது.

‘‘உனக்கென்ன? ஏன் இப்படி இருக்கிறாய்? கீழே கிருஷ்ணமூர்த்தி காத்திருக்கிறான். இன்னும் அரைமணி நேரத்தில் விளக்கேற்ற வேண்டும். நீ ஏன் இன்னும் பூர்த்தியாய் அலங்கரித்துக் கொள்ளவில்லை?”

‘‘நானா… நா…ன் அலங்கரித்துக் கொண்டிருக்கேனே! பாருங்கள்” என்று பலவந்தமாய்ச் சிரிப்பை வருவித்துக்கொண்டு, அவனை உற்றுப்பார்த்தாள். அவள் நெற்றியில் குங்குமம் ஜிகினாப் பொடியுடன் பளபளப்பாய் மின்னிற்று. அவள் கம்பீர வாக்கும் நிஷ்களங்கமான பார்வையும் அவனைத் தலைகவிழச் செய்தன. மின்னலைப்போல் அவன் கையைவிட்டாள். பரபரவென்று கீழிறங்கிச் சமையலறைக்குச் சென்று ”அம்மா, உங்க பிள்ளை வந்துவிட்டார்” என்றாள். மங்களம்மாள் அவள் குரலைக் கேட்டு அவளிடம் ஒரு டம்ளர் காப்பியைக் கொடுத்து, ”நீயும் புதுப்புடவை உடுத்திக்கலையா? இத்தனை நேரம் என்ன செய்தாய் லஷ்மி!” என்றாள்.

”இதோ ஒரு நிமிஷத்தில்” என்று சிரித்தபடியே சொல்லிக்கொண்டு மாடி ஏறினாள். அவள் முன் வீற்றிருந்த நாற்காலியில் கோபாலன் உட்கார்ந்து அன்று அவள் அப்படி இருப்பதற்குக் காரணம் என்னவென்று அறியப் பிரயத்தனம் செய்துகொண்டிந்தான். லஷ்மி காப்பியை மேஜைமேல் வைத்துவிட்டு, இடது கரத்தை மேஜையின் மேல் ஊன்றிக்கொண்டு, சற்று ஒரு புறம் சாய்ந்தவாறு நின்று வலக்கரத்தால் அவன் நெற்றியில் கலைந்து படிந்திருக்கும் கிராப்பைக் கோதினாள்.

அவள் அழகிய ரூபத்தில் மயங்கினான் கோபாலன். அவள் ஒய்யாரம் ஒரு சித்திரக்காரனை அப்படியே மயங்கச் செய்திருக்கும். அவன் சிரித்தவாறே, ”எதற்காக இந்த ஒற்றைக்கால் தபஸ்? எவ்வளவு அஜாக்கிரதை? இப்படி நகைகளை எடுத்து மேஜை மேல் போட்டிருக்கிறாயே! அதிக நகைகள் இருந்தால் இப்படித்தான். அம்மாவைப் பாரு. எதையாகிலும் எடுத்து இப்படிப் போடுவாளா? போடுவதற்குத்தான் அதிகமாய் என்ன இருக்கிறது?” என்று கண் சிமிட்டியபடி அமுத்தலாய்ச் சொன்னான்.

”ஆம்” என்று சொல்லிக்கொண்டு எழுந்து நாற்காலியின் கைப்பிடியில் உட்கார்ந்து அவன் முகத்தை உற்றுப் பார்த்து, ”எனக்கு ஒன்றுவேண்டும். வாங்கித் தருகிறீர்களா?” என்று கொஞ்சியவாறு செஞ்சிய பார்வையுடன் கேட்டாள். அவள் இதுவரையில் அவனை ஒன்றும் கேட்டதில்லை. அவனுக்கே வியப்பாகி விட்டது. ஆச்சர்யப் பார்வையுடன் அவளை நிமிர்ந்து நோக்கினான். அவள் காபியை அவன் வாயருகில் கொண்டுபோய்ப் பருகச்செய்து, ”இந்த நகைகள் எனக்கு இப்பொழுது அவசியமில்லை. பெட்டியில் வெட்டிக்குத் தூங்குகின்றன. இவற்றைக் கொண்டுபோய் முதலில் எவ்வளவிற்குப் போகுமோ விற்றுக்கொண்டு வாருங்கள். எனக்குக் கொஞ்சம் பணம் வேண்டும்” என்றாள்.

”லஷ்மீ! என்ன சொன்னே! பண்டிகையும் அதுவுமாய் வீட்டிலிருக்கும், அதிலும் உன் நகைகளை, உன் வீட்டவர்கள் செய்தவற்றை விற்கவா சொல்கிறாய்? ரொம்ப அழகு! நீ சமத்து என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு அசட்டுப் பட்டம் கட்டி விட்டாயே! நல்லவேலை! எதற்கு உனக்கு இப்பொழுது அவ்வளவு பணம் வேண்டும்?” என்று கடிந்தபடி முகம் சிவக்க தன் உணர்ச்சியை அடக்கக் கூடாமல் கேட்டான்.

”எதற்கென்று கேட்காதீர்கள். எல்லாம் நல்லதுக்குத்தான். இதைத் தயவு செய்து உங்கள் அப்பா அம்மாவிடம் சொல்லாமல் செய்யுங்கள். அப்புறம் சொல்கிறேன். தயவு செய்து இந்தச் சகாயம் செய்யமாட்டீர்களா? நான் வேறு யாரைப் போய் இதைச் செய்யும்படி சொல்லுவேன்? எங்கள் அண்ணாவிடம் சொன்னால் நன்றாக இராதே” என்றாள். அவள் கண்களில் நீர் நிரம்பிக் கொண்டிருந்தது. ‘இதென்ன அவஸ்தை? இவள் காரணமில்லாமல் பெரும் தொகைக்காக ரகளை செய்கிறாளே!’ என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, ‘லஷ்மி! போதாயிடுத்தம்மா! வா சீக்கிரம்” என்று மாமியார் அழைக்கும் குரல் கேட்கவே, அவசர அவசரமாய்க் கீழிறங்கிச் சென்று கொண்டே, ”போதாயிடுத்து; சீக்கிரம் வாங்கிக்கொண்டு வாருங்கள்” என்று சொல்லிச் சென்றாள்.

பூஜை அறையில் வைத்திருக்கும் கார்த்திகைச் சீரை பார்த்தாள். கண்களில் நீர் மல்கியது. விளக்குகள் ஏற்றி வரிசையாய் வைத்தாயிற்று. ஒவ்வொருவருக்கும் நமஸ்காரம் செய்துகொண்டு வந்தாள். ஆனால் அவள் முகத்தில் உற்சாகம் இல்லை. மாடியில் கோபாலனும் கிருஷ்ணமூர்த்தியும் ஆனந்தமாய்ப் பேசிக்கொண்டு இருந்தார்கள். கிருஷ்ணமூர்த்தி கோபாலனிடம் ரூ.500 கொடுத்து, ”நீங்கள் விரும்பிய மோட்டார் பைக்கை வாங்கிக்கொள்ளுங்கள். இன்னும் அதிகமானால் கொடுக்கிறேன்’ என்று சொன்னான். கோபாலன் வியப்புடன் இவ்வளவு சீக்கிரம் தன் அபிப்ராயத்தைத் தெரியப்படுத்தியது லஷ்மியின் வேலைதான் என்று நிச்சயித்து, சிரித்தவாறே சங்கோசத்துடன், ”இப்பொழுது வேண்டியதில்லை; வேண்டும்போது நானே கேட்கிறேன்” என்றான். கிருஷ்ணமூர்த்தி அதற்கு இடங்கொடாமல் அவன் பையில் அப்பணத்தைத் திணித்து விட்டு வேறு பேச்சுப் பேசலுற்றான்.

லஷ்மி கணவனும் சகோதரனும் பேசும் இடத்திற்குக் கால்கள் தளர வந்தாள். சகோதரனை நமஸ்கரித்தாள். கணவனருகில் போனாள். அவள் கண்கள் நீரினால் மறைக்கப்பட்டிருந்தன. அவள் முகத்தைப் பார்த்தான் கோபாலன். ”லஷ்மி, இங்கே வா; இந்தப் புடவை உனக்கு எவ்வளவு அழகாயிருக்கும் தெரியுமா? வங்கி நாகொத்து எல்லாம் போட்டுக்கோ. இன்னும் அழகா இருக்கும்” என்றான் கிருஷ்ணமூர்த்தி.

”நீ வாங்குவதற்கு அப்பழுக்கு உண்டா அண்ணா? இப்போ எனக்கு இவை பிடிப்பாய் இருக்கு. போட முடியவில்லை; இத்தனை நேரம் போட்டுப் பாத்துட்டுத்தான் அப்படியே வெச்சூட்டுக் கீழே போனேன்” என்றாள். ”சரி, அப்படியானால் நான் சற்று வெளியில் சென்று விட்டு வருகிறேன்” என்று சொல்லி எழுந்து சென்றான்.

”எங்கே எவ்வளவு பெருத்திருக்கிறாய் பார்க்கலாம்?” என்று அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்து அந்நகைகளை அவளுக்கு அணிவித்தான் கோபாலன். ஆனால் அவை தளர்ந்து கீழே விழத் தொடங்கின. லஷ்மி அவ்வளவு இளைத்தா போய்விட்டாள் என்று நினைத்து அவள் கண்களில் தேங்கும் நீரைத் துடைத்து, ”இந்தா! உனக்கு எவ்வளவு பணம் வேண்டுமோ எடுத்துக்கொள்” என்று தன் மைத்துனன் கொடுத்த ரூபாயைக் கண்டதும் மலர்ந்தது. கண்கள் பிரகாசத்துடன் ஜ்வலித்தன. ரூபாயை எண்ணினாள். ”இவ்வளவுதான் வேண்டும்” என்று சொல்லிச் சிரித்தவாறே அவனை ஒரு பார்வை பார்த்தாள். மனைவியின் பார்வைக்கு மயங்காதவர்கள் யார்? ”அடி கள்ளி!” என்று கன்னத்தில் அன்புடன் ஒரு தட்டுத் தட்டினான். அவன் காதில் ஏதோ ரகசியம் பேசினாள். அவன் முகம் ஆச்சரியத்துடன் திகழ்ந்தது.

Image

வள் கீழே சென்று தட்டில் எல்லாவற்றையும் எடுத்து வைத்துக்கொண்டு வண்டிக்காக எதிர்பார்த்தாள். ஜானகி தாயின் கோபத்திற்குப் பயந்தும், தன் தலை விதியை நினைத்து நொந்தும், மன்னியின் ஆனந்த வாழ்க்கைக்கு வியந்தும், அவள் சகோதரன் செய்த சீரைக் கண்டு பொறாமை கொண்டும், தந்தையின் கடின சித்தத்தைக் கடிந்துகொண்டும் தன் தாயுடன் விளக்குகளைச் சரிவரத் தூண்டி விட்டுக்கொண்டிருந்தாள். காற்றில் விளக்குகளின் துடிதுடிப்பு; அவள் உள்ளத்தில் வாழ்க்கையின் கொந்தளிப்பு.

கோபாலன் வண்டியுடன் வந்தான். லஷ்மி மாமியாரை அணுகி, ”அம்மா, நீங்களும் எங்களுடன் வாருங்கள்; எனக்கு ஒருவரையும் தெரியாது” என்று வற்புறுத்தினாள். தன் பெண் ஒரு மாதிரி சுபாவம் படைத்தவளாதலால் மங்களம்மாள் நாட்டுப் பெண்ணுடன் புறப்பட்டாள். கிழவர், ”குழந்தைகளுக்கு மேல உனக்குத்தான் பால்யம் திரும்பி விட்டதென்று தோன்றுகிறது” என்று ஏசினார். லஷ்மி தன் சகோதரன் கொண்டுவந்தவற்றை அப்படியே வண்டியில் எடுத்து வைத்தாள். குத்துவிளக்குகள் மாத்திரம் சுவாமியருகில் எரிகின்றன. ஜானகியையும் வண்டியில் ஏறச் சொன்னாள். அவள் முணுமுணுத்தவாறே ஏறினாள். எல்லாரும் ஏறினதும் லஷ்மி கோபாலனை ஒரு பார்வை பார்த்தாள். அதற்கு அக்கண்களே விடையளித்தன.

அரை மணி நேரத்தில் எழுத்து மறையும் வெளிச்சத்தில் வண்டி ஒரு சிறிய வீட்டு வாயிலில் வந்து நின்றது. அவ்வீட்டு வாயிலில் ஒரு பாட்டியம்மாள் நின்றுகொண்டு ஒரு சிறிய பெண்ணின் கையால் விளக்குகளை ஏற்றுவித்துக் கொண்டு இருந்தாள். முதலில் கோபாலனும் லஷ்மியும் இறங்கினார்கள். அவர்களைக் கண்டதும் அந்த அம்மாள் உள்ளே சென்று விட்டாள்.

”இது யார் வீடுடா, கோபாலா?” என்றாள் தாய்.

வண்டியிலிருந்தவற்றை ஆளுக்கொன்றாய் எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே சென்றனர். கூடத்தில் லஷ்மி படம் ஒன்று மாட்டப்பட்டு அதனருகில் அதற்கு முன் வெண்கல யானை விளக்கு ஒன்று சுடர்விட்டு எரிந்து கொண்டு இருந்தது. எல்லாவற்றையும் அதன் முன் வைத்தார்கள். வெற்றிலைத் தட்டின் மேல் ஒரு கவர் வைக்கப்பட்டு இருந்தது.

கோபாலன் உள்ளே சென்று, ”மாமி, இதோ நீங்கள் கேட்ட கார்த்திகை சீர்” என்று சொல்லி அழைத்தான். அவன் சொன்னதைக் கேட்ட மங்களம்மாளும் ஜானகியும் திகைத்தனர். ஜானகியின் மாமியார், தட்டுத் தட்டாய் வைத்திருக்கும் சீரையும் வெள்ளிப் பாத்திரங்களையும் பார்த்து மகிழ்ந்தவளாய் எல்லோரையும் அன்புடன் வரவேற்றாள். லஷ்மியும் ஜானகியும் அந்த அம்மாளை நமஸ்கரித்தனர்.

சற்று நேரத்தில் தாயுடனும் மனைவியுடனும் வீட்டிற்கு வந்தான் கோபாலன். மங்களம்மாள் திக்பிரமை பிடித்தவள்போல் இருந்தாள். தன் நாட்டுப் பெண்ணின் சீரை எல்லாம் கோபாலன் ஜானகிக்குக் கொடுத்து விட்டானே என்று கணவனிடம் நடந்ததைச் சொன்னாள். அவர் தம் பிள்ளையையும் நாட்டுப் பெண்ணையும் மாறி மாறிப் பார்த்தார். மாலையில் கோபாலன் தான் ஆபீசிலிருந்து வந்தது முதல் நடந்தவற்றைச் சொன்னான். மங்களம்மாள் மௌனமாக இருந்தாள். ”லஷ்மி, நீ எங்கள் வீட்டை உத்தரிக்கவந்த லஷ்மிதான்” என்று மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னார் கிழவர். ”அதில் சந்தேகம் என்ன?” என்று சொல்லிக்கொண்டே கிருஷ்ணமூர்த்தி உள் நுழைந்தான்.

எல்லோரும் அவரவர்கள் படுக்கையறையை அணுகினர். மாடியில் வெட்ட வெளியில் லஷ்மியும், கோபாலனும் கார்த்திகை மதியையும், அதைக் கவர வரும் மேகக் கூட்டங்களையும் கண்டு உல்லாசமாய்ப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். ”லஷ்மி, நீ இன்று செய்த காரியம் மிகவும் வருந்தக்கூடியது. உனக்கென்று ஆசையாய் உன் சகோதரன் பண்ணிக்கொண்டுவந்த பாத்திரங்களையும், பட்சணங்களையும் அந்த ஆசை பிடித்த கிழத்திற்கு அர்ப்பித்ததன்றி, ரூபாய் ஐந்நூறையும் கொடுத்தாயே” என்றான்.

”வருந்தக்கூடியதென்று சொல்லாதீர்கள். ஆனந்திக்க வேண்டியது. என்னைப்போல் சிறிய வயசினள், ஆனந்தமாய் இருக்க வேண்டியவள், எப்பொழுதும் அழுது வடிந்துகொண்டு, உங்கள் தாய் தந்தையராலும் அருவெறுக்கப்பட்டு வந்தால் அவள் மனம் எவ்வளவு துடிக்கும்? அவள் துடிதுடித்து விடும் மூச்சு நமக்கு இன்பமூட்டுமா? இன்றுதான் என் மனம் பரிசுத்த ஆனந்தத்துடன் இருக்கிறது. ஜானகியும் அவள் கணவனுடன் ஆனந்தமாய் இருப்பாளன்றோ? எல்லோர் வீட்டிலும் இருளைப் போக்கிப் பிரகாசத்தை உண்டு பண்ணிய இக்கார்த்திகை உங்கள் தங்கையின் மன இருட்டைப் போக்கி ஆனந்த விளக்கை ஏற்றட்டும்!” என்றாள்.

மனைவியுடன் மாமியார் வீட்டவர்களை நமஸ்கரிக்க வந்த ஜானகியும் அவள் கணவனும் இவர்கள் பேசுவதை மகிழ்ச்சியுடன் கேட்டுக்கொண்டு நின்றனர். ஜானகி லஷ்மியைக் கட்டிக்கொண்டு, ”என் வாழ்க்கை விளக்கை ஏற்றிய லஷ்மீ” என்று நாத் தழுதழுக்கச் சொன்னாள். லஷ்மியின் முகத்தில் என்றுமில்லா ஆனந்தம். அவள் கண்களில் கருணை நீர் ஊற்று. உதடுகளில் இன்பப் புன்னகை. இவ்வளவும் சோபிக்க, ”ஜானகி, உன் வாழ்க்கை விளக்கை ஏற்றியது நான் அல்ல; கார்த்திகைச் சீர்” என்றாள்.

*** 

காலத்தை வென்ற கதைகள் மற்றவை…

கௌரி அம்மாள்

குமுதினி

கமலா பத்மநாபன்

மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார்

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்-3

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்-2

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்

ஆண்டாள் பிரியதர்ஷினி

ஹெப்சிபா ஜேசுதாசன்

ஜோதிர்லதா கிரிஜா

சிவசங்கரி

வாஸந்தி

வத்ஸலா

பா.விசாலம்

பூரணி

திலகவதி

அனுராதா ரமணன்

லட்சுமி

அம்பை

அநுத்தமா

ராஜம் கிருஷ்ணன்

ஆர்.சூடாமணி

காலத்தை வென்ற கதைகள் – 22

கௌரி அம்மாள்

(1913  – 1987)

பெங்களூரில் பிறந்து வளர்ந்தவர். மத்தியதரக் குடும்பங்களைத் தன் கதைக்களனாகக் கொண்டு தொடர்ந்து எழுதியவர்.

1949ல் வெளியான இவரின் ‘கடிவாளம்’ நாவல், குறிப்பிடத்தக்க ஒன்று. இவரின் சிறுகதைத் தொகுதி ‘வீட்டுக்கு வீடு’ (1970).

தன் வாழ்நாளின் பிற்பகுதியில் ஆன்மீக ஈடுபாடு கொண்டு, தனது எழுத்துகளின் போக்கை மாற்றிக் கொண்டவர்.

 நீர் ஊற்று

”தபால்!” என்று கூவினான் தபால்காரன். கடிதத்தை வாங்கிக் கொண்டாள் கமலா.

கடிதத்தைப் பிரித்துப் படித்துக் கொண்டிருக்கும் சமயம் அவள் தகப்பனார் வந்தார். நல்ல வெயிலில் அலைந்து முகம் கன்றிப்போயிருந்தது. கொஞ்சம் தண்ணீரைச் சாப்பிட்டுவிட்டுத் தாழ்வாரத்தில் உட்கார்ந்தவர், ”யார் எழுதியிருக்கிறார்கள்?” என்றார் கமலாவைப் பார்த்து.

கடிதத்தைப் படிக்கும்பொழுதே அவள் முகம் ஏனோ வேறுபட்டுக் கொண்டே வந்தது தெரிந்தது. தலையைத் தூக்காமலே, ”அவர் தாம்” என்றாள் தாழ்ந்த குரலில்.

”இரண்டு மாச காலமாச்சு. ஒரு வரி இல்லை! என்ன வரிந்து தள்ளி இருக்கிறான் இப்பொழுது?”

கமலா ஒன்றும் பேசவில்லை. கடிதத்தை மடித்து உறையில் போட்டபடியே நின்றாள். தன் கணவன் மீது தகப்பனாருக்கு எவ்வளவு கோபம் என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ஆனால் அவள் என்ன செய்ய முடியும்? சொல்லத்தான் முடியும்?

”அவன் எழுதுவதை நீ சொல்லுவாயா? இப்படி மறைத்து மறைத்து வைத்துக் கொண்டுதானே என் பிராணனை வாங்குகிறாய்? அவன் ஒரு கடன். அவனுக்கு மேலே நீ ஒரு கடன்!”

”ஒன்றும் இல்லை. அப்பா!”

”ஆமாம். நாலு பக்கம் வரிந்து தள்ளியிருக்கிறான். ஒன்றும் இல்லையாம்! சொல்லாவிட்டால் போ. நீ வாயைத் திறந்து சொல்லவேண்டுமா? முகத்தில்தான் சொட்டுகிறதே!” என்று சொல்லிக் கொண்டே எழுந்துவிட்டார்.

கமலாவுக்கு ஒன்றும் ஓடவில்லை. பேசவும் வாய் வரவில்லை. கடிதத்தை அவர் முன் நீட்டினாள். ஆனால் அவர் திரும்பிப் பார்க்கவே இல்லை. நீராடச் சென்று விட்டார்.

அன்றெல்லாம் ரங்கசாமிக்குப் பிரமாதக் கோபம்.

ரங்கசாமி சிறிய உத்தியோகஸ்தர். அவருக்கு மூன்று பெண் குழந்தைகள். மூத்தவள்தான் கமலா. அவளுக்குக் கல்யாணமாகிப் புருஷனுடன் குடித்தனம் செய்து கொண்டிருந்தாள்.

அவளுக்குப் பத்தொன்பது இருபது வயசு இருக்கும். உயரமாய் வெடவெடவென்று இருப்பாள். நல்ல நிறம். பால்போல் முகம் தெளிவாய் இருக்கும். நல்ல குணசாலி. பொறுமை உடையவள். அதுவும் சில சமயங்களில் ஆபத்தாக முடிகிறது வாழ்க்கையில்!

கமலாவின் கணவனும் இளைஞன்தான். வெளியூரில் வேலை பார்த்துவந்தான். ரங்கசாமி அதிகமாய் ஒன்றும் செய்து கொடுக்கமுடியாது என்றாலும் கமலாவின் அழகு அவனைக் கொள்ளை கொண்டுவிட்டது. தேடவில்லை, ஓடவில்லை. ரங்கசாமிக்கு ஒரு ஜோஸ்யர் சொன்னாராம். அதுபோலவே போன இடத்தில் திடீரென்று கல்யாணம் நிச்சயமாகிவிட்டது. ”அந்தப் பெண் அதிர்ஷ்டத்தைப் பாரடி! ராஜாபோல் அகமுடையான்! அப்படி அல்லவா இருக்க வேண்டும் பெண்ணாய்ப் பிறந்தாலும்?” என்றெல்லாம் எவ்வளவோ பேசிக் கொண்டார்கள்.

அவர்கள் நினைப்பதுபோல் முதலில் ரங்கசாமிக்கும் அவர் மனைவி ரங்கம்மாளுக்கும் பெருமையாகவே இருந்தது. ஆனால் நாட்களும் மாதங்களும் ஓடி இரண்டு வருஷம் கழிவதற்குள் சம்பந்தி, மாப்பிள்ளை, மாமனார் எல்லோருக்கும் இடையே ஏகப்பட்ட மனத்தாங்கல், அதிருப்தி, இடையிடையே பேச்சு வார்த்தை, வேப்பங்காயாய்க் கசந்து போய்விட்டது. முடிவில் ரங்கசாமி, ரங்கம்மாள், கமலா இவர்களுக்கிடையே பேச்சு வார்த்தை தடித்துப்போய் மூலைக்கு ஒருவராய் உட்கார்ந்திருப்பார்கள்.

ரங்கசாமிக்கு உண்மையில் கமலாவிடம் பிரியம் இல்லையா? பெற்ற பாசம், மனத்தில் கலக்கம், கவலை எல்லாம் சேர்ந்துதான் அவர் வாயைப் பெருக்கின. தம் சக்திக்கு மீறியே எல்லாம் செய்தார். அழகாய்க் கல்யாணம் செய்து, வேண்டியபடி சாப்பாடு போட்டு சம்பந்திக்கும் குறைவின்றிச் சீரோ பணமோ கொடுத்தார். ”மொத்தம் ஒரு ரூபாயை அவர்களிடம் கொடுத்துவிடுங்கள். என்ன வேண்டுமோ செய்து கொள்ளட்டும். காது மூக்கு மூளி இல்லாமல் போட்டுக் கல்யாணத்தை நான்றாய்ச் செய்யலாம்” என்றாள் ரங்கம்மாள். அது வரையிலும் எல்லோருக்கும் திருப்திதான்.

சரியான காலத்தில் கமலாவையும் கணவனிடம் கொண்டுபோய் விட்டுவிட்டு வந்தார். இதற்குப் பிறகுதான் அக்கப்போர் எல்லாம் ஆரம்பமாயின.

கடிதத்திற்கு மேல் கடிதம் வந்தது. ‘பெண் சமர்த்தாக இல்லை; காரியம் தெரியவில்லை’ என்று ஒரு பக்கம். ‘பெண்ணை அடக்க ஒடுக்கமாய் வளர்க்கத் தெரியவில்லை உங்களுக்கு’ என்று இரண்டு பக்கம்.

எப்படி இருக்கும் ரங்கசாமிக்கு? ஒவ்வொரு கடிதத்தையும் பார்க்கும்போது கோபம் பொங்கிவந்தது. ரங்கம்மாள் ஒன்று சொல்ல, இவர் ஒன்று சொல்ல, எப்பொழுது பார்த்தாலும் ஒரே ரகளை வீட்டில்.

ஒருநாள் காலை, சுமார் ஒன்பது மணி இருக்கும். ரங்கசாமி சாப்பிடலாமா என்று கிளம்பும்பொழுது அவருக்கே ஆச்சரியம் தாங்க முடியவில்லை, கமலாவின் கணவன் உள்ளே நுழைந்தான். திடீரேன்று மாப்பிள்ளையைப் பார்த்ததும் ரங்கசாமிக்குச் சந்தோஷம் உண்டாயிற்று.

”வரவேணும், வரவேணும். எப்போது வந்தீர்கள்?” என்றார் மலர்ந்த முகத்தோடு. மாப்பிள்ளையும் சிரித்துக் கொண்டே, ”ஏதோ வேலையாக வந்தேன்” என்றான்.

உடனே, ”அடியே” என்றார் ரங்கசாமி. மாப்பிள்ளைக்குக் காபி வந்தது. சாதாரணமாய்ப் பேச்சுகள் நடந்தன.

”மாப்பிள்ளையையும் அழைத்துக்கொண்டு சாப்பிட வாருங்களேன்” என்றாள் ரங்கம்மாள். இதைச் சொன்னதுதான் தாமதம், மாப்பிள்ளை எழுந்துவிட்டான்.

”எனக்கு அவசரமாய் ஜோலி இருக்கிறது. இந்தக் கடிதத்தைக் கமலா உங்களிடம் கொடுக்கச் சொன்னாள். அதற்காக வந்தேன். ராத்திரி ரெயிலுக்குப் போகிறேன். வரட்டுமா?” என்றான் நின்றபடி

கடிதத்தைக் கையில் வாங்கிய ரங்கசாமிக்கு ஒன்றும் ஓடவில்லை. மனத்தில் பல யோசனைகள் ஓடின. கடிதம் உறையில் போட்டு ஒட்டி, ‘ரங்கம்மாளுக்கு’ என்று எழுதி இருந்தது. சற்று நிதானமாகப் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்து மாப்பிள்ளையை உபசரிப்பதில் ஈடுபட்டார்.

‘‘ஊருக்கு வந்தால் நம்மகத்தில் வந்து இறங்கக்கூடாதா? இப்படி ஒவ்வொரு தடவையும் செய்வது நன்றாக இருக்கிறதா? சாப்பிடாமல் போகவே கூடாது. இங்கிருந்துதான் ரெயிலுக்குப் போகவேண்டும்” என்றெல்லாம் ரங்கம்மாளே நேரில் வந்து உபசாரம் செய்தாள். ஸ்ரீநிவாசன் கேட்கவே இல்லை. பேசாமலும் போகவில்லை. ”இந்த அசட்டுப் பிணத்தை என் கழுத்தில் கட்டினீர்களே! அதற்குச் சாப்பாடு வேறு! ஊரில் வந்து பாருங்கள். என் மானமே போகிறது!” என்று கூறி விடுவிடுவென்று போய்விட்டான் வாசலை நோக்கி.

திடீரென்று ஒரு பெரும் புயல் வீசி மரத்தை வேரோடு உலுக்கியது போலிருந்தது. ரங்கசாமி ரங்கம்மாளைப் பார்த்தார். அவள் இவரைப் பார்த்தாள். கீழே விழுந்து கிடந்த கடிதத்தை உடைத்துப் பார்க்கவும் இருவருக்கும் தோன்றவில்லை.

”கடன்காரன்! பொழுது விடிந்து வயிற்றெரிச்சலைக் கிளப்புகிறான்!” இது ரங்கசாமியின் அடி வயிற்றிலிருந்து வந்த வார்த்தை. கடிதத்தைப் பிரித்துப் பார்த்தார்.

”என்ன கடிதம்?” என்றாள் ரங்கம்மாள்.

”பெண் எழுதியிருக்கிறாள்! பார்!” என்று கடிதத்தை வீசி எறிந்தார் ரங்கசாமி.

ரங்கம்மாள் ஆவலுடன் கடிதத்தை எடுத்துப் படித்தாள். சில விநாடிகளுக்கு மௌனம் நிலவியது. கடிதத்தைப் படித்து முடித்து உறையில் போடும் சமயம் ரங்கம்மாளின் உள்ளத்திலிருந்து நீண்ட பெருமூச்சுக் கிளம்பியது.

”உம்! எல்லாம் ஜன்மாந்தரக் கடன். பிள்ளையாவது! பெண்ணாவது!” என்று உறுமினார் ரங்கசாமி.

”அவளாக எழுதி இருக்க மாட்டாள்” என்றாள் ரங்கம்மாள்.

”ஆமாம்! பெண்ணுக்குப் பரிந்துகொண்டு வராமல் என்ன செய்வாய் நீ? தகப்பன் செய்யட்டுமே என்ற எண்ணந்தான். இதைத் தபாலில் போடமுடியவில்லையோ அவளுக்கு? அவனுக்கும் தெரியவேண்டும் என்றுதானே இப்படிச் செய்தாள்?”

”பிடுங்கிப் பிடுங்கி எடுத்தால் அவள்தான் என்ன செய்வாள்? குழந்தைதானே? நம்மிடம் சொல்லாமல் வேறு யாரிடம் சொல்லுவாள்?”

”குழந்தை! நீதான் சொல்லிக்கொள்ள வேணும். அது அவளாக எழுதவில்லை என்கிறாயே; ஒரு தூபம் போட்டால் அதற்காகக் குதிக்கிறதோ? முடியாது என்று சொல்லுவதற்கு என்ன?”

”எப்படித் தைரியம் வரும்? சிறியவள்தானே?”

”ஆமாம், நமக்கு எழுத மட்டும் தைரியம் வரும்! அவ்வளவு இளக்காரமாய்ப் போய்விட்டது. இங்கே என்ன கொட்டியா வைத்திருக்கிறது பணமும் காசும்? கூஜா வேணுமாம் கூஜா! இனிமேல் ஒரு சல்லிக்குச் செய்ய முடியாது என்னால்! வந்தவனுக்கு ஒரு வார்த்தை பேச முடியவில்லை. ஒரு பிடி சாப்பிட வேண்டும் என்ற நினைப்பு இல்லை. மாப்பிள்ளையாம் மாப்பிள்ளை! வறட்டுத் தொத்தல். எழுது உன் பெண்ணுக்கு; தலைகீழாக நின்றாலும் ஒன்றும் நடக்காது என்று எழுது”.

ரங்கம்மாள் ஒன்றுமே பேசவில்லை. அவள் கண்களில் நீர் முத்து முத்தாய்த் துளித்து நின்றது.

”உம்! சோற்றைப் போடு. வயிற்றை எரிகிறது” என்று ஏதோ இரண்டு பிடி எச்சிலாக்கி விட்டு வெளியில் போய்விட்டார் ரங்கசாமி.

ரங்கம்மாளுக்கு வேதனை அள்ளி அள்ளிப் பிடுங்கியது. கடிதத்தை எடுத்து மறுபடியும் திருப்பித் திருப்பிப் படித்தாள். என்ன யோசித்தாலும் அந்தக் கடிதத்தைக் கமலா தானாக எழுதியிருப்பாள் என்று அவளுக்குத் தோன்றவே இல்லை. ‘புருஷன் முரடனாகவும் கோணலாகவும் இருந்தால் குழந்தைகள் என்ன செய்யமுடியும்? பாவம்! தம்பதிகளின் இன்ப வாழ்க்கையில் போராட்டம் போதாதென்று பெற்றோரும் கட்சியும் சண்டையும் பிடித்தால் என்ன செய்வது? ஏதோ பொன் வைக்குமிடத்தில் பூ. இருவரும் முரணிக்கொண்டு நிற்பதில் லாபம் என்ன?” என்றெல்லாம் எவ்வளவோ சிந்தனைகள் அவள் மனத்தில் எழுந்தன.

மளமளவென்று சென்று பெட்டியைத் திறந்தாள். தன் கல்யாணத்தில் கொடுத்த வெள்ளிக் கூஜாவை எடுத்துக்கொண்டு தட்டான் வீட்டை நோக்கி நடந்தாள்.

Image

மாலை விளக்கு வைக்கும் சமயம். ரங்கசாமி கூடத்துத் தாழ்வாரத்தில் வேகமாய் இங்கும் அங்கும் நடந்துகொண்டிருந்தார். ரங்கம்மாள் கூஜாவின்மேல் பார்வை விழுந்தது. ”ஏது இது?” என்றார். குரலில் கோபம் கனல்போல் எழும்பியது.

ரங்கம்மாள் அவருக்கு நேர் மாறாகப் பொறுமையுடன் பேசினாள்; ”நான் அப்பொழுதே சொன்னேன், கொடுத்துவிடலாம் என்று. கேட்டால்தானே?” என்றாள்.

ரங்கசாமியின் கோபம் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. ”கொடுக்கவேண்டும் என்று எந்த சாஸ்திரத்தில் சொல்லி இருக்கிறது? அப்பொழுதே கேட்டு வாங்கிக் கொண்டு போகிறதுதானே இவ்வளவு கேட்டவன்? ரொம்பச் சங்கோசப் படுகிறவனோ இல்லையோ? உன் மாப்பிள்ளை! முடியாது! இனி ஒரு சல்லிப் பெயராது! தெரிந்துகொள்!” என்று கர்ஜித்தார்.

”எல்லாம் அவனுக்காகவா செய்கிறோம்? நாமே நம் குழந்தைகளுக்கு இன்னும் உபத்திரவத்தை உண்டாக்கினால் என்ன செய்வது? சொல்லுங்கள். கூஜா சாதாரணமாய்க் கேட்பதுதானே?”

”எது வேண்டாம் சொல். கொடுக்கிறவர் இருந்தால் எனக்குந்தான் எல்லாம் வேண்டும். யார் கொடுக்கிறார்கள்? வறட்டு ராங்கிப் பயல்! வந்தானாம்! நேரே சொல்லுவதற்கு என்ன கேடு?”

”போகிறான். அசட்டுப்பிள்ளை அவனுக்குந்தான் ஒன்றும் தெரியவில்லை. ‘பெண்ணைக் கொடுத்தாயோ? கண்ணைக் கொடுத்தாயோ?” என்பார்கள். நாம்தானே தாழ்ந்து போக வேண்டும்? கோடி புண்ணியம் உங்களுக்கு. ரெயிலுக்குப் போய்ப் பார்த்துவிட்டு இதையும் கொடுத்துவிட்டு வந்துவிடுங்கள்” என்று கெஞ்சிக் கூஜாவையும் நீட்டினாள் ரங்கம்மாள். ரங்கசாமியின் கண்களில் தீப்பொறி பறந்து கொண்டிருந்தாலும் ரங்கம்மாள் பின்வாங்கவில்லை. ‘விழுந்தாலும் முதுகில் இரண்டு அடிதானே விழப்போகிறது? விழட்டும்’ என்று துணிந்து விட்டாள். ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்து விறைத்து நின்ற அவர் கைகளில் விரல்களைப் பிடித்து பலவந்தமாக மடக்கிக் கூஜாவையும் மாட்டிவிட்டாள். ரங்கசாமிக்கு இருந்த கோபத்தில் கூஜா ஒரு மைல் தூரம் பறந்திருக்கும். ஆனால் ரங்கம்மாளின் இந்தச் செய்கையை மீறி நடக்க அவர் உள்ளம் ஏனோ தயங்கியது. ரங்கம்மாளைப் பார்த்தார். கண்ணும் கண்ணீருமாய் அவள் நிற்கும் கோலம் அவரை அயரச் செய்தது.

”நீ ஒரு பெரிய அசடு! பெண் பெண் என்று உயிரை விடுகிறாய். நாளைக்கு நமக்கு என்ன செய்யப் போகிறார்கள் எல்லாரும்? பெற்ற கடன்தான்!” என்று சொல்லிக்கொண்டே சட்டையை எடுத்து மாட்டிக் கொண்டார்.

ரங்கம்மாள் நீண்ட பெருமூச்சுவிட்டாள். என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லிக்கொள்ளட்டும்; கிளம்பினால் போதும் என்று நினைத்தாள். தெருக்கோடி சென்று ரங்கசாமி கண்களுக்கு மறையும் வரையில் பார்த்துக் கொண்டிருந்துவிட்டு உள்ளே வந்தாள்.

ரெயில் கிளம்புவது சரியாய் இரவு எட்டு மணிக்கு. ரங்கம்மாள் அடிக்கு ஒரு தடவை கடிகாரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். ‘இவ்வளவு கோபத்துடன் போயிருக்கிறாரே. ஒருவருக்கொருவர் சச்சரவு இல்லாமல் இருக்க வேண்டுமே!’ என்று எவ்வளவோ பிரார்த்தனைகள். ‘கமலா என்ன கஷ்டப்படுகிறாளோ! பாவம்’ என்று வேதனைப்பட்ட வண்ணம் உள்ளுக்கும் வெளிக்குமாகப் போய்க் கொண்டிருந்தாள்.

கடிகாரத்தில் ‘டண்’ என்று அடித்தது, மணி ஏழரை. ரங்சாமி அதிவேகத்துடன் உள்ளே நுழைந்தார். அவர் கையிலிருந்த வெள்ளிக் கூஜா ‘படேர்’ என்ற ஓசையுடன் ரங்கம்மாளின் காலுக்கருகில் வந்து விழுந்தது.

கூஜா தக்காளிப் பழம்போல் நசுங்கியதைக்கூட ரங்கம்மாள் பொருட்படுத்தவில்லை. ரங்கசாமி இருந்த நிலையைப் பார்த்தால் ஏதாவது அடிதடிச் சண்டைதான் நடந்துவிட்டதோ என்ற திகில் உண்டாயிற்று. இப்பொழுது அந்த மனிதரிடம் எவ்விதம் வாய் கொடுப்பது? விஷயத்தைத் தெரிந்து கொள்ளாமல் இருக்கவும் பொறுமை இல்லை. கன்னத்தில் கையை வைத்துக்கொண்டு ஓரமாய் உட்கார்ந்துவிட்டாள். சாப்பிட்டு ஒரு மணிநேரம் கழித்துதான் ரங்கசாமியின் வாயிலிருந்து வார்த்தை வந்தது. ”ஓடு ஓடு என்று விரட்டினாயே என்னை. திரும்பிக்கூடப் பார்க்கவில்லை அந்த வரட்டு ராங்கிப் பயல்! விறைத்துக்கொண்டு போனால் எனக்கா நஷ்டம்?”

ரங்கம்மாள் பேசவில்லை.

”முழு நீளம் எழுதிவிட்டுக் கூஜா வேண்டாமாம்! எப்படி இருக்கிறது கூத்து?”

இதற்குமேல் ரங்கம்மாளால் மௌனமாய் இருக்கமுடியவில்லை.

”ஏன் வேண்டாமாம்? நீங்கள் ஏதாவது சொன்னீர்களா?” என்றாள் விரித்த கண்களோடு.

கோபம் ரங்கம்மாளின் பேரில் பாய்ந்தது.

”எங்கும் இல்லாத ஒரு மாப்பிள்ளை பிடித்தாயே! அதற்கு எல்லாம்தான் சொல்லுவாய் நீயும். ஆபீசிலிருந்து வந்ததும் வராததுமாக ஓடிப்போய் நிற்கிறானாம் ஒரு மனுஷன்! துரைக்குப் பேசக் கூட பிடிக்கவில்லை. கூட வந்தவனை விட்டுச் சொல்லச் சொல்லுகிறான். கூஜா இப்பொழுது வேண்டாமாம். யாராவது வரும்போது அனுப்ப வேண்டுமாம்! போனதற்கு நல்ல மரியாதை; சரிதானே?”

மேலே பேசுவதற்கு என்ன இருக்கிறது? ரங்கம்மாள் கேட்டது ஒரே ஒரு கேள்விதான். ”அதற்குள் ரெயில் கிளம்பிவிட்டதா?”

”அந்த அசத்து ஏறி வண்டியில் உட்கார்ந்து விட்டால் அவன் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு எனக்கு என்ன வேலை அங்கே? சொல்கிறபடியெல்லாம் ஆடவும் பாடவும் இவன் வைத்த ஆள் போலிருக்கிறது! இனி மேல் ஏதாவது எழுதட்டும், சொல்லுகிறேன். பல்லைத் தட்டிக் கையில் கொடுக்கிறேன். மாப்பிள்ளையாம், மாப்பிள்ளை! ஜன்மாந்தரக் கடன்!”

இந்த நிகழ்ச்சிகள் நடந்து சுமார் ஆறு மாதங்கள் ஆகப் போகின்றன. ரங்கசாமி மாப்பிள்ளைக்கோ கமலாவுக்கோ கடிதமே முடியவில்லை. எல்லாவற்றையும் விவரமாய்க் கமலாவுக்கு எழுதவும் முடியாது. மாப்பிள்ளையின் கோபம் இன்னும் எப்படி எல்லாம் முறுக்கிக்கொள்ளுமோ என்ற பயம். ஏதோ இரண்டு வார்த்தை ஜாடைமாடையாய் எழுதினாள்.

உண்மையில் ரங்கம்மாள் கூறியதுபோல் அந்தக் கடிதம் கமலா தானாக எழுதவே இல்லை. கணவன் உத்தரவு என்றாலும் எழுதும்பொழுது கை ஓடவில்லை. உள்ளத்தில் துக்கம் குமுறியது. கணவனிடம் நயமாய்ச் சொன்னாள். தான் நேரில் போகும் சமயம் வாங்கிக்கொண்டு வருவதாகவும் சொன்னாள். ஆனால் ஸ்ரீநிவாசனுக்கு ஏதோ கோணற் பிடிவாதம். கடிதம் அவள் கையில் எழுதி வாங்கிக்கொள்ளும் வரையில் விடவில்லை.

”கடிதம் நான் எழுதினேன் என்று நினைக்கவே மாட்டார்கள். உங்களுத்தான் பொல்லாப்பு” என்றுகூடக் கணவனை எச்சரித்தாள் கமலா. கோபமோ தாபமோ, கையில் கொடுத்ததை அழகாய் வாங்கிக் கொண்டுவரக்கூடாதோ? அல்லது மரியாதையாகச் சொல்லிப் பேசிவிட்டு வரக்கூடாதா? கணவன் விஷயத்தில் கமலாவுக்குத் தாங்கமாட்டாத குறைதான். பெற்றோருக்கு வரிந்து எழுதினாள். மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டாள். ”என்னைப் பெற்று உங்களுக்குக் கஷ்டமே தவிர எந்த விதத்திலும் சுகம் இல்லை” என்று வருத்தப்பட்டுக்கொண்டு எழுதினாள்.

திடீரென்று அவளுக்கே தெரியாது. ஒரு நாள் மாலை நேரம்; ”ராமுவின் மனைவி ஊருக்குப் போகிறாளாம். நீயும் வேண்டுமானால் போய்விட்டுவா. இரண்டு வாரம் இருந்து விட்டு அவளுடன் திரும்பி வந்துவிடலாம்” என்றான் ஸ்ரீநிவாசன்.

திடீரென்று கிளம்ப கமலா தயாராக இல்லை. வேண்டாம் என்று சொல்லிவிடலாம். ஆனால் ஊருக்கு வந்து தாய், தகப்பனை ஒரு தடவை பார்த்து நேரில் எல்லாம் சொல்லிவிட்டு வரவேண்டியது அவசியம் என்று பட்டது. யோசிக்கவில்லை; புறப்பட்டுவிட்டாள்.

திடீரென்று வந்தாலும் பெற்றோருக்கு பாரமாகவா இருக்கும்? ரங்கசாமியே மிகவும் சந்தோஷப்பட்டுக்கொண்டார். தந்தையிடம் சொல்லாவிட்டாலும் ரங்கம்மாளிடம் தன் உள்ளத்தில் இருப்பதை அள்ளிக்கொட்டினாள் கமலா. தாயும் மகளும் ஓய்வின்றிப் பேசினார்கள்; கண்ணீர் விட்டுப் பேசினார்கள். கண்ணீர் வடித்தால் பெற்ற மனம் சகிக்குமா? தன் மகளை மடியில் படுக்க வைத்துக்கொண்டு ரங்கம்மாள், ”அசடே, அழாதே என்ன முழுகிப் போய்விட்டது இப்பொழுது?” என்றாள்.

எல்லாவற்றையும்விட இப்பொழுது கமலாவுக்கு வந்த கடிதந்தான் அவள் மனத்தை அடியோடு உலுக்கிவிட்டது. கடிதம் வந்ததும் ரங்கசாமிக்கு எவ்வளவு கோபம் வந்தது என்பதும் தெரியும். எழுதி இருப்பதைச் சொல்ல கமலாவுக்கு எப்படித் தைரியம் வரும்? உள்ளுக்குள் துக்கமும் கோபமும் பொங்கிப் பொங்கி வந்தன. ”ஈரேழு ஜன்மத்துக்கும் இனிமேல் பெண்ணாய்ப் பிறக்கக்கூடாது, பகவானே!” என்று பிரார்த்தித்தாள். ரங்கசாமியிடம் அவ்வளவு பயம் என்றாலும் ரங்கம்மாளிடம் கமலாவுக்குச் சுவாதீனம் அதிகமாக இருந்தது. தாய அல்லவா? ஆயிரம் தப்புகள் உண்டானாலும் அவற்றைப் பொறுத்து அன்பினால் கண்ணீரைத் துடைப்பவள் தாய்! ரங்கம்மாள் தானாகவே கடிதத்தை வாங்கிப் படித்தாள்.

கடிதத்தில்தான் எவ்வளவு அதிகாரம்! சட்டம்! ‘ஒரு பெண்ணுக்கு இப்படி எல்லாம் எழுதினால் அவள் மனம் என்ன வேதனைப்படும்? அதைப் பார்த்துப் பெற்றோர் மனம் என்ன பாடுபடும்? இவ்வளவு அறிவில்லாத பிள்ளைகள் என்ன பிள்ளைகள்? நாகரிகமும் படிப்புந்தான் எதற்கு?’ என்றெல்லாம் எவ்வளவோ எண்ண அலைகள் அவள் உள்ளத்தில் எழுந்தன. நன்றாய்த் தாறுமாறாகப் பதில் எழுத வேண்டும் என்றே தோன்றியது. ஆயிரம் இருந்தாலும் கமலாவுக்கு அவன் புருஷன், கஷ்டம் சுகம் இரண்டிலும் பங்கெடுத்துக் கொள்ளுபவன். இன்று அடித்தாலும் நாளைக்கு அணைத்தால், அதல்லவா கமலாவுக்குச் சந்தோஷம்? கமலாவைப் பார்த்தாள். தாயின் வாயிலிருந்து என்ன வருமோ என்று ஒதுங்கி ஒடிந்து விழுந்த இளங்கிளைபோல் தலை நிமிராமல் நின்ற அவளை காணப் பொறுக்கவில்லை. இளங்குழந்தையென அவளைத் தழுவி முகத்தை உயர்த்தினாள்.

”பைத்தியமே! கவலைப்படாதே. பேசாமல் இரு” என்றாள். ‘‘சீக்கிரம் ஊருக்குப் போக வேண்டுமே, அம்மா!” என்றாள் கமலா. அதில் தான் எவ்வளவு வேதனை!

அந்த கவலை எல்லாம் உனக்கு எதற்கு?”

இவ்வளவு ஆதரவான வார்த்தைகளைத் தாயன்றி உலகத்தில் வேறு யாரால் சொல்லமுடியும்?

”ஓடி ஓடிக் கூஜாவைக் கொண்டுபோய்க் கொடுக்கச் சொன்னாயோ, இல்லையோ? அதற்கு வட்டி இது. இப்பொழுதே கடன் தலைக்குமேல் நிற்கிறது. வளை வேண்டுமாம் வளை! பவுன் இவள் அப்பன் வீட்டில் காய்க்கிறது என்று நினைக்கிறானோ? வறட்டுப்பயல்! ஏன், இவன் பண்ணிப் போடுகிறதுதானே ஒரு ஜோடி, அக்கறையாய் இருந்தால்? பிள்ளை இல்லாச் சொத்து பாழாய்ப் போகிறது என்று பார்க்கிறானோ? ஒன்றும் முடியாது. கூஜாவும் கிடையாது. வளையும் செய்து போட முடியாது. இஷ்டம் இருந்தால் பெண்டாட்டியை அழைத்துக் கொள்ளட்டுமே. இல்லாவிட்டால் இருந்துவிட்டுப் போகிறாள் இங்கே. நீங்கள் ஒருத்தரும் எழுதவேண்டாம். நான் எழுதிப் போடுகிறேன். என்ன செய்கிறான், பார்க்கலாம்!” என்று இரைந்தார் ரங்கசாமி.

அவர் மனம் எவ்வளவு தூரம் நொந்து போயிற்று என்பது அவருக்குத்தானே தெரியும்? ஆனாலும் சிறிது யோசித்துப் பேசலாம். குழந்தையின் சுக துக்கங்களை மறந்துவிடலாமா?

”நீங்கள் இப்படி எல்லாம் கன்னாபின்னா என்று பேசாதீர்கள். உங்களுக்கு இருக்கிற கஷ்டத்தில் எனக்கும் பாதி உண்டு. இதற்கு என்ன செய்வதென்று பார்ப்பதா? இப்படி எல்லாம் பேசிக்கொண்டிருப்பதா? சொல்லுங்கள்” என்றாள் ரங்கம்மாள்.

Image

”நான்கு பவுன் வாங்கி யாராலே வளையல் செய்யமுடியும் இப்பொழுது? நீயும் பேசுகிறாய்!”

”என்ன செய்கிறது! ஏதாவது ஒரு வழிதான் செய்ய வேண்டும்”.

”ஒரு சல்லி புரட்ட முடியாது. வாங்கிய கடனே இன்னும் அடையவில்லை”.

”நீங்கள் ஒன்றும் செய்ய வேண்டாமே!”

”பின்னே நீ என்ன சாதித்துவிடப்போகிறாய்? வைத்துக் கொண்டிருக்கிறாயோ கையில் ஆயிரம் ஆயிரமாய்?”

”எதையோ, என் கையில் இருப்பதைச் செய்துவிட்டுப் போகிறேன். ஆயிரம் என்ன, இரண்டாயிரம் என்ன?”

”இந்தா ரங்கு, எதையாவது செய்தாயானால் கெட்ட கோபம் வரும் எனக்கு. அந்த வறட்டுப் பயல் எழுதுகிறானாம்! இவள் செய்யப் போகிறாளாம்! எதையாவது தொட்டாயானால் இனிமேல் இந்த வீட்டு வழி நாடமாட்டேன், பார்த்துக்கொள். கடன்! ஜன்மாந்தரக் கடன்!” என்று சொல்லிவிட்டுத் தெருப்பக்கம் போய் விட்டார் ரங்கசாமி.

ரங்கம்மாள் முணுமுணுத்துக் கொட்ட, மற்றக் குழந்தைகள் மலங்க மலங்க விழிக்க, கமலா கண்ணைப் பிசைய வீடு நிம்மதியற்றுப் போய்விட்டது.

நிம்மதியற்ற குடியில் நோயும் தலைவிரித்தாடிது.

”வேண்டாமடி; எதற்கு இப்படி நட்டுக்கொண்டு கிடக்கிறாய்? அவர் பாட்டில் சொல்லிக்கொண்டு கிடக்கட்டும். காதுங்காதும் வைத்தாற்போல் ஊருக்குப் போய்ச் சேரலாம். ஏன் கவலைப்படுகிறாய்? இப்படி அலட்டிக்கொண்டால் ஏற்கனவே உடம்பு இருக்கிற லட்சணத்திற்கு ஏதாவது படுக்கை போட்டுவிட்டால் என்ன செய்கிறது?” என்று ரங்கம்மாள் எவ்வளவோ சொன்னாள்.

கமலாவுக்கு உலகமே வெறுத்துப்போய் விட்டது போன்ற ஒரு தோற்றம். ஜுரத்தை அவளே வரவேற்றாள். கண்ட ஜுரம் விஷமாய் ஏறிவிட்டது. வைத்தியர் வந்தார்; பார்த்தார். ”விஷ ஜுரம்; ஜாக்கிரதையாகப் பார்க்கவேண்டும்” என்றார். இப்பொழுது யாரைக் கேட்பது? எங்கே போவது? உள்ளுக்கும் வெளிக்குமாய் நடந்தார் ரங்கசாமி. ‘இனி யாரைச் சொல்லி என்ன பயன்? எல்லாம் நம்மால் வந்த வினைதான்’ என்று ஒரே பயங்கர மௌனத்தில் ஆழ்ந்தாள் ரங்கம்மாள்.

கமலா பயப்படவில்லை. கவலையும் படவில்லை. வேதனைகளை மூட்டைக்கட்டி வைத்துவிட்டு நிம்மதியாகப் போகும் வழியை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். ஒரே கடமை மட்டும் அவள் நெஞ்சைப் பிளந்தது. ”அப்பாவை அவருக்கு எழுதிவிடச்சொல் அம்மா. நான் பிழைக்கமாட்டேன்” என்றாள். அவள் பேச்சில் படபடப்பு இல்லை. அமைதியே இருந்தது.

ரங்கசாமி எப்படிக் கட்சி கட்ட முடியும? வைத்தியரைக் கேட்டார். மாப்பிள்ளைக்கு எழுதவேண்டிய முறையில் அவசியமானதை எழுதினார்.

ஜுரம் மணிக்கு மணி, நாளுக்கு நாள் ஏறியது. ”என்னவோ நாம் செய்ய வேண்டியதை எல்லாம் செய்துவிடலாம். ஒன்றும் விடக்கூடாது” என்றார் வைத்தியர். ஜுரம் கண்டு வாரம் இரண்டு ஓடிவிட்டன. தந்தியும் தபாலுமாகப் பறந்து மாப்பிள்ளை வந்து சேர்ந்தான்.

ஒரு நாள் பகல்; நல்ல வெயில். கமலாவின் நிலைமை மிகவும் மோசமாக இருந்தது. பெற்றோரின் முகம் வேதனை நீங்கி பளீர் என்று விளங்கியது. கணவனைப் பார்த்துப் புன்முறுவல் பூத்தாள். சிறிது நேரத்தில் வைத்தியர் வந்து ஊசிப் போட்டார்.

அவர் சென்றதும், ”அப்பா!” என்று வாய்விட்டுக் கூப்பிட்டாள் கமலா. ரங்கசாமி வந்து அவள படுக்கையில் உட்கார்ந்தார்.

கமலா அவர் கைகளைக் கெட்டியாய்ப் பிடித்துக் கொண்டாள். அவள் கண்களிலே ஏதோ ஒளி வீசியது தந்தையிடம், இப்போது பயம் இல்லை. ”அப்பா, உங்களை எல்லாம் மிகவும் கஷ்டப் படுத்திவிட்டேன். நான் போவதுபற்றி எனக்கு வருத்தமே இல்லை. அவரையும் வைத்துக்கொண்டு சொல்லுகிறேன். என் நகைகள் இருக்கின்றன. கடனை அடைத்துவிடுங்கள்” என்றாள். அவ்வளவு தான்; புன்சிரிப்புடன் கண்ணை மூடிவிட்டாள். ”கமலா, கமலா!” என்று ஒரே கூப்பாடு. எல்லாரும் அழக் கிளம்பிவிட்டார்கள்.

”கடன் கடன் என்று வதைத்து எடுத்தீர்கள்; குழந்தை உயிரையே விட்டுவிட்டாள், போங்கள்” என்று அலறினாள் ரங்கம்மாள்.

ரங்கசாமி அப்படியே இடிந்துபோய் உட்கார்ந்தார். மாப்பிள்ளையோ வேரற்ற மரம்போல் சாய்ந்து விட்டான் தரையில். இந்த அமர்க்களத்தில் வைத்தியரைப் பற்றி ஒருவருக்கும் தோன்றவில்லை. யார் ஓடினார்களோ என்னவோ, அவர் வந்து அதட்டல் போட்டதுந்தான் அமர்க்களம் சற்று ஓய்ந்தது.

Image

”ஒன்றும் இல்லை. எதற்காக இப்படி அமர்க்களம்? களைப்பினால் கண்ணை மூடி இருக்கிறாள். கண்டம் தப்பிவிட்டது, இனிப் பயமே இல்லை” என்று ஓர் ஊசிப் போட்டார். ”ஒருவரும் சத்தம் போட வேண்டாம். இன்னும் ஒரு மணிநேரத்தில் தானாகக் கண் திறந்து பேசுவாள். மாலை வந்து பார்க்கிறேன்” என்று கிளம்பினார் வைத்தியர்.

”நிஜமாகவா டாக்டர்?” என்று தவித்துப் போய்விட்டாள் ரங்கம்மாள்.

”குழந்தைக்குக் கவலையேதான் டாக்டர் உடம்பு!” என்று கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டார் ரங்கசாமி.

ஒவ்வொரு நாளாய் ஓடி ஒரு வாரமும் கழிந்து மாதமும் கழிந்தது. நடந்ததெல்லாம் சொப்பனம்போல் கண்முன் நின்றது. கமலா இளைத்துத் துரும்பாய் இருந்தவள், சற்றுத் தேறி வந்தாள். ஊருக்குப் புறப்படப்போகிறாள். ரங்கம்மாள் தெய்வங்களைத் தொழுது பக்ஷணம் செய்து கொண்டிருந்தாள்.

ரங்கசாமியோ அவசர அவசரமாய்ச் சாமான்களை எல்லாம் கட்டிக்கொண்டிருந்தார். கமலாவின் பெட்டியில் அவள் சாமான்களை எல்லாம் சரிவர வைத்தபடி, ”ரங்கம், எங்கே, அந்தக் கூஜாவை எடுத்துக்கொண்டு வா இப்படி” என்றார். அவர் கையாலேயே பெட்டியில் அதை வைக்கும்போது ரங்கம்மாளின் உள்ளந்தான் எப்படிக் களித்துக் கொந்தளித்தது, தெரியுமா?

கமலா ஒன்றுக்குமே வாய் திறக்கவில்லை. ரங்கசாமியைக் கண்டு அவள் உள்ளம் உருகியது.

சாப்பாடு முடிந்தது. ரெயிலுக்குப் போக வண்டி வந்து நின்றது வாசலில். வேப்பிலையைக் கமலாவின் தலையில் செருகி நெற்றியில் விபூதி, குங்குமம் இட்டு வெற்றிலை பாக்குக் கொடுத்தாள் ரங்கம்மாள். சாமான்கள் எல்லாம் வண்டியில் ஏற்றியாகிவிட்டன. ரங்கசாமியும் கமலாவும் வண்டியில் ஏறும் சமயம்.

ரங்கசாமி ரங்கம்மாளைப் பார்த்தார்.

”ஏன்? ஏதாவது மறந்துவிட்டீர்களா?”

”இல்லை, இல்லை; கமலாவுக்குக் கையில்”.

”வேண்டாம் என்றால் கேட்கவே மாட்டேன் என்கிறார் அப்பா, இந்த அம்மா” என்று குறுக்கே வந்தாள் கமலா.

”எப்படியோ எங்கள் வயிற்றில் பாலை வார்த்தாயே அம்மா! பிழைத்துக்கிடந்தால் இந்த வளைதானா பிரமாதம்?”

கமலா தாயைப் பார்த்தாள். ரங்கம்மாள் ரங்கசாமியைப் பார்த்தாள். என்ன அருமையான வார்த்தை! ரெயிலுக்குப் போகும் வண்டி தெருக்கோடி சென்று மறையும் வரையில் அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்துவிட்டு நின்றாள் ரங்கம்மாள். ரங்கசாமி சொன்ன வார்த்தைகள் அவள் தேகமெங்கும் பரவி நிம்மதிக் கடலில் அவளை ஆழ்த்தின. ”பெற்ற மனம் என்று இதற்குத்தானே சொல்கிறது உலகம்!” என்று வாய் முணுமுணுத்தது.

ரங்கசாமியின் உள்ளம் மேற்பார்வைக்குப் பாறையாகவே இருந்தது. ஆனால் துன்பம் என்னும் வெடியினால் பிளந்த பிறகு அதனடியிலிருந்துதான் நீருற்று எழுந்தது.

Painting Courtesy: http://2.bp.blogspot.com/

***

காலத்தை வென்ற கதைகள் மற்றவை…

குமுதினி

கமலா பத்மநாபன்

மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார்

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்-3

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்-2

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்

ஆண்டாள் பிரியதர்ஷினி

ஹெப்சிபா ஜேசுதாசன்

ஜோதிர்லதா கிரிஜா

சிவசங்கரி

வாஸந்தி

வத்ஸலா

பா.விசாலம்

பூரணி

திலகவதி

அனுராதா ரமணன்

லட்சுமி

அம்பை

அநுத்தமா

ராஜம் கிருஷ்ணன்

ஆர்.சூடாமணி

காலத்தை வென்ற கதைகள் – 21

Image

குமுதினி

(1905 – 1986)

திருவிதாங்கூர் திவானாக இருந்த கோபாலாச்சாரியார் குடும்பத்தைச் சார்ந்த ரங்கநாயகியே குமுதினி. தன்னுடைய பத்தாவது வயதிலேயே திருமணம் செய்விக்கப்பட்ட இவர், திருமணத்திற்குப் பிறகும் வீட்டிலிருந்தே கல்வி பயின்றார். காந்தியின் கொள்கையில் பற்றுடைய குமுதினி, பல்வேறு எதிர்ப்புகளுக்கிடையிலும் அதனைப் பின்பற்றத் தவறவில்லை. எதிர்ப்பு வலுப்பட்ட சில நேரங்களில், காந்தியின் வார்தா ஆசிரமத்திற்குச் சென்று தங்கியுள்ளார். 1950களில் கலைமகளில் இவர் தொடராக எழுதிய உளவியல் கட்டுரைகள் அக்காலத்தில் மிகுந்த கவனிப்பைப் பெற்றவை.

 

நந்துவின் தம்பி 

 torn_book

மணி, ஜகந்நாதன் எல்லோருக்கும் தம்பி தங்கைகள் உண்டு. நந்துவிற்கு வெகு நாட்கள் வரையில் தம்பி இல்லை. தம்பி வரப் போகிறதும் அவனுக்குத் தெரியாது. தம்பி வேண்டாம் என்று அவன் நினைத்துக்கொண்டிருந்தான்.

ஒரு சமயம் அம்மாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் படுத்துக் கொண்டிருந்தாள். நந்துவைக் கவனிக்கவே மாட்டாள். அக்காதான் நந்துவை விரட்டுவாள். ”இன்னும் குளிக்கலையா! இன்னுமா சாப்பிடலே! பின்னே எப்போ பள்ளிக்கூடம் போறது!” என்று சும்மா சும்மாக் கேட்பாள்.

ஒரு நாள் அம்மா, அந்தப் பக்கமாகத் திரும்பிப் படுத்துக் கொண்டு அழுவதைக் கூட நந்து பார்த்தான். அது அவனுக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது. கவனிக்காதது போல் பாசங்கு செய்து ஓடிப் போய்விட்டான்.

பிறகு ஒரு நாள், அம்மாவிற்கு உடம்பு சரியாகிப் போன பிறகு, அம்மாவே நந்துவையும் அக்காவையும் கூப்பிட்டு, ”உங்களுக்கு ஒரு தம்பி பிறக்கப்போகிறதே, தெரியுமோ” என்று கேட்டாள்.

”தெரியுமே!” என்று இரண்டுபேரும் சேர்ந்தாற்போல் சந்தோஷத்துடன் சொன்னார்கள். இந்த ரகசியத்தை அம்மாவிடம் சொல்லாமல் ஒளித்து வைத்திருப்பது அவர்கள் இரண்டு பேருக்கும் நிரம்பவும் கஷ்டமாக இருந்தது. அம்மா என்னவோ மாதிரி இருந்த படியால் தாங்களே அம்மாவிடம் சொல்வதும் அவர்களுக்குக் கஷ்டமாக இருந்தது. இப்போது அம்மாவே நேரே சொல்லி விட்டதால் அவர்கள் இரண்டு பேருக்கும் நிரம்பவும் சந்தோஷம்.

”யார் உங்களுக்குச் சொன்னார்கள்?” என்று அம்மா ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டாள்.

பாட்டி என்று அவர்கள் பெருமையாகச் சொன்னார்கள். இந்த ரகசியம் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருப்பதில் ஒரு பெருமை. அதற்கப்புறம் எல்லாரும் சந்தோஷமாக இருந்தார்கள்.

நந்துவின் சித்தி பிள்ளை ராம்ஜிக்குத் தங்கை பிறந்த சமயம் அவன் ரொம்பவும் வெட்கப்பட்டான். ”உனக்குத் தங்கை பிறந்திருக்கிறதா, ராம்ஜி?” என்று யாராவது கேட்டால் அவன் தன்னுடைய அம்மாவிற்குப் பிறந்திருக்கிறது என்று நினைக்காமல், தனக்குத்தான் பிறந்த விட்டது என்று எண்ணிக்கொண்டு வெட்கப்பட்டுக் கதவு மூலையில் போய் ஒளிந்து கொள்ளவான். நந்து அந்த மாதிரி இல்லை. சாதாரணமாக இருந்தான். தம்பி வரப்போகிறதைப் பற்றி நினைக்கவே இல்லை. அது எப்படியும் ஏற்படப்போகும் விஷயம் என்று அதை ஏற்றுக்கொண்டு விட்டான்.

தம்பி பிறந்த சமயம் நந்துவிற்கு அவ்விஷயம் அவ்வளவு பெருமையாகவும் இல்லை. அவன் அறைக்கு வெளியில் நின்ற வண்ணம் எட்டிப் பார்த்துவிட்டுப் போய் விடுவான். அம்மா மாத்திரம் சீக்கிரம் குளித்துவிட்டு வந்தால் தேவலை என்று அவனுக்குத் தோன்றும். அக்காவோ, ”தம்பி ரொம்ப அழகாய் இருக்கிறதே” என்று பெருமைப்பட்டுக்கொண்டு அறையின் வாசற்படியிலேயே எப்போதும் உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பாள்.

பத்துப் பதினைந்து நாட்கள் கழித்து அக்கா குழந்தையை எடுத்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தாள். நந்து பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து வந்து, பஷணம் சாப்பிட்டு, விளையாடின பிறகு சாவகாசம் இருந்தால் தம்பியைப் போய்ப் பார்ப்பான், அது படுத்துக் கொண்டே இருக்கும். இவனும் அதன் பக்கத்தில் படுத்துக் கொள்வான். உடனே அக்கா, ”எந்திரு, நீ போ – அம்மா, இதோ பாரேன், வந்து குழந்தையை நசுக்கறான்” என்பாள். மேலும், ”அது சின்னதாய் அழகாய் இருக்கு. அதன் பக்கத்தில் நந்து படுத்துக் கொண்டால் இவனைப் பார்த்தால் ராஷஸன் மாதிரி இருக்கு” என்பாள்.

நந்து சிரித்துவிட்டு இன்னும் கொஞ்சம் நெருங்கிப் படுத்துக் கொள்வான். அக்கா கோபித்துக் கொண்டு குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு வேறிடம் போய்விடுவாள்.

தம்பிக்குப் பத்து மாதமாகித் தவழும் சமயத்தில் நந்துவும் கூடக்கூடத் தவழ்ந்து அதற்கு அழகு காண்பிப்பான், போட்டியிடுவான். அது சிரிக்கும். இவனும் சிரிப்பான்.

அது உட்கார்ந்திருக்கும்போது அதனுடைய மடியில் இவன் தலையை வைத்துக் கொண்டு படுத்துக் கொள்வான். அது இவனுடைய தலைமயிரைப் பிடித்து இழுக்கும், பிய்க்கும்.

அம்மா பார்த்துவிட்டு, ”ஐயையோ, எழுந்திரு. அது இந்த மாதிரி பண்ணுவதற்கு இடம் கொடுக்காதே” என்பாள். ஆனால் தம்பியின் சின்னக் கையால் நந்துவின் மயிரைப் பிடித்து இழுத்தால் அது நந்துவுக்கு வலிக்கவே வலிக்காது. வேடிக்கையாகத்தான் இருக்கும்.

பிற்பாடு தம்பிக்கு இரண்டு இரண்டரை வயசான பிறகுதான் இவர்களுடைய சண்டைகள் ஆரம்பித்தன.

நந்துவின் தம்பிக்கு ரகு என்ற பெயர். ஒரு நாள் ரகு, நந்துவின் புஸ்தகத்தை எடுத்துப் பார்த்தது. உடனே நந்து அதைப் பிடுங்கிக்கொண்டு ஓடினான். ரகு துரத்திக்கொண்டு ஓடிற்று. நந்துவை அதனால் பிடிக்கமுடியவில்லை. உடனே அசடாக அழுதது. அழக்கூடாதல்லாவா? ஆகையால் ஓடிப்போன நந்து திரும்பி வந்து அதனுடைய கன்னத்தில் மெதுவாக அடித்தான். ரகு உடனே அவனைப் பதிலுக்கு அடித்தது. அம்மா ஓடிவந்து பார்த்தாள்.

”பாரு அம்மா, ரகுவை. என் பொஸ்தகத்தைக் கிழிக்கணும்னு அழறான்” என்று நந்து பெரிதாய்ப் புகார் சொன்னான்.

”நந்து அடிச்சான்” என்று ரகு அழுதது.

”ஏன் நந்து? தம்பியை அடிச்சியா?” என்று ஆச்சர்யத்துடன் அம்மா கேட்டாள்.

‘‘நீ ரொம்ப சமர்த்தாயிற்றே! நீயா தம்பியை அடித்தாய்?’’ என்று மறுபடி கேட்டாள்.

நந்துவுக்கு வெட்கமாய் இருந்தது. இருந்தாலும் தான் செய்தது சரி என்று காண்பிப்பதற்காக, ”அவன் மாத்திரம் என் புத்தகத்தைக் கிழிக்கலாமோ?” என்று கேட்டுவிட்டுக் கோபித்துக் கொண்டு முகத்தைக் கைகளால் மூடிக்கொண்டு குப்புறப் படுத்தான்.

உடனே ரகுவும் ”அவன் என்னே அடிச்சான்” என்று சொல்லி, நந்துவை போலவே கோபித்துக்கொண்டு குப்புறப் படுத்தது. நந்துவைப் போலவே அதுவும் முகத்தை வைத்துக்கொள்ளும், நந்துவைப் போலவே அதுவும் கையால் முகத்தை மூடிக் கொள்ளும்.

மறுதினம் அம்மா ரகுவிற்கும் ஒரு புஸ்தகம் வாங்கிக் கொடுத்தாள். அதை ரகு பெருமையாகக் எடுத்துக் கொண்டு இங்கும் அங்கும் உலாவிற்று. நந்துவிற்குத் தம்பியிடம் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டுமென்பதே தெரியாது. உடனே ரகு நந்துவின் தலைமயிரை இரண்டு கையாலும் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு இழுத்தது. நந்து கத்தினான். அம்மா ஓடி வந்தாள்.

”பாரும்மா! நான் ஒண்ணும் பண்ணாம இருக்கச்சே ரகுதான் என்னே மொதல்ல அடிச்சான்” என்றான் நந்து.

அம்மா ரகுவைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். உடனே ரகு முதல் நாள் நந்து முகத்தைக் கோபமாக வைத்துக் கொண்டிருந்த மாதிரி வைத்துக் கொண்டு கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு குப்புறப் படுத்தது. தலையைத் தூக்கவே மாட்டேனென்றது.

நந்து, ”இந்தா உன் புஸ்தகம்” என்று சொல்லி ரகுவின் புஸ்தகத்தை அவனிடம் வீசி எறிந்தான். ரகு உடனே அதை வாங்கிக் கொள்ள மாட்டேனென்று நந்துவிடம் திரும்ப எறிந்தது. புஸ்தகம் கிழிந்துவிட்டது.

056

உடனே அம்மா புஸ்தகத்தை எடுத்துக் கொண்டு ரகுவையும் அழைத்துக் கொண்டு உள்ளே போய்க் கோந்து தடவி அதை ஒட்டிக் கொடுத்தாள். ரகு உடனே தானும் கொஞ்சம் கோந்தை எடுத்துத் தன்னுடைய தொப்பையில் தடவிக்கொண்டு அதன் மேல் சொக்காயை வைத்து ஒட்டிக் கொண்டது.

நந்துவிற்கு அதைப் பார்த்ததும் சிரிப்புச் சிரிப்பாக வந்தது. இந்த மாதிரி ஒரு பைத்தியம் இருக்குமோ என்று தோன்றிற்று. அவனுடைய கோபம் போய்விட்டபடியால் அவன் விளையாட ஓடிப் போய்விட்டான்.

ஆனால் நாளுக்கு நாள் இவர்கள் இரண்டு பேர்களுடைய சண்டையும் அதிகரித்தது. அம்மா நந்துவிடம், ”நீ சமத்தாக இரு, நந்து. அப்பொழுதுதான் அவனும் சமத்தாக இருப்பான்” என்று சொன்னாள். நந்துவும் சமத்தாக இருக்கத்தான் பார்ப்பான். பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து வந்ததும் ஆவலாய்த் தம்பியுடன் விளையாட வருவான். ஆனால் ரகு தப்புச் செய்தால் அதைத் திருத்த வேண்டாமா? திருத்தப் பார்த்தால் உடனே சண்டை ஏற்பட்டுவிடும்.

ஒரு நாள் இவர்கள் சண்டை போடுவதைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்த அப்பா, ”நந்து நீதான் ரகுவைச் சீண்டுகிறாய். அந்த மாதிரி செய்யக்கூடாது!” என்று கண்டித்தார்.

அதை ரகு கேட்டுக் கொண்டிருந்தது போலிருக்கிறது. மறுபடி எப்பொழுதோ இவர்கள் சண்டையிட்ட சமயம் குடுகுடுவென்று அம்மாவிடம் ரகு போய், ”அம்மா, நந்து என்னே சீண்ட்றான்” என்றது.

”அப்படிச் சொன்னால் என்ன அர்த்தம்?” என்று அம்மா கேட்டாள். அவன் இவ்வளவு பெரிய வார்த்தையைச் சொன்னது அவளுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

அம்மா கேட்டதற்குப் பதில் சொல்ல ரகுவிற்குத் தெரியவில்லை. திருதிருவென்று விழித்துவிட்டு, ”நந்து என்னே சீண்ட்றான்!” என்று மறுபடி சொல்லி அம்மாவின் பின்னால் போய் ஒளிந்து கொண்டது.

நாளுக்கு நாள் நந்துவிற்குத் தன் தம்பியின் பேரில் பிரியம் அதிகம்தான். ஆனால் பெரியவனான இவன் புத்திமதி சொன்னால் ரகு கேட்கவே கேட்காது. தான் நல்லது சொன்னால் அவன் கேட்கவில்லையே என்று நந்துவிற்குக் கோபம் வரும். சண்டை உண்டாகும்.

அம்மா ஏதாகிலும் பழம் வாங்கினால் ரகுவிற்குக் கொடுத்துவிட்டு, மற்றொன்றை ”இது நந்துவிற்காக” என்று எடுத்து வைத்தால் ரகு உடனே, ”அதுவும் நேக்கு. நந்துவுக்கு வேண்டாம். அவென் என்னே அடிச்சான்” என்று சொல்லி அதையும் கொடுக்க வேண்டும் என்று அழும். அம்மாவிற்கு ரொம்ப வெட்கமாக இருக்கும். என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் வருத்தப்படுவாள்.

பிறகு ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று நந்து பள்ளிக்கூடம் போகாமல் வீட்டில் இருக்கும் சமயம், அம்மா அவனைத் தனியாக அழைத்து, மடியில் உட்கார வைத்துக் கொண்டு, ”நந்து, நீ பெரியவன். ரொம்பப் புத்திசாலி. பாடம் நன்றாகப் படிக்கிறாய். அப்படியிருக்க, நீ தம்பியோடு சண்டை போடுவது எனக்கு ரொம்பவும் கஷ்டமாக இருக்கிறதே” என்றாள்.

”அவன்தான் நான் சொல்றதைக் கேட்கமாட்டேன் என்கிறான். சண்டை போடுகிறான்” என்றான் நந்து.

”ஆமாம், அது சின்னது. ஒன்றும் தெரியாதது. சின்னக் குழந்தைகளுக்கெல்லாம் பிறக்கும்போது ஒன்றும் தெரியாது. நாம் செய்வதைப் பார்த்துப் பார்த்துத்தான் அதுகளும் கற்றுக் கொள்ளும். குரங்குக் குட்டிகள் பெரிய குரங்கு செய்வதையே தாங்களும் செய்வதை நீ பார்த்ததில்லையா? அதே மாதிரிதான் தம்பியும். நீ ஒரு தினம் அதனுடைய கையில் இருந்த புஸ்தகத்தை வெடுக்கென்று பிடுங்கினாய். அதைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்த ரகுவிற்கு மற்றொருவர் கையில் இருப்பதைப் பிடுங்கக்கூடாது என்பதே தெரியாமல் போய்விட்டது. இப்பொழுதெல்லாம் அது எல்லார் கையில் இருப்பதையும் பிடுங்குகிறது. நீ அடித்தால் அதுவும் அடிக்கிறது. நீ கோபித்துக் கொண்டால் அதுவும் கோபித்துக் கொள்ளுகிறது. அன்றைக்கு நீ பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாயே, நான் கோந்தை எடுத்துப் புஸ்தகத்தில் தடவினேன். ரகுவும் உடனே கோந்தை எடுத்துத் தன்னுடைய தொப்பையில் தடவிக்கொண்டது. சின்னக் குழந்தைகள் எல்லாம் இப்படித்தான் இருக்கும். நாம்தான் பொறுமையாக அவர்களுக்கு நல்ல வழி காண்பித்துச் சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும்” என்றாள்.

”அது சரிம்மா. ஆனால் நான் சொல்றதே கேட்க மாட்டேன்றதே! அன்னிக்கு வெந்நீருள்ளே போச்சு. உடனே நான் ‘பச்சத்தண்ணித் தொட்டிலே எறங்காதே’ன்னு சொன்னேன். அது வேணும்னு உடனேயே சொக்காயோட அந்தத் தொட்டிக்குள்ளே எறங்கி அத்தனே தண்ணியையும் அழுக்காய்ப் பண்ணித்து” என்றான் நந்து.

”ஆமாம். நாம் ஏதாவது காரியத்தைச் செய்யக்கூடாதுன்னு அதட்டிச் சொன்னால் உடனே அதைச் செய்யவேண்டும்னு குழந்தைகளுக்குத் தோன்றும். நீ பெரியவன்தான். அவனைவிடப் புத்திசாலிதான். ஆனால் அதற்காக அதை எடுத்துக் காண்பித்து டம்பமாய்ப் பேசக்கூடாது. மரியாதை, பிரியம், பெருந்தன்மை எல்லாவற்றையும் நீ தம்பியிடம் காண்பித்து காண்பித்து அவனுக்கும் அதைக் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும். கெட்ட குணம் உடனே பழகிவிடும். நல்ல குணம் பழக நாள் ஆகும். நாம் திரும்பித் திரும்பிச் சொல்லிக் கொடுக்கணும். செய்து செய்து காண்பிக்க வேண்டும். தம்பி எதிரில் தப்பாகவே நடக்கக்கூடாது. கோபித்துக் கொள்ளக்கூடாது. அவன் அசடாக இருந்தால் பொறுத்துக் கொண்டு உன்னுடைய பெருந்தன்மையைக் காண்பித்து அவனுக்கு நல்ல வழி பழக்கணும். அவன் ஒரு பங்கு சமத்தாக இருக்க வேண்டுமென்றால் பெரியவனான நீ நாலு பங்கு சம்த்தாக இருக்க வேண்டும். அப்பொழுதுதான் அவனுக்கு ஒரு பங்காவது பழகும். அவன் தப்புச் செய்யச் செய்ய, உன்னுடைய பிரியத்தை எல்லாம் அவனிடம் காண்பி. நல்ல வார்த்தைகளே சொல்லு. அவனுக்குப் புரியாததைத் தெளிவாகச் சொல்லு. அவன் எவ்வளவு சமத்தாகப் போய்விடுகிறான் என்பதைப் பார்த்து நீயே ஆச்சர்யப்படுவாய்” என்றாள்.

அதற்குப் பிறகு நந்து நிரம்பச் சமர்த்தாக இருந்தான். தம்பியைக் கோபித்துக் கொள்ளவே மாட்டான். கோபம் வந்தால் அடக்கிக் கொண்டு தம்பியிடம் நயமாகப் பேசி அவனைச் சமர்த்தாகச் செய்யப் பார்ப்பான். தம்பியும் நாளடையில் சமர்த்தாகி விட்டான்.

இது ஒரு பொய் கதைபோல் இருக்கிறதல்லவா? நாட்டில் பெரிய பெரிய சகோதரர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருக்கையில் எங்காகிலும் சிறு குழந்தைகள் ஓர் இரவில் சமர்த்தாகப் போய்விடுவார்களா?

****

காலத்தை வென்ற கதைகள் மற்றவை…

கமலா பத்மநாபன்

மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார்

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்-3

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்-2

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்

ஆண்டாள் பிரியதர்ஷினி

ஹெப்சிபா ஜேசுதாசன்

ஜோதிர்லதா கிரிஜா

சிவசங்கரி

வாஸந்தி

வத்ஸலா

பா.விசாலம்

பூரணி

திலகவதி

அனுராதா ரமணன்

லட்சுமி

அம்பை

அநுத்தமா

ராஜம் கிருஷ்ணன்

ஆர்.சூடாமணி

காலத்தை வென்ற கதைகள் – 20

கமலா பத்மநாபன்

(1913  – 1945)

தஞ்சாவூரைச் சேர்ந்த டெபுடி கலெக்டரான, பிரம்மஞான சபையைச் சார்ந்த டி.வி.கோபாலசாமி ஐயரின் பேத்தி. சங்கீதத்திலும் தத்துவத்திலும் தேர்ச்சி பெற்றவர். வயலின் கற்றிருந்தார். முதலில் ஆங்கிலத்தில் எழுதத் தொடங்கினாலும், அவரின் பெரும் கவனம் தமிழின் மீதே இருந்தது.

இருதய நோயால் பாதிக்கப்பட்ட இவர் இளம் வயதில் (32) இயற்கை எய்தினார். 1933ல் இருந்து 1942 வரை சுமார் பத்து வருடங்களில் இவரின் படைப்பாற்றல் வியக்க வைப்பவை.

எழுபதுக்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள், பத்து குறு நாவல்கள் மற்றும் குறிப்பிடத்தக்க இதழ்களான பாரதமணி, ஜகன் மோகினி, கலைமகள், சுதேசமித்திரன் போன்றவற்றில் கட்டுரைகளும் குறிப்புகளும் எழுதியவர். அவரின் காலத்தில் புரட்சிகரமான கருத்துகளைக் கொண்டவராக மதிக்கப்பட்டவர். 

***                                                                                                                        

Image

உபய களத்திரம்

மெலிந்த உடலுடன் கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டிருந்த பங்கஜம் சிறிது புரண்டு மற்றொரு புறம் ஒருக்களித்துப் படுத்துக் கொண்டாள். கவரில் மாட்டியிருந்த கடிகாரத்தில் மணி ஆறு அடித்தது.

”ஹும்! மணி ஆறு அடிச்சுடுத்தா? மருந்து சாப்பிட வேண்டும். என்றைக்கு இந்த மருந்து சாப்பிடும் காலம் ஒழியப் போகிறதோ! இருக்கிற ஸ்திதியைப் பார்த்தால் என் மண்டையோடுதான் இந்த மருந்துக்கும் முடிவு ஏற்படும் போலிருக்கிறது. ஈசுவரா! பணம், காசு, பதவி என்று ஆசைப்படவில்லையே! ஏதோ இருப்பதை வைத்துக் கொண்டு திருப்தியாகத்தானே வாழ்ந்து வருகிறோம். நல்ல ஆரோக்கியத்தை அளிக்கக்கூடவா உனக்கு மனசு வரவில்லை? ஒரு நாளா? இரண்டு நாளா? மூன்று வருஷ காலமாய் இதே பாடாய்ப் போய்விட்டதே! என்னைக் கட்டிக்கொண்டிருக்கும் அந்தப் புருஷருக்குத்தான் என்ன சுகம்” என்று மிகுந்த சலிப்புடன் வாய்விட்டுக் கூறிக் கொண்டே படுக்கையில் எழுந்து உட்கார்ந்தாள் பங்கஜம்.

கட்டில் அருகில் முக்காலியின்மேல் இருந்த சிறிய மருந்து சீசாவை நடுங்கிய கரத்துடன் கையில் எடுத்துக்கொண்டாள். பத்து சொட்டுக்கள் எண்ணி ஒரு அவுன்ஸ் தண்ணீரில் விட்டுக் கொண்டாள். உள்ளக் கலக்கத்தினால் அவள் கண்களில் துளிர்த்த கண்ணீர்ச் சொட்டுக்களும் அதே சமயத்தில் அவளுடைய ஒட்டி உலர்ந்து போன தாடைகளில் உருண்டு வழிந்தன. பகவானைத் தியானம் செய்துகொண்டு மருந்தைக் குடித்தாள். பிறகு இரண்டு தலையணைகளை எடுத்துச் சுவரோடு பொருத்தி அவற்றின் மேல் சாய்ந்து கொண்டாள். எதிரே மாட்டியிருந்த கண்ணாடியில் தன் உருவத்தைக் கண்டு, ஒரு வறண்ட புன்னகை அவள் இதழ்களில் தோன்றி மறைந்தது. அவள் மனம் என்ன என்னவோ எண்ணங்களெல்லாம் எண்ணித் துன்புற்றது.

வாயிற்புறமிருந்து ‘கிரிங், கிரிங்’ என்று சைக்கிள் மணியின் சப்தம் ஒலித்தது. பங்கஜம் சட்டென்று சிந்தனையிலிருந்து விழிப்படைந்தாள். தன் கடைவிழிகளில் தேங்கி நின்ற கண்ணீரைச் சடுதியில் துடைத்துக் கொண்டு தலை மயிரைக் கோதி விட்டுக் கொண்டாள்.

”அம்மா, ஐயா வந்துவிட்டாங்க” என்று தெரிவித்துவிட்டு வாயிற்புறம் ஓடிக் கதவைத் திறந்தான் வேலைக்காரப் பையன்.

ஸ்ரீவத்ஸன் தன் முகத்து வேர்வையைக் கைக்குட்டையினால் துடைத்துக் கொண்டே உள்ளே நுழைந்தான். அவன் முகம் சோர்ந்து, மிகுந்த களைப்புற்றவன் போல் தென்பட்டான்.

உற்சாகமற்றிருப்பினும் பரிவு தோய்ந்த குரலில் தன் மனைவியைப் பார்த்து, ”எப்படி இருக்கிறது, பங்கஜம்? டாக்டர் வந்திருந்தாரா? நான் இன்னும் சீக்கிரமே வந்திருப்பேன். நாளைய தினத்திற்குள் சீக்கிரமாய்ச் செய்து முடிக்க வேண்டிய ஒரு முக்கிய வேலையைப் பற்றி பிரஸ்தாபித்த வண்ணம் எனது ஆபீஸர் என்னை வெகுநேரம் நிறுத்திக் கொண்டு விட்டார்” என்று கூறிக்கொண்டே பங்கஜத்தின் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தான் ஸ்ரீவத்ஸன்.

பிரேமையுடன் அவளுடைய முகத்தருகே குனிந்து பொழுது கலங்கிப்போன அவளது நேத்திரத்தைக் கண்டு, ஸ்ரீவத்ஸன் திடுக்கிட்டு, ”கண்மணீ, அழுதாயா? நீ எப்பொழுது இந்த அசட்டுத்தனத்தை விடப் போகிறாய்? மனத்தை அலட்டிக்கொள்ளாமல் இருந்தால்தான் உன் வியாதி அதிகரிக்காமல் இருக்குமென்று டாக்டர் படித்துப் படித்துக் கூறுகிறார். நீயோ இப்படி அகாரணமாய் வருந்தி, குருட்டு யோசனைகள் செய்து உன் உடல் நிலைமையை இன்னும் பாழாக்கிக் கொள்கிறாய்! என் வார்த்தைகளுக்கு முன்பெல்லாம் நீ எவ்வளவு மதிப்பு வைத்திருந்தாய்? இப்பொழுது மாத்திரம் ஏன் இப்படிப் பச்சைக் குழந்தை மாதிரி நடந்து கொள்கிறாய்?” என்று பங்கஜத்தை அன்புடன் கடிந்து கொண்டான்.

பங்கஜம் பதில் கூறாமல் விக்கி விக்கி அழ ஆரம்பித்தாள். எவ்வளவு முயன்றும் அவளால் அப்பொழுது தன் உணர்ச்சிகளை அடக்க முடியவில்லை. ஸ்ரீவத்ஸன் அவள் கன்னங்களை இலேசாக வருடியபடி, ”கண்ணே! வேண்டாம், இப்படி அழாதே. மார்பு படபடப்பு ஜாஸ்தியாகிவிடும். உன் மனத்தில் இருப்பதைச் சொல். உன் இஷ்டம் எதுவானாலும் நிறைவேற்றி வைக்கிறேன். உன் குறை என்ன? தயங்காமல் சொல்” என்று அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்லி அவளைத் தேற்றினாள்.

சிறிது நேரத்தில் பங்கஜம் தன்னைச் சுதாரித்துக் கொண்டு தன் கணவன் முகத்தை ஆவலுடன் பார்த்தபடி, ”உண்மையாகவா? என் இஷ்டம் எதுவானாலும் அதன்படி மறுக்காமல் செய்வீர்களா?” என்றாள்.

”உன் இஷ்டம் என்ன? முதலில் அதைச் சொல்.”

”நீங்கள் இன்னொரு விவாகம் செய்துகொள்ள வேண்டும். அதுதான் என்னுடைய நெடுநாளையக் குறை!”

பங்கஜத்தின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட ஸ்ரீவத்ஸனின் இதயத்தில் சொல்ல முடியாத வேதனை உணர்ச்சி உண்டாயிற்று. அந்த வேதனை எங்கே தனது முகத்தில் பிரதிபலிக்குமோ என்று அஞ்சி அதை மறைக்க அவன் சிரமப்பட்டு வரவழைத்துக் கொண்ட ஒரு மாதிரி அலட்சிய பாவத்துடன், பலமாய்ச் சிரித்தான்.

”பங்கஜம், நீ இறந்துபோன பிறகல்லவா அந்த யோசனை! அதைப்பற்றி இப்பொழுது என்ன?”

”இல்லை, நான் உயிருடன் இருக்கும்பொழுதே நீங்கள் ஒரு நல்ல பெண்ணாகப் பார்த்து மணம் செய்து கொண்டால்தான் என் மனம் நிம்மதியடையும். நான் அனுபவிக்கும் வியாதியைவிட உங்களுக்குத் துளிக்கூட இல்லற இன்பமும் சௌக்கியமும் இல்லாமல் போய்விட்டனவே என்ற கவலைதான் என்னை அதிகமாக வாட்டுகிறது. ஏன், இந்தப் பெருங்கவலையே என்னைக் கொல்லாமல் கொல்கிறது என்று கூடச் சொல்வேன். என் இஷ்டத்தைப் பூர்த்தி செய்வீர்களா?” என்று தன் நாயகன் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு செஞ்சினாள் பங்கஜம்.

அவள் வார்த்தைகளைக் கேட்டு ஸ்ரீவத்ஸன் இடிந்து போய் உட்கார்ந்தான். சில வினாடிகள் கழித்து, ”பங்கஜம் உனக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதா என்ன? எதற்காகக் கனவிலும் நடக்க முடியாத ஒரு காரியத்தைச் செய்யும்படி என்னைத் தூண்டுகிறாய்? இல்லை, நான் உன்மேல் வைத்திருக்கும் அன்பின் ஆழத்தைப் பரீட்சை செய்து பார்க்கிறாயா? எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை” என்றான் வியப்புடன்.

”புத்தி சுவாதீனத்துடன்தான் பேசுகிறேன். உங்கள் அன்பின் ஆழத்தை நான் அறிந்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. இனிமேல்தான் புதிதாய்ப் பரீட்சை செய்து பார்க்க வேண்டுமா?

நாளெல்லாம் உழைத்து விட்டு மாலை வீடு திரும்பினால், குதூகலத்துடன் உங்களுக்கு வரவேற்பு அளித்து உற்சாகமூட்டக் கொடுத்து வைக்காத பாவியாகி விட்டேன் நான்! நானும் எவ்வளவு நாட்கள்தான் பொறுத்துப் பார்ப்பது? மூன்று வருஷகளாய் இதே கண்ணறாவிப் பிழைப்புத்தான். ஆபீஸில் முதுகு ஓடிய வேலை செய்து சிரமப்படுவது போதாதென்று கிருஷலட்சுமியாகிய நான் செய்ய வேண்டிய வீட்டு வேலைகள் பல உங்கள் தலையில் விழுகின்றன. இது மட்டுமா? பல இரவுகள் எனக்காகக் கண் விழித்துச் சிசுருஷை செய்வதனால் உங்கள் உடம்பும் நாளுக்கு நாள் மெலிந்து கொண்டே வருகிறது. என்னால் இந்தக் கஷ்டத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு இனிமேல் சும்மா இருக்க முடியாது. நீங்கள் என் விருப்பப்படி நடந்தால்தான் என் மனம் சாந்தி பெறும். என்ன? மௌனமாக எங்கேயோ பார்க்கிறீர்கள். என் மேல் கோபமா?” என்று வினவியபடி, இவ்வளவு நாழியாக உணர்ச்சி வேகத்தில் படபடப்பாய்ப் பேசிய தன் ஆயாசம் தாங்காமல் மேல்மூச்சு வாங்க ஸ்ரீவத்ஸனின் மடியின்மேல் தலை சாய்த்தாள் பங்கஜம்.

ஸ்ரீவத்ஸன் வேதனையுடன் பெருமூச்சொன்று விட்டு, தன் மனைவியின் முதுகைப் பிரேமையுடன் தடவிக் கொடுத்தான். சில நிமிஷ நேரம் தம்பதிகளிடையே ஆழ்ந்ததோர் மௌனம் குடிகொண்டிருந்தது. சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்த ஸ்ரீவத்ஸனின் மூளையில் முன்வெட்டுப் போல் ஒரு நூதன எண்ணம் மின்னிற்று.

”பங்கஜம், இந்த விஷயத்தில் அவசரப்பட்டு என்னால் ஒன்றும் தீர்மானிக்க முடியாது. எனக்குச் சிறிது காலம் அவகாசம் கொடு. பிறகு என் சம்மதத்தைத் தெரிவிக்கிறேன்” என்றான்.

பங்கஜம் மகிழ்ச்சியுடன் தன் கணவன் மடியிலிருந்து தலையைத் தூக்கி எழுந்து உட்கார்ந்தாள். ”பார்த்தேளா? இப்பொழுதே எனக்குப் பாதி நிம்மதி ஏற்பட்டு விட்டது. என் லட்சியம் விரைவில் நிறைவேறிவிட்டால் மனத்திற்கும் பூரண சாந்தி பிறந்து விடும். அதனால் என் தீராத நோய்கூடக் குறைந்து தேகத்திற்குத் தெம்பு (பலம்) உண்டாகுமென்று நம்புகிறேன்” என்று ஆர்வத்துடன் கூறிவிட்டுத் தன் கணவனின் கரங்களைப் பற்றி ஆசையுடன் தன் கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டாள்.

***

ஸ்ரீவத்ஸன் பங்கஜத்தை மணம் செய்துகொண்டு ஏழு வருஷங்கள் ஆகியிருந்தன. அவளை அவன் வாழ்க்கைத் துணைவியாக வரித்தபொழுது எல்லோரையும்போல் அவளும் நல்ல ஆரோக்கியமும், அழகும், யௌவனமும் வாய்ந்த மங்கையாகத்தான் இருந்தாள். மண வாழ்க்கை நடத்த ஆரம்பித்த மூன்று வருஷங்களுக்குப் பிறகு பங்கஜத்தைத் தாய்மைப் பட்டம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. துரதிருஷ்டவசத்தினால் ஆறாம் மாதத்திலேயே அவளுக்குக் குறைப் பிரசவம் ஆகி மிகவும் கஷ்டப்பட்டாள். அந்தச் சமயத்தில் சரியான வைத்திய உதவியும், பராமரிப்பும் இல்லாத காரணத்தினாலோ, அல்லது போதாத வேளையினால்தானோ அவள் உடல் நிலையில் ஒன்று மாறி ஒன்றாகப் பலவிதச் சிக்கல்களும் கோளாறுகளும் ஏற்பட்டன. நாளடைவில் இதே சாக்காய்ப் பங்கஜத்தின் இருதயமே வெகுவாய்த் துர்ப்பலமாகிவிட்டது. ஸ்ரீவத்ஸன் சாதாரணச் சம்பளக்காரன்தான். தன்னிடம் ஏற்கனவே இருந்த சொற்பப் பிதுரார்ஜித சொத்து முழுவதும் செலவழித்துத் தன் அருமை மனைவிக்கு வேண்டிய உயர்தர வைத்தியமும் இதர சௌக்கியங்களும் அளித்து வந்தான். வியாதி வெக்கை ஒன்றும் இல்லாமல் இருந்தால் அந்தச் சம்பளத்தைக் கொண்டே இரண்டு ஆத்மாக்களும் எவ்வளவோ சௌகரியத்துடன் வாழ்ந்திருக்கலாம். மருந்துகளும் டாக்டர் ‘பில்’லும் ஆளை விழுங்கும்பொழுது அவர்கள் மிகச் சிரமத்துடன்தான் குடும்பம் நடத்தி வந்தார்கள் என்று சொல்லவும் வேண்டுமோ?

இருதய சம்பந்தமான நோய்களைக் கண்டுபிடித்துக் குணம் செய்வதில் மிகவும் பிரசித்தி பெற்ற ஒரு ‘ஹார்ட் ஸ்பெஷலிஸ்ட்’டைக் கொண்டு தன் மனைவியின் தேக நிலைமையைப் பரிசோதிக்கச் செய்தான் ஸ்ரீவத்ஸன். அவர் வந்து பார்த்துவிட்டு நோயாளி பூரண ஓய்வு எடுத்துக் கொண்டு மனத்தையும் தேகத்தையும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் இருப்பது அத்தியாவசியமென்பதைத் தெளிவாகக் கூறி அதன்படி நடந்து கொண்டால் அவள் உடம்பு இன்னும் மோசமான நிலைமைக்கு வராமலிருக்கலாம் என்று எச்சரித்தார்.

***

ஸ்ரீவத்ஸனுக்குத் தன் மனைவி இந்த இளவயதில் இப்படி நோயாளி ஆகிவிட்டாளே என்ற துயரமும் கவலையும் ஏற்பட்டனவே ஒழிய, ‘நித்திய ரோகி’ என்று அவள் மேல் சிறிதும் வெறுப்போ, அலட்சியமோ ஏற்படவில்லை. அதற்கு மாறாக அவன் அவள் மேல் வைத்திருந்த அன்பும் கனிவும் பன்மடங்கு அதிகமாகி, அவளை ஒரு குழந்தையைப்போல் கருதி ஓய்ச்சல் ஒழிவு இன்றி அவளுக்குச் சிருஷை செய்து வந்தான். வீட்டிலுள்ள சில்லறை வேலைகளைச் செய்யச் சொற்பச் சம்பளத்தில் ஒரு வேலைக்காரப் பையனை அமர்த்திக் கொண்டு சமையல் முதலிய வேலைகளை எல்லாம் இப்பொழுது ஸ்ரீவத்ஸனே செய்யும்படி ஆயிற்று.

பங்கஜத்தின் உடல் நிலை விசித்திர நிலைக்கு வந்து விட்டது. அதாவது ஒரு மாதம் சேர்ந்தாற்போல் கட்டிலோடு கட்டிலாய்ப் படுத்திருந்து பூரண ஓய்வு எடுத்துக் கொண்டால் அவள் உடம்பு தொந்தரவு ஒன்றுமில்லாமல் சாதாரணமாக இருக்கும். அதை நம்பிக் கொண்டு அவள் தன் கணவன் வீட்டில் இல்லாத சமயங்களில், எழுந்து சற்று காலாற நடமாடி, ஏதாவது சுலபமான வேலைகளைச் செய்யப் போவாள். ஆனால் அந்தப் பழைய நிலை எப்படியோ அவளை நெகிழ்ந்துகொண்டுவிடும். மார்பு படபடப்பு வந்து படுத்து விடுவாள். மறுபடியும் மாதக் கணக்காய்ப் படுக்கையை விட்டு எழுந்திருக்கும் பேச்சே கூடாது. ”பூப்பட்டால் சிவக்கும்; நீர் பட்டால் கொப்புளிக்கும் அவளது பொன்னான திருமேனி” என்றாலும் மிகையாகாது.

நன்றாக உண்டு உடுத்து ஓடியாடித் திரியும் இந்தச் சின்ன வயதில் இப்படிப் படுக்கையே கதி என்று கிடந்தால் யாருக்குத்தான் அலுப்புத் தட்டாது? பங்கஜத்தின் முக்கியமான கவலை தன் கணவனுக்குத் தன்னால் ஒருவித சுகமும் சந்தோஷமும் இல்லாமற் போய் விட்டனவே என்பதுதான். இந்தக் குறையைத் தீர்க்கும் பொருட்டுத்தான் அவள் ஸ்ரீவத்ஸனை மற்றொரு கல்யாணம் செய்து கொள்ளும்படியாக மனப்பூர்வமாய் வேண்டிக் கொண்டாள். அவன் அதற்கு இணங்க மாட்டான் என்று அவள் அறிவாள். ஆனால் அவனை எப்படியாவது தாஜா செய்து தன் விருப்பத்தின்படி நடக்கச் செய்யலாமென்ற, திடமான நம்பிக்கை அவளுக்கு இருந்தது. மேலும் ஸ்ரீவத்ஸனுடைய ஜாதக ரீதியாய் அவளுக்கு உபய களத்திரப் பிராப்தம் இருப்பதாக ஒரு சோதிடன் கூறியிருந்ததை அவள் மறக்கவில்லை.

”ஒரு புருஷனுக்கு இரண்டு மனைவியர் இருந்தால் வீண் சண்டையும் சச்சரவும்தான் ஏற்படுமே தவிர, இதனால் அந்தக் கணவனுக்குத் துளிச் சுகமும் கிடையாது என்று பொதுவாய் உலக மக்கள் கொண்டிருக்கும் அபிப்பிராயத்தை நான் பொய்யாக்கி விடுகிறேன். இரண்டு கைகளையும் சேர்த்துத் தட்டினால்தானே சப்தம் கேட்கும்? நான் எல்லா விஷயங்களிலும் ஒதுங்கியிருந்து சர்வத்தையும் புதிதாய் வருகிறவளுக்கே விட்டுக்கொடுத்து விடுகிறேன். என் உயிர் உள்ளவரைக்கும் எனது பிரிய பர்த்தாவின் முக தரிசனம் மட்டும் கிடைத்துக் கொண்டிருந்தால் அதுவே எனக்குப் பரம திருப்தி. நான் மிகவும் நல்லவளாயும், அவளிடம் உண்மை அன்புடனும் நடந்து கொண்டால், தானே அவளுக்கும் என்னிடம் கொஞ்சமாவது பிரியம் ஏற்படாமலா போகும்? பார்க்கலாம், என்னுடைய இந்த இலட்சியம் எவ்வளவு தூரம் பெற்றி பெறுகிறதென்று!”

மேற்கூறியபடி யோசனைகள் பல செய்வதிலேயே காலங் கடத்தி வந்தாள் பங்கஜம்.

இதற்கு நடுவில் சில மாதங்கள் தேய்ந்தன. ஸ்ரீவத்ஸனுக்கு எதிர்பாராத விதமாய் வேலையில் உயர்வு ஏற்பட்டுச் சம்பளமும் அதிகமாயிற்று. இதனால் தம்பதிகள் இருவரும் இன்னும் கொஞ்சம் சௌகரியமாகவே வாழ்க்கை நடத்தச் சாத்தியமாயிற்று. சமையல் முதலிய வீட்டு வேலைகளைச் செய்யப் பிரத்தியேகமாக ஒர் ஆளை ஏற்பாடு செய்தான் ஸ்ரீவத்ஸன். பங்கஜத்தின் உடம்பிலும் இப்பொழுது கொஞ்சம் தெம்பு உண்டாகி வீட்டோடு சிறிது நடமாடவும் ஆரம்பித்தாள்.

எப்பொழுதும் போல் ஒரு நாள் மாலை ஆபீஸிலிருந்து வீடு திரும்பிய ஸ்ரீவத்ஸன் சந்தோஷத்துடன் தன் மனைவியைக் கூப்பிட்டுக் கொண்டே உள்ளே நுழைந்தான்.

”பங்கஜம், நீ அன்றைய தினம் சொன்னாயே, அது எப்பேர்ப்பட்ட முதல் தரமான ‘ஐடியா’ என்று எனக்கு இப்பொழுதுதான் புலப்படுகிறது. என் சிநேகிதர்கள் மூலமாகப் பெண் தேட ஏற்பாடு செய்யலாமென்று இருக்கிறேன்” என்றான்.

தன் கணவன் மற்றொரு விவாகம் செய்து கொள்ளச் சம்மதிப்பதாக வாய் திறந்து என்றைய தினம் கூறப்போகிறாரோ என்று பல மாதங்களாக ஆவலுடன் ஏங்கிக் கொண்டிருந்த பங்கஜத்திற்கு, இன்று ஸ்ரீவத்ஸன் தன் எண்ணத்தை வெளியிட்டதும், சந்தோஷத்திற்குப் பதிலாக, எக்காரணத்தினாலோ பகீரென்று கலக்கமும் வேதனையும்தான் எழும்பின. ஆனால் அவள் கெட்டிக்காரி. மனத்திற்குள் உண்டான உணர்ச்சியைக் கடிந்து கொண்டு மனத்தைத் திடப்படுத்திக் கொண்டாள். புன்சிரிப்புடன் தன் கணவனை ஏறிட்டுப் பார்த்து, ”எனக்கு இப்பொழுதுதான் நிம்மதி உண்டாயிற்று! நீங்கள் எங்கே பிடிவாதமாய் ‘மாட்டேன்’ என்று சொல்லி விடுவீர்களோ என்று பயந்து கொண்டிருந்தேன்’’ என்றாள்.

ஸ்ரீவத்ஸன் பங்கஜத்தின் தியாகப் புத்தியையும் திட சித்தத்தையும் கண்டு அயர்ந்து போனான். அவள் முகத்தில் ஏதாவது மாறுதல் தென்படுகிறதாவென்று ஆராய்ந்தறிய விரும்புபவன் போல் சில வினாடிகள் கண்கொட்டாமல் அவள் வதனத்தைக் கூர்ந்து நோக்கிய வண்ணம் அவள் எதிரில் நின்றான்.

பங்கஜம் சிரித்துவிட்டாள். ”அதென்ன? அப்படி வைத்த கண் வாங்காமல் என்னைப் பார்க்கிறீர்கள்?” என்றாள்.

ஸ்ரீவத்ஸன் தன் மனைவியை அருகில் இழுத்து அவள் கரங்களைப் பற்றித் தன் இருதயத்தின் மேல் வைத்து அழுத்திக் கொண்டான். ”பங்கஜம், நிஜமாக நீ பிறகு வருந்தமாட்டாயே! புதியவள் வந்த பிறகு நான் உன்னை முன்போல் நேசிப்பதில்லையென்றும், நேரத்தையெல்லாம் அவளுடன் கூடிக் குலாவுவதிலேயே கழிப்பதாகவும் என்னைக் குற்றம் சாட்ட மாட்டாயே?” என்றான்.

”மாட்டவே மாட்டேன்! என்னை என்ன அத்தனை சஞ்சல புத்திக்காரி என்று நினைத்து விட்டீர்களா? நீங்கள் எந்த விதத்திலாவது ஆனந்தமாகவும் உல்லாசமாகவும் இருக்க வேண்டுமென்பதுதானே என்னுடைய ஆசை. நான்தானே முதல் முதலாக உங்களை இந்த விஷயத்தில் தூண்டியவள்?” என்று சிறிது ரோஷத்துடன் தன் கணவனுக்குப் பதில் அளித்தாள் பங்கஜம்.

மேற்சொன்ன சம்பாஷணை நடந்து சில தினங்களான பின் ஒருநாள் ஸ்ரீவத்ஸன் தஞ்சாவூரில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணைப் போய்ப் பார்த்து வருவதாகச் சொல்லிப் புறபபட்டுச் சென்று சீக்கிரத்திலேயே திரும்பிவிட்டான்.

அவன் திரும்பி வந்ததும் பங்கஜம் ஆவல் துள்ள, ”என்ன, பெண் எப்படி இருக்கிறாள்? உங்கள் மனத்திற்குப் பிடித்திருக்கிறாளா? நிறம் எப்படி? என்னைவிடச் சிவப்பா? தலையில் மயிர் நிறைய இருக்கிறதா? உயரமா? குட்டையா?’’ என்று இப்படியாக ஒரே மூச்சில் பல கேள்விகள் போட்டு ஸ்ரீவத்ஸனைத் திணற அடித்தாள்.

ஸ்ரீவத்ஸன் பங்கஜத்தின் ஆவலைக் கண்டு கெட்டியாய்ச் சிரித்தான். ”பங்கஜம், உன் கேள்விகள் எல்லாவற்றிற்கும் விடைகள் கூற வேண்டிய அவசியமே இல்லையென்று நினைக்கிறேன். பெண் எனக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பிடிக்கவில்லை. அசல் கொழுக்கட்டை மாதிரி இருக்கிறது. தஞ்சாவூரிலிருந்து என்னோடு ரெயிலில் பிரயாணம் செய்து ஒருவர், மைசூரில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணை மிகவும் பலமாகச் சிபாரிசு செய்கிறார். அதையும் போய்ப் பார்த்துவிட்டு வரலாமென்றிருக்கிறேன். ஒருக்கால் பெண் மனத்திற்குப் பிடித்திருந்தால் அங்கேயே விவாகத்தை முடித்துக் கொண்டு கையோடு பெண்ணையும் அழைத்து வந்து விடலாமென்றிருக்கிறேன். உனக்கு இந்த ஏற்பாடு சம்மதம்தானே?” என்றான்.

பங்கஜம், மறுபேச்சுப் பேசாமல் தன் சம்மதத்தைத் தெரிவிக்க, ஒருவிதப் பாசாங்கு உற்சாகத்துடன், வேகமாய்த் தலையாட்டினாள்.

மறுவாரம் ஸ்ரீவத்ஸன் ஏற்கனவே உத்தேசித்திருந்தபடி பெண் பார்க்க மைசூருக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றான். அவன் மைசூர் போய்ச் சேர்ந்த மறுதினம் பங்கஜத்திற்கு அவனிடமிருந்து ஒரு தந்தி கிடைத்தது.

”உன் மனோபீஷ்டத்தை இன்று காலை நிறைவேற்றி விட்டேன். வீணாவுடன் புறப்பட்டு நாளை மாலை அங்கு வந்து சேருகிறேன்.”

– ஸ்ரீவத்ஸன்

தந்தியைப் படித்ததும் பங்கஜத்திற்கு அவளையும் அறியாமல் துக்கம் துக்கமாய் வந்தது. நன்றாக விம்மி அழுது தீர்த்தாள். பிறகு மனத்தைத் திடப்படுத்திக் கொண்டு, ”சீ இதென்ன பைத்தியக்காரத்தனம்! நானாகத்தானே அவரைத் தூண்டித் தூண்டி இன்னொரு பெண்ணை விவாகம் செய்துகொள்ளும்படி வற்புறுத்தினேன்! இப்பொழுது ஏன் என் மனம் கிடந்து இப்படித் தவியாய்த் தவித்துத் துன்புறுகிறது? தெய்வமே, கடைசியில் என் மனத்தைத் தளரச் செய்து என்னைக் காட்டிக் கொடுத்துவிடாதே! என் கணவரின் சந்தோஷந்தானே எனது பாக்கியம்? பாவம், அந்த உத்தமசீலன் எனக்காக எவ்வளவு பாடுபட்டிருக்கிறார்? ஏன் இன்னமும்தான் பாடுபடுகிறார்! அவர் பொருட்டு இந்த அற்பத் தியாகத்தை மனமாரச் செய்யத்தக்க மன உறுதிகூட எனக்கு இல்லாவிட்டால் நானும் ஒரு மனுஷியாவேனா? தர்மபத்தினி என்ற பெயருக்கு அருகதை உள்ளவளாவேனா? ஈசவரா, என் புத்தி பேதிக்கும்படி செய்யாதே! உன்னைக் கெஞ்சி வேண்டிக் கொள்ளுகிறேன்!” என்று கடவுளைப் பிரார்த்தித்தாள்.

சில நிமிஷங்களுக்கெல்லாம் அவள் மனம் சிறிது சமாதானமடைந்தது. தந்தியை எடுத்து மற்றுமொரு முறை படித்துப் பார்த்தாள். ”வீணா! வீணா! எவ்வளவு இனிமையான பெயர்! பெயரைப்போல் அவளும் இனிமையான குணம் வாய்ந்தவளாகவே இருப்பாளென்று நம்புகிறேன்” என்று தனக்குள் கூறிக் கொண்டாள்.

கடந்த இரண்டு மாத காலமாய்ச் சுமாராய்த் தேறிக் குணமடைந்திருந்த அவளது சரீர நிலைமையை அன்றைய அதிர்ச்சி (தந்தி சமாசாரத்தினால் ஏற்பட்டது) பலமாய்ப் பாதித்து விட்டது. இருதயப் படபடப்பு அதிகமாகி, எழுந்திருக்கக்கூட சக்தியில்லாமல் படுத்து விட்டாள்.

மறுநாள் சாயந்தரம் மைசூரிலிருந்து வீணாவுடன் டாக்சியில் வந்திறங்கிய ஸ்ரீவத்ஸன், வீட்டு வாயிலில் நின்று கொண்டு பங்கஜம் தன்னை வரவேற்பாள் என்று எதிர்பார்த்தான். அவளை அங்கே காணாமல் பதைபதைத்த உள்ளத்துடன் வீணாவை ரேழி மூலையில் நிற்க வைத்துவிட்டுப் பங்கஜம் வழக்கமாய்ப் படுக்கும் அறையை நோக்கி ஓடினான்.

பங்கஜம் இலேசாகப் புன்னகை புரிந்துகொண்டே படுக்கையின்மேல் தன் முழங்கைகளை ஊன்றியபடி சிரமத்துடன் எழுந்திருக்கப் பார்த்தாள். ஸ்ரீவத்ஸன் ஒரே தாவலில் அவளைச் சமீபித்து, ”கண்மணீ, வேண்டாம்! எழுந்திருக்காதே! சும்மா படுத்துக் கொள். எப்போது முதல் உடம்பு சரியாக இல்லை? இப்படித்தானா உன் சக்களத்திக்கு வரவேற்பு அளிப்பது?” என்று வருத்தத்துடன் வினாவினான்.

250px-Veena

பங்கஜம் தன் கணவன் கேட்டதற்குப் பதில் அளிக்கவே இல்லை! யாரையோ ஆவலுடன் தேடுபவள்போல் அவன் கண்கள் அறையின் வாயிற்படிக்கு அப்பால் சுழன்று அலைந்தன. ”எங்கே வீணா? கூடவே அழைத்து வருவதாகத் தந்தி கொடுத்தீர்களே!” என்று கேட்டாள் பதற்றத்துடன்.

”அவசரப்படாதே, பங்கஜம். வீணா வந்திருக்கிறாள். ரேழியில் நிற்க வைத்துவிட்டு வந்திருக்கிறேன். போய் அழைத்து வருகிறேன்” என்றுரைத்து வெளிப்புறம் வந்தான் ஸ்ரீவத்ஸன்.

பங்கஜத்தின் இதயத் துடிப்பு இப்பொழுது பன் மடங்கு அதிகரித்தது. அடக்க முடியாத ஆவலுடனும், இன்னதென்று விவரிக்க முடியாத ஒருவிதக் கலக்கமடைந்த உள்ளத்துடனும் தனது சக்களத்தியின் வருகையை எதிர்பார்த்தவண்ணம் படுத்திருந்தாள்.

ஸ்ரீவத்ஸன் மறுபடியும் பங்கஜத்தின் அறைக்குள் வந்தபொழுது பச்சை வர்ண உறையினால் மூடப்பட்டிருந்த ஒரு வீணையைத் தழுவித் தாங்கியபடி உள்ளே பிரவேசித்தான். வீணையின் சொந்தக்காரியான தனது சக்களத்தி பின்னாலேயே வருவாள் என்று எதிர்பார்த்த பங்கஜத்திற்குப் பெருத்த ஏமாற்றம் உண்டாயிற்று.

ஸ்ரீவத்ஸனுடைய மந்தஹாஸ வதனத்தில் இப்பொழுது குறும்புத்தனம் கூத்தாடியது. ஏதோ பெரிய காரியத்தைச் சாதித்துவிட்டவன்போல் வெற்றிப் பார்வையுடன் பங்கஜத்தைப் பார்த்தான். பங்கஜத்திற்கு ஒன்றுமே விளங்கவில்லை.

”வீணை அவளுடையதா? எங்கே அவள்” – பங்கஜத்தின் பேச்சில் மறுபடியும் அதே படபடப்பும் ஆவலும் ஒருங்கே த்வனித்தன.

ஸ்ரீவத்ஸன் வீணையைக் கீழே வைத்துவிட்டுத் தன் மனைவியின் அருகில் உட்கார்ந்தான்.

சாவதானமாய், ”பங்கஜம் இதோ இருக்கும் இந்த வீணைதான் அவள்! இந்த ‘வீணா’தான் உன் சக்களத்தி; உனக்கு இன்னும் புரியவில்லையா?” என்று சொல்லி வீட்டுக் கரைகாணா வாஞ்சையுடன் பங்கஜத்தின் வதனத்தை நிமிர்த்தித் தன் முகத்தை அதனுடன் சேர்த்தான். அவள் இதழ்களும் அவன் இதழ்களும் கூடிக் கலந்தன.

பங்கஜத்திற்கு இன்னும் விஷயம் சரியாக விளங்கவில்லை. சில வினாடிகள் ஏதோ யோசனையில் ஆழ்ந்திருப்பவள் போல் தென்பட்டாள். பிறகு, ”அப்படியானால் நீங்கள் நேற்று இன்னொரு கல்யாணம் செய்துகொள்ளவில்லையா? பெண் பார்க்க தஞ்சாவூர் போனது, பெண் பிடிக்கவில்லையென்று திரும்பி வந்தது, பிறகு மைசூர் பெண்ணைப் பார்க்கப் போனது, அங்கிருந்து எனக்குத் தந்தி அடித்தது, இவையெல்லாம் சுத்தப் புரட்டா” என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள்.

”ஒரு விதத்தில் எல்லாம் பொய், மற்றொரு விதத்தில் நிஜம்! நான் தஞ்சாவூர் போய் வந்ததும், பிறகு மைசூர் போய் இன்று திரும்பி வந்ததும் என்னவோ வாஸ்தவந்தான்! ஆனால் பெண் பார்க்கப் போகவில்லை. தஞ்சாவூரில் தயாரிக்கப்படும் நல்ல வீணையொன்றை நேரில் பார்த்து வாங்கி வரலாமென்று அங்கே சென்றேன். ஆனால் அந்த ஊர் வீணை எனக்கு அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லையானதால் வாங்காமல் திரும்பி வந்து விட்டேன். பிறகு என் குருவுடன் மைசூருக்குச் சென்று அவர் பரீட்சித்துச் சம்மதித்த பின் இந்தப் பழகிய வீணையை வாங்கிக் கொண்டு வந்தே சேர்ந்தேன்” என்றான் ஸ்ரீவத்ஸன்.

”உங்கள் குருவா? அவர் யார்? எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லையே! இதெல்லாம் என்ன கண்கட்டு வித்தை?”

கண்கட்டு வித்தையுமில்லை ஒன்றுமில்லை, கண்ணே! என் குருவைப்பற்றி நான் இவ்வளவு நாட்களாக உன்னிடம் சொல்லாமல் இருந்ததற்கு என்னை மன்னித்துவிடு. உனக்குப் பிரமாதமாய் உடம்புக்கு வந்து நீ அடிக்கடி படுத்த படுக்கையாய்க் கிடக்க ஆரம்பித்ததிலிருந்து என் மனத்திற்கும் அசாத்திய அலுப்பும் சோர்வும் ஏற்பட்டுவிட்டன. அதை மறந்திருப்பதற்காக நான் கடந்த மூன்று வருஷங்களாக ஒரு பிரபல வீணை வித்துவானிடம் ரகசியமாய் வீணை கற்று வருகிறேன். எனக்குத் திறமையுடன் வீணை வாசிக்க வந்த பிறகு, ஒரு நாள், இந்த உண்மையை உன்னிடம் வெளியிட்டு உன்னை அதி ஆச்சரியத்தில் மூழ்கடிக்க வேண்டுமென்று உத்தேசித்திருந்தேன். பிரதி தினமும் மாலை, ஆபீஸ் வேலை முடிந்ததும் நேரே அந்த வித்துவான் வீட்டிற்குச் சென்று ஒரு மணி நேரம் அவரிடம் சிக்ஷை பெற்றுப் பிறகு வீட்டிற்குத் திரும்பும் பழக்கத்தை வைத்துக்கொண்டிருந்தேன். விடுமுறை தினங்களில்கூட ஆபீசில் ‘ஸ்பெஷல் வொர்க்’ இருக்கிறதென்று உன்னிடம் புளுகிவிட்டுப் போய்க் கொண்டிருந்தேனே, அதெல்லாம் வீணை பயிலுவதற்காகத்தான். எனக்கு ஏற்கனவே சங்கீதத்தில் அபார ஆசையும் கொஞ்சம் ஞானமும் இருந்தபடியால் என் குரு எதிர்பார்த்ததைவிட அதிகமாகவே நான் இந்த மூன்று வருஷத்திற்குள் வீணை வாசிப்பதில் தேர்ச்சி அடைந்துவிட்டேன். இது நிற்க, சில மாதங்களுக்கு முன்பு ஒரு நாள் நீ திடீரென்று இன்னொரு கல்யாணம் செய்து கொள்ளும்படி என்னை வற்புறுத்தியபொழுது எனக்கு இந்த வேடிக்கையான எண்ணம் எப்படியோ உதித்தது. அதாவது, உன் இஷ்டப்படியே நான் வேறு கல்யாணம் செய்து கொள்வதாக உன்னிடம் கூறிவிட்டு, ஒரு நாள் திடீரென்று ஒரு நல்ல வீணையை வாங்கிக் கொண்டு வந்து உன் எதிரில் காட்சியளித்து, ”இவள்தான் உன் சக்களத்தி. என் இரண்டாம் மனைவி என்பதாக உன்னிடம் அறிமுகப்படுத்த நினைத்திருந்தேன். அவ்விதமே இன்று செய்து விட்டேன். பங்கஜம், என் செல்வமே, என் இதய பீடத்தில் உன் ஒருத்திக்குத்தான் ஸ்தானம் உண்டு. அதில் இன்னொருத்தி வந்து ஆக்கிரமிக்க என் மனம் ஒரு நாளும் சம்மதிக்காது. இது சத்தியம்!” என்று ஆவேசத்துடன் புகன்று பங்கஜத்தை இறுகத் தழுவி முத்தமிட்டான் ஸ்ரீவத்ஸன்.

”கடைசியில் என்னை இவ்விதம் ஏமாற்றிவிட்டீர்களே! நான் கொண்டிருந்த உன்னத லட்சியம் அநியாயமாய்ச் சிதைந்து போயிற்றே!” என்று உதட்டைப் பிதுக்கினாள் பங்கஜம்.

”பங்கஜம், நான் உன்னை ஏமாற்றவில்லை! நீயாகத்தான் ஏமாந்து போனாய்! உன் அந்தராத்மாவைக் கேட்டுப் பார்! அது உனக்குச் சரியான விடையளிக்கும்!”

பங்கஜம் வெட்கித் தலை குனிந்தாள். கண்களில் நீர் ததும்ப, ”ஆம், நீங்கள் சொல்வது முற்றும் மெய்தான்! என் திடசித்தத்திலும் தியாக புத்தியிலும் அபார நம்பிக்கை வைத்துக் கடைசியில் ஏமாந்து போனேன். உங்களிடம் என் தோல்வியை ஒப்புக் கொள்வதில் எனக்குக் கொஞ்சமும் அவமானம் இல்லை! உங்கள் தந்தியை நேற்றுப் படித்தவுடன் என் மன உறுதியெல்லாம் சிதறிப்போய் இடி விழுந்தவள்போல் ஆகிவிட்டேன். பலே பேர்வழி நீங்கள்! நல்ல நாடகம் நடித்தீர்கள்! ஆனால் எனக்கு இன்னுங்கூடச் சந்தேகந்தான். உங்கள் ஜாதகரீதிப்படி உங்களுக்கு உபயகளத்திரப் பிராப்தம் இருக்கிறதே! ஜாதகம் பொய் சொல்லுமா?” என்றாள்.

”நம் வாழ்க்கையில் நடப்பவை எல்லாம் ஜாதகரீதிப்படிதான் நடக்கின்றனவா? ஜாதகம் கணிப்பதில் எவ்வளவோ தவறுகள் ஏற்படுகின்றன. அப்படித் தப்பாய்க் கணிக்கப்பட்ட ஜாதகத்தைப் பார்த்துக் கூறப்படும் பலன்களும் தப்பாகத்தானே இருக்கும்? எனக்கு என்றைக்குமே ஜாதகத்திலும், ஜோசியத்திலும் நம்பிக்கை இல்லை. நீயும் இந்த ‘உபய களத்திர’ யோசனையை விட்டு ஒழி. எனக்கு மன உற்சாகமும் ஆனந்தமும் ஏற்பட வேண்டுமென்றுதானே நீ என்னை மறு விவாகம் செய்து கொள்ளும்படி தூண்டினாய். அவை இரண்டையும் நான் இப்பொழுது வீணை வாசிக்கும் சமயத்தில் பரிபூரணமாய் அனுபவித்து வருகிறேன். நீயும் ஒரு சங்கீதப் பித்துத்தானே. என் வீணா கானத்தைக் கேட்டு நீயும் ரசித்து இன்புறுவாய் என்று நம்புகிறேன். இதோ பார். இப்பொழுது உன் எதிரிலேயே உன் சக்களத்தி வீணாவோடு கொஞ்சிக் குலாவப் போகிறேன். நீ ஏற்கனவே எனக்கு வாக்களித்தபடி பொறாமைப்படாமல் இருக்க வேண்டும் தெரியுமா?” என்று கண் சிமிட்டிக் கொண்டே கூறிவிட்டு அந்த அழகான மைசூர் வீணையை உறையை விட்டு எடுத்துச் சுருதி கூட்டினான்.

ஸ்ரீவத்ஸகுடைய விரல்களால் பிரேமையுடன் வருடிக் கொஞ்சப்பட்ட ‘வீணா’வின் தேகத்தினின்று கணீரென்று வெளிக் கிளம்பிய ‘சுந்தரி நீ திவ்யரூப’ என்ற கல்யாணி ராக கீர்த்தனை, பங்கஜத்தை இனிமையான நாத வெள்ளத்தில் மிதக்கச் செய்தது. அவளுடைய உள்ளத்தில் என்றுமில்லாத சாந்தி நிறைந்தது. அவளுடைய நீண்ட நேத்திரங்களில் ஆனந்த புஷ்பம் துளிர்த்தது.

Painting Credit: http://anuragwatercolor.blogspot.in

***

காலத்தை வென்ற கதைகள் மற்றவை…

மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார்

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்-3

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்-2

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்

ஆண்டாள் பிரியதர்ஷினி

ஹெப்சிபா ஜேசுதாசன்

ஜோதிர்லதா கிரிஜா

சிவசங்கரி

வாஸந்தி

வத்ஸலா

பா.விசாலம்

பூரணி

திலகவதி

அனுராதா ரமணன்

லட்சுமி

அம்பை

அநுத்தமா

ராஜம் கிருஷ்ணன்

ஆர்.சூடாமணி

காலத்தை வென்ற கதைகள் – 19

மூவலூர் இராமாமிருதம் அம்மையார்

Image

ருங்கிணைந்த தஞ்சை மாவட்டம் திருவாரூரில் பிறந்தவர். வளர்ந்தது, வாழ்ந்தது மூவலூரில்.

இசை வேளாளர் குலத்தில் பிறந்ததினால் தேவதாசியாக மாறக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டவர். தன் குலத்தின் இழிவையும், சிலரின் சுய நலத்திற்காகத் தன் குலப் பெண்களின் வாழ்வு கலை, இலக்கியப் பாதுகாப்புப் போர்வையில் நசுக்கப்படுகின்றன என்பதையும் உணர்ந்த இவர், தேவதாசி முறை ஒழிப்பிற்காகவே தன் வாழ்நாளைப் போராட்ட நாட்களாக வரித்துக் கொண்டார்.

காங்கிரஸ், நீதிக்கட்சி, திராவிடர் கழகம், திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் போன்ற அரசியல் கட்சிகளில் அவரின் ஈடுபாடு இருந்தாலும், சமூக நீதிக்கான போராட்டங்களிலேயே அவரின் தீவிர செயல்பாடு இருந்தது. தன்னுடைய சமூகப் போராட்டத்தை வலுப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒரு கருவியாகவே இலக்கியத்தைக் கையாண்டார். இவர் எழுதிய ஒரே சிறுகதை ‘தமயந்தி’ (1945).

நூல்கள்:

* தாசிகளின் மோசவலை அல்லது மதி பெற்ற மைனர் –  நாவல் (1936).

* இஸ்லாமும் திராவிடர் இயக்கமும் (கட்டுரை).

தமயந்தி

 Image

‘பிள்ளைப்பேறு உண்டாவதென்பது எளிதில் முடியக்கூடிய காரியமன்று. தாங்கள் இப்பிறவியில் பாவம் எதுவும் செய்யவில்லை என்றபோதிலும், முற்பிறப்பில் செய்த பாவத்தின் காரணமாகவே தங்கட்குப் பிள்ளைபேறு இல்லாது போயிற்று. இதற்குப் பரிகாரமாகத் தாங்கள் தீர்த்த யாத்திரை செய்தால் புதல்வன் பிறப்பான்’ என்று புரோகிதன் கூறினான். தள்ளாத வயதில் யாத்திரை செய்வது முடியாதென்றும், வேறு ஏதாவது மார்க்கம் இருந்தால் கூறும்படியும் அரசன் புரோகிதரைக் கேட்டான். உலகத்திலுள்ள தீர்த்தங்கள் எல்லாம் சமுத்திரத்தில் அடக்கம். சமுத்திரமோ பிராமணர் பாதத்தில் அடக்கம். ஆகையால் பிராமணர்களுக்கு ஏராளமான திரவியங்களைக் கொடுத்து அவர்கள் காலைக் கழுவி நீரைப் பருகுவீரானால் உமக்குப் புதல்வன் பிறப்பான் என்று புரோகிதன் கூறியதைக் கேட்ட அரசன் அங்ஙனமே செய்தான். செய்தும் பிள்ளைப்பேறு உண்டாகவில்லை. இதனால் மனமுடைந்த மன்னன், மடாதிபதியிடம் தன் குறையை விண்ணப்பிக்க, எல்லாம் விதியின்படிதான் நடக்கும் என்று மடாதிபதியும் கூறிடவே, இனி பிள்ளைப் பேற்றிற்காக முயற்சி செய்வதில் பயன் இல்லை என்ற முடிவோடு தனது புதல்வியையே தனக்குப்பின் அரசியாக்க வேண்டுமென்று நினைத்து அவளுக்கு வேண்டிய கல்வி கற்பிப்பதற்குத் தமயந்தி என்னும் பெண்ணை ஆசிரியையாக அமர்த்தினார். தமயந்தி சீர்திருத்த நோக்கம் கொண்டவளாதலால் தன்னிடம் கல்வி கற்கும் இளவரசிக்கும் சிறிது சிறிதாகச் சீர்திருத்தக் கருத்துகளைப் போதித்து வந்தாள்.

முன்னர், மந்திரி வேலையினின்றும் நீக்கிய திருநாவுக்கரசு என்பவர், சமூக நலப்பணியில் ஈடுபட்டு மக்களிடம் பதிந்திருக்கும் மூடப்பழக்க வழக்கங்களைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாற்றித் தன்னுடைய கருத்துகளைப் புரிந்து ஏற்றுக்கொள்ளும்படிச் செய்து வந்தார்.

மடத்திற்குப் பணி செய்யும் மனோன்மணியின் மகள் தமயந்தி. தற்கால நிலைக்கேற்ப தாசித் தொழிலுக்கு விடுவதை விரும்பாது எத்தகைய எதிர்ப்புகளுக்கும், கேளாது கல்வி பயில வைத்தாள் அவள் அன்னை. தமயந்தியும் ஆர்வமாகக் கல்வி பயின்றாள். காலத்தின் சுழற்சியில் தமயந்தி கண்ணைக் கவரும் கட்டழகியாகிவிட்டதைக் கண்ட அவள் தாய் அவளைத் தன் குலத்தொழிலுக்கு விடுக்க முயன்றாள். அறிவும் ஆற்றலும் படைத்த தமயந்தி அன்னை மொழியை அலட்சியப்படுத்தி ஆகாதெனக் கூறினாள். மதனசுந்தரியும் தமயந்தியிடம் வந்து மடாதிபதி அவள் மேல் அவாவுறுவதாகவும் அவர் இஷ்டப்படி நடந்துகொண்டால் ஏராளமாகப் பொருள் தருவாரென்றும் சொன்னாள். அதற்குத் தமயந்தி, என்ன? முற்றும் துறந்த முனிவராயிற்றே அவருக்கு என் பேரில் மோகமா! இதை யாரும் நம்பமாட்டார்கள் என்றாள். அதைக் கேட்ட மதனசுந்தரி, உனக்கு ஒன்றும் தெரியாது. அது சாத்திரம் என்றாள்.

பேஷ்! நல்ல சாத்திரம்! இத்தகைய சாத்திரங்களைச் சுட்டுப் பொசுக்க வேண்டும். கடவுளின் பேரால் ஒரு வகுப்பாரை விபசாரிகளாக்கிய விபரீதச் செயலை விலக்கத்தான் வேண்டும். உலகத்தை உண்டாக்கிய கடவுள், ஆக்கல் அளித்தல் அழித்தல் எனும் முத்தொழில் புரியும் கடவுள், அன்புக் கடவுள், தனக்கு மனைவியாகச் சிலரை ஏற்றுப் பலரறியச் செய்வதா? அவருக்கு வெட்கம் மானமில்லையா? அது மாத்திரமா?

நமது நாட்டில் எத்தனை மதங்கள்? எவ்வளவு சாதிகள்? பார்ப்பனர் தவிர மற்ற யாவரும் சூத்திரர், தீண்டாதாராகவே கருதப்படுகிறார்கள். உத்தமர்கள் உதித்த நம்நாடு ஏன் இன்று ஊதாரிகள் நிறைந்த நாடாயிற்று? வீரர்கள் தோன்றிய நாடு ஏன் இன்று வீணர்கள் மலிந்த நாடாயிற்று? நமது நாட்டுப் பெண்மணிகள், உத்தமிகளாய், வீரர்களாய், வலிமை பொருந்தியவர்களாய் விளங்கவே நான் பாடுபடப்போகிறேன். என் எண்ணம் நிறைவேற அரசாங்க உதவியையும் பெற்றுள்ளேன். என்னைப் பற்றிய கவலை உங்களுக்கு வேண்டாம் என்று கடுமையாகக் கண்டிப்பாகக் கூறவே மதனசுந்தரி தன் வீடு சென்றாள்.

ஒருநாள் இளவரசி, தமயந்தியிடம் ”மக்களிடத்தில் கிளர்ச்சி செய்து கொண்டிருக்கும் திருநாவுக்கரசு என்பவரின் நோக்க மென்ன?” என்று கேட்டாள். அதற்குத் தமயந்தி ”அம்மையே! இந்த இராச்சியத்தில் உழைப்புக்குத் தகுந்த ஊதியமில்லை. பலபேர் நெற்றி வியர்வை நிலத்தில் விழப் பாடுபட்டும் பசியாற உணவின்றிக்கிடக்க ஒரு சிலர் அவ்வுழைப்பின் பலனை உண்டு உல்லாசமாகயிருக்கிறார்கள். எனவே பசியால், பட்டினியால் வாடி வதங்கும் மக்கள் மன்னனைப் பகைக்கின்றனர். அதற்காகப் போராடுகின்றனர். ஏழ்மை என்பதில்லையானால் எத்தகைய கிளர்ச்சிகளுக்கும், கலவரங்களுக்கும் இடம் ஏற்படாது என்று சொன்னார்’’ என்று தெரிவித்தாள்.

இதைக்கேட்ட இளவரசி, அரசாங்கம் தன்னிடத்தில் வந்தால் அவற்றுக்குத்தக்கபடி நடந்து கொள்வதாக வாக்களித்தாள்.

தமிழகத்திற்கே தாயகமாய் விளங்கிய தருமபுரியை ஆண்டுவந்தார் துரைராஜர். நல்ல சீர்திருத்த நோக்கமுடையவர். மூடப்பழக்க வழக்கங்களை முறியடித்து நாட்டுமக்களுக்கு நல்ல சாதனங்களை ஏற்படுத்தி (தன்னுயிரைப்போல் மன்னுயிரும் என்பதை எண்ணி) பலரும் புகழ்ப் பரிபாலித்து வந்தார். அவருக்கு வீரகுணசீலன் என்ற ஒரே புதல்வன் இருந்தான். நல்லறிவு பெற்றவன், உயர்தரக் கல்வி கற்றவன், பலமொழிகள் பயின்றவன். விஞ்ஞானத்தில் தேர்ச்சிபெற்று விளங்கியவன். தன் மைந்தன் கல்வி, கேள்விகளில் சிறந்தவன் என்ற களி ஒருபுறமிருந்தாலும் அவன் குணத்திற்குத் தக்க குணவதி வேண்டுமே என்ற கவலையே அரசரைப் பெரிதும் பாதித்தது. எனவே தன் குறையைத் தன் நண்பர் ஒருவரிடம் தெரிவித்தார். அதற்கு அவர் புவனகிரியை ஆளும் குணசேகர் ஜமீன்தார் புதல்வி, தமிழரசி கல்வியறிவிற் சிறந்தவளென்றும் அவளே வீரகுணசீலனுக்கு ஏற்ற மனைவி என்றும் சொல்லி மன்னன் மனதைத் தேற்றினார்.

நண்பர் சென்றதும் துரைராஜர் தனக்குள் யோசித்தார். புவனகிரி ஜமீன்தார் தனவந்தர், நாம் ஏழை. நம் மகனுக்கு அவர் மகளைத் தருவாரா? சரி! புரோகிதன் மூலமாவது அதை முடித்தேயாக வேண்டும் என்று புரோகிதன் ஜெயராமய்யரை அழைத்துத் தன் எண்ணத்தைத் தெரிவித்தார். அதற்குப் புரோகிதன் ரூ.500 தந்தால் அந்தக் காரியத்தை எவ்விதமேனும் முடித்து விடுவதாகச் சொல்லி விடைபெற்றுக் கொண்டு புவனகிரிக்குச் சென்று தன் மைத்துனர் சுப்பராயரிடம் நடந்த விவரத்தைச் சொன்னான்.

அச்சமயம் தமிழரசி மங்கைப்பருவமெய்தினாள். அரசன் சுப்பய்யரை வரவழைத்துச் சோதிடம் பார்க்கச் சொல்ல அவன் ஏதோ சக்கரம்போட்டு என்னவோ லக்கினம் பார்த்து விவாகம் சீக்கிரமே பூர்த்தியாகுமென்றும், மணமகன் தெற்குத் திக்கிலிருக்க வேண்டுமென்றும், பெயரின் முதலெழுத்து ‘வீ’ என்றிருக்கு மென்றும், கல்வியறிவிற் சிறந்தவனென்றும் அவனே அவசியம் தமிழரசிக்கு வரப்போகும் வரனென்றும் தெரிவித்தான். அரசன் சற்று யோசித்துத் தெற்குத் திக்கில் துரைராஜர் மகன் வீரகுணசீலன்தானிருக்கிறான் வேறு யாருமில்லையே, அவனோ ஏழை நமக்கு எப்படிப் பொருந்தும், என்றான்.

அதற்குச் சோதிடன் வீரகுணசீலனா? ஆம்! அவனேதான். பெயரின் முதல் எழுத்தும் ‘வீ’ என்று முன்னமே சொன்னேன். சந்தேகமில்லை. எல்லாம் விதியின்படித்தான் நடக்கும். சாதகப் பொருத்தம் சரியாக இருக்கிறது. நித்திய சுமங்கலியாயிருப்பாள், புத்திர சந்தானம் உண்டாகும். வீண்யோசனை வேண்டாம். வேறு விவாகம் செய்து வைத்தால் மாங்கல்ய தோஷம் ஏற்படும். ஏழையென்று பார்க்கக் கூடாது. எல்லாம் அவன் செயல். சுபஸ்ய சீக்கிரம் என்பதுபோல் விரைவில் விவாகத்தை முடிக்க ஏற்பாடு செய்யுங்கள் என்று சொன்னான்.

அரசரும் எல்லாம் விதியின் விளையாட்டு என எண்ணி முதன் மந்திரியை தருமபுரிக்கு அனுப்பி விவாகத்தை முடித்துக் கொண்டு வரும்படி உத்தரவிட்டார். மந்திரியும் தருமபுரிக்குச் சென்று அரசன் துரைராஜனைக் கண்டு பற்பல விதமாகப் பேசி விவாகத்தை நிச்சயிக்க ஏற்பாடு செய்துகொண்டு மீண்டும் புவனகிரி அரசரிடம் வந்து மணமகன் வீரகுணசீலன் கல்வியில் கை தேர்ந்தவரென்றும், கட்டழகு வாய்ந்தவரென்றும், கருணைக் கடலென்றும் புகழ்ந்து தமிழரசிக்குத்தக்க புருடர் அவரே என்றும் எடுத்துச் சொன்னான்.

நிற்க, வீரகுணசீலன் தன் விவாக விஷயத்தைத் தகப்பனார் மூலம் தெரிந்து தமயந்திக்கு, ”உண்மையில் அரசகுமாரி தன்னை விரும்புகிறாளா அல்லது புரோகிதனின் சூழ்ச்சியா? அவள் சம்மதிக்கவில்லையானால் நான் உன்னையே மணம் முடிப்பேன்; எல்லாவற்றிற்கும் விவரமாய் பதில் வேண்டுகிறேன்” என ஒரு கடிதம் எழுதிப் போட்டான். தமயந்தி கடிதத்தைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டு அதை அரசகுமாரிக்குக் காண்பித்தாள். அவள் கடிதத்தைக் கண்டதும் ”நீயே அவரை விவாகஞ் செய்து கொள்” என்றாள். அதற்குத் தமயந்தி, ”அவசரப்படாதீர்கள். இருவருடைய பெயரை ஒரே கடிதத்தில் கண்டு எழுதியதற்குக் காரணமிருக்கிறது. அதாவது நான் சுயநலவம்சத்தில் பிறந்தவளாதலால் என்னுடைய கருத்தையறிவதற்கும் அதே சமயத்தில் தங்களின் அன்பைப் பரீட்சிக்கவுமே எழுதப்பட்டதாகும். எனவே தவறாக நினையாது தக்க விடையளிப்பீர்” என்றபின் அரசகுமாரியும் முழு சம்மதமே என்பதில் எழுத உத்தரவிட்டாள். அதற்குள் அரசனும் வந்து குமாரியின் விவாக விஷயத்தைப் பற்றிப் புரோகிதன் சொன்னபடி முடிந்துவிட்டிருப்பதையும் தெரிவித்தான்.

இரு பெண்களும் பழம் நழுவிப் பாலில் விழுந்ததுபோல் சந்தோஷமடைந்தனர்.

உடனே தமயந்தி அரசகுமாரியின் முழு சம்மதத்தைப்பற்றி வீரகுணசீலனுக்கு பதில் கடிதம் எழுதினாள். கடிதத்தைக் கண்ட அரசகுமாரன் கொண்ட ஆனந்தம் கொஞ்சமல்ல.

இடையே துரைராஜர் புவனகிரிக்குச் சென்று அரசனைக் கண்டு புரோகிதரை வரவழைத்து நாளைக் குறிப்பிடச் செய்து அதே முகூர்த்தத்தில் வீரகுணசீலனுக்கும் தமிழரசிக்கும் விவாகம் வெகு விமரிசையாக வைதீக முறைப்படி நடைபெற்றது.

வீரகுணசீலனும் தமிழரசியும் இன்ப வாழ்க்கை நடத்தி வந்தார்கள்.

வீரகுணசீலன் தன் நாட்டிலே தங்கம் விளையும் இடத்தைக் கண்டுபிடித்து மாமனார் உத்திரவு பெற்று அவறைத் தோண்டி எடுத்தார். அதைக்கண்ட மாமனார் மருமகனின் அறிவையும் ஆராய்ச்சியையும் புகழ்ந்து முன் தனக்கிருந்த செல்வத்திலும் அதிகமாகப் பெருகியதைக் கண்டு அகமகிழ்ந்தான். பூமியில் கிடைத்த பொருளில் மூன்றில் ஒரு பாகம் பிராமணாளுக்குச் சொந்தம் என்ற மனுமுறைப்படி அவர்களுக்கு ஏராளமான பொன்னைத் தந்தார். ஆனால் வீரகுணசீலனுக்கும் தமிழரசிக்கும் சற்றும் பிடிக்கவில்லை. என்ன செய்வது?

இது செய்தி அறிந்த திருநாவுக்கரசு ஏழைகளிடம் சென்று ”தோழர்களே தங்கச்சுரங்கத்தைக் கண்டவர் ஒருவர், வெட்டி எடுத்தவர்கள் நீங்கள். அதிக பலனையனுபவிப்பவர்கள் ஆரியர். இதென்ன அநீதி? உழைப்புக்குத்தக்க ஊதியம் உங்களுக்கு இல்லை; நெற்றி வியர்வை நிலத்தில் விழ பாடுபட்டவர்களுக்குக் கூலி சுவல்பம். இந்த முறை ஒழிய வேண்டாமா? உங்களுக்கு உணர்ச்சியில்லையா? ஊக்கமில்லையா?” என உருக்கமுடன் எடுத்துக்காட்ட மக்கள் பலர் அவர் முன்னேற்றச் சங்கத்தில் சேர்ந்தார்கள்.

இதைக்கேட்டச் சனாதனிகள் சிலர் மக்களிடம் சென்று சனாதன தர்மத்தின் மேன்மையையும் அதை மக்கள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய அவசியத்தையும் பற்றி உபன்யாசம் செய்தனர். ஆனால் மக்கள் அவர்கள் மொழிகளில் செவி சாய்க்கவில்லை. ஏன் கூட்டத்தையே நடத்தவொட்டாமல் செய்துவிட்டார்கள். ஆம்! உண்மைக்கே வெற்றி!

ஒரு நாள் வீரகுணசீலன் தன் காரில் காட்டு மார்க்கமாகப் போகும் போது திடீரென கார் நிறுத்தப்பட்டது. டிரைவர் தலையில் குல்லாய் விழுந்தது. ஒரு வெடிச் சத்தம் கேட்டது. ஒருவன் இறந்து கிடந்தான். வீரகுணசீலனைக் காணவில்லை. நகர் முழுதும் அழுகுரல். அல்லோல கல்லோலம். தந்தித் தபால்கள் பறந்தன. போலீசார் தீவிரமாகப் புலன் விசாரித்தனர். வீரகுணசீலனைக் கண்டுபிடிப்பவர்களுக்கு 10 இலட்ச ரூபாய் இனாம் என்ற விளம்பரம். ஆனால் ஒன்றும் பயன்படவில்லை. சந்தேகத்தின் பேரில் டிரைவரைக் கைது செய்தார்கள்.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து வேடுவன் ஒருவன் அரண்மனைக்கு ஓடிவந்து வீரகுணசீலன் காட்டில் இறந்து கிடப்பதாகச் சொல்ல அரசரும், அமைச்சரும் மற்றும் பலரும் அவ்விடம் சென்று பார்க்க வீரகுணசீலனின் உடல் காணப்படவில்லை. ஆனால் இரத்தக் கரைபட்ட அவருடைய ஆடை ஆபரணங்கள் மட்டுமேயிருந்தன. எல்லோரும் அவர் இறந்துவிட்டார் என்ற இறுதி முடிவுக்கே வந்து விட்டார்கள்.

கணவன் இறந்த கஷ்டத்தால் தவியாய் தவித்துக் கொண்டிருந்தத் தமிழரசிக்குத் தந்தையின் கட்டளைப்படி தாலியறுக்கும் சடங்குகளெல்லாம் சரிவர நடந்து, வெள்ளைப் புடவையும் கொடுத்து விட்டார்கள். இந்த நிலையில் அவளுடைய மனம் என்ன பாடுபட்டிருக்கும்? தமயந்தியின் ஆறுதல் தேறுதல் இல்லையென்றால் தமிழரசி தற்கொலையே செய்து கொண்டிருப்பாள்.

ஒருநாள் திருநாவுக்கரசு மாறுவேடமணிந்து தமயந்தியின் வீட்டிற்குச் சென்று ஜெயிலில் இருக்கும் டிரைவரை எவ்விதமேனும் வெளிப்படுத்த வேண்டும். இவ்வுதவி புரிந்தால் இந்த நன்றியை என்றும் மறவேன் என்று வேண்ட, அவளும் அதற்கிசைந்து உண்மையான ஒருவனை – கோமாளிபோல் நடிக்கக் கூடிய ஒருவனைத் துணையாகத் தந்தால் அக்காரியத்தை முடித்துத் தருவதாக வாக்களித்தாள்.

ஜெயில் சூப்பிரண்டு தன் மனைவியைக் காட்டிலும் தாசி மனோரஞ்சனியை அதிகமாக நேசிப்பவர். அவளை இணை பிரியாதிருப்பவர். சதா அவள் வீடே கதியெனக் கிடப்பவர். தமயந்தி தருணம் பார்த்துச் சூப்பிரண்டின் மனைவியைக் கண்டு நாளடைவில் நீங்கா நட்புக்கொண்டாள். வழக்கம்போல் ஒருநாள் அவர் வீடு சென்று யாருக்கும் தெரியாமல் அன்றிரவு சூப்பிரண்ட் உடைகளைத் தான் அணிந்து கொண்டு கோமாளியைப் பியூனாக அழைத்துக் கொண்டு நேரே சிறைக்குச் சென்று முதலில் நோயாளிகள் அறையைப் பார்வையிட்டுப் பிறகு டிரைவர் இருக்கும் அறை சென்று தன்னுடன் வந்த கோமாளியை உள்ளேயிருக்கும்படி செய்து பியூன் உடைகளை டிரைவரை மாட்டிக் கொள்ளச் செய்து இருவருமாக வெளியேறினர்.

மறுநாள் சிறைக்குள் ஒரே கலவரம், போலீசார் ஜெயில் வார்டரை விசாரித்தனர். நடந்ததை அவன் கூறினான். சிறையறைலிருந்த கோமாளி விசாரிக்கப்பட்டான். ஆனால் அவனிடம் சரிவரப் பதில் கிடைக்கவில்லை. அரசாங்கம் அநேக வழிகளில் துப்பு விசாரித்தும் ஒன்றும் துலங்கவில்லை. எனவே அரசன் ஒன்றும் தோன்றாதவனாய் வீரகுணசீலன் காணாமற்போனதற்கும், சிறையினின்றும் டிரைவர் தப்பியோடிப்போனதற்கும் காரணம் கண்டுபிடித்தான். ஆள் தூக்கித் தேவதையின் அக்கிரமச் செயல்களே இவை என்ற முடிவுக்கு வந்தான். எனவே அத்தேவதையை நாட்டினின்றும் விரட்டுவதற்கு உள்ளூர் வெளியூர்களிலிருந்தும் மந்திரவாதிகள் வரவழைக்கப்பட்டனர். நகர் முழுவதும் ஒரே அமளி, ஆர்ப்பாட்டம். இதனால் பார்ப்பனர்கள் உட்படப் பலபேர் நல்ல பலனடைந்தனர். பல ஆயிரக்கணக்கான பொருள் வீணுக்குச் செலவாயின.

அரசன் மனம் பின்னும் நிம்மதியடையவில்லை. தன் மகள் விதவை. அவள் பட்டத்திற்குத் தகுதியுடையவள் அல்ல என்று எண்ணி அரசாங்கத்தை அமைச்சன் கையில் ஒப்படைத்தான். அரசன் ஆளுகையையே எதிர்த்து வந்த ஏழை மக்கள் அமைச்சன் அதிகாரத்திற்கு அடங்கி நடப்பார்களா? நாட்டில் எங்கும் கலவரம், கலகம், குழப்பம், கூட்டம்.

இடையே தமயந்திக்கும் தமிழரசிக்கும் பல சம்பாஷணைகள் நடந்தன. இறுதியில் தமயந்தி தமிழரசியை இந்து மதத்தின் கொடுமை, ஆண் பெண் என்ற பேதம், ஆண்டான் அடிமையென்ற வித்தியாசம் இவற்றைப் போக்க நல்ல முறையில் பாடுபட வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டாள்.

நிற்க, தமயந்தி மடத்தின் ஊழல்களைத் தெரிந்து கொள்ளவும் மடாதிபதியின் அக்கிரமச் செயல்களை அறவே ஒழிக்கவும் எண்ணி மடத்திற்குச் செல்ல விரும்பித் தன் தாயிடம் வந்து, தான் முன்பு தாயின் வார்த்தையைத் தட்டிப் பேசியதற்கு வருந்துவதாகவும், தவறைப் பொறுத்துக் கொள்ளும்படியும் இனித் தாயின் இஷ்டப்படியே நடந்துகொள்வதாயும் சொல்ல, தாய் சந்தோஷப்பட்டு மடாதிபதியிடம் அவளின் சம்மதத்தைக் கூறித் தமயந்தியை மடாதிபதியிடம் விட்டு வந்தாள். அவ்வமயம் மடாதிபதி சிஷ்யகோடிகளுக்கு மண்ணாசை பெண்ணாசை பொண்ணாசை எனும் மூவாசைகளையும் மறக்க வேண்டு மென்றும், காயம் பொய்யென்றும் சொல்லி உபதேசம் செய்து கொண்டிருந்தார்.

தமயந்தி உட்புகுந்ததும் பக்தகோடிகள் யாவரும் பறந்து போயினர். அவர்கள் சென்றதும் தம்பிரான் தமயந்தியிடம் காதற் சம்பாஷணைகள் நடத்தத் தொடங்கினார். இடையே தமயந்தி பல கேள்விகள் கேட்டாள். ஆனால் அதற்குத்தக்க பதிலை அவனால் அளிக்கமுடியவில்லை. அதற்குள் ஒரு சிஷ்யன் மறைவாயிருந்து கனைத்தான். உடனே மடாதிபதி அவன் பின்னோடு சென்றான். தமயந்தியும் அவன் அறியாதபடி பின் தொடர்ந்தாள். மடாதிபதி அங்கு தன் வருகைக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்த மங்கையை முத்தமிட்டுக் கட்டித்தழுவினான். தமயந்தி உடனே கேமராவை எடுத்து அப்படியே படம் பிடித்துக் கொண்டு முன் தான் இருந்த இடத்திற்கு வந்து வந்து சேர்ந்தாள். பிறகு மடாதிபதி இவளிடம் வந்து தனகோடி செட்டியார் என்பவரின் மகள் சிறுவயதிலேயே விதவையாகி விட்டாளென்றும் அவளுக்கிருந்த ஏராளமான பொருளை மடத்திற்கே எழுதி வைத்துவிட்டாளென்றும் சொன்னான். தமயந்தி அவனைப் பல கேள்விகள் கேட்டதற்கு இயற்கையுணர்ச்சியை அடக்க எவராலும் முடியாது, நீ என்ன சொன்னாலும் உன்னை நான் மறவேன், இது சத்தியம் என்றான். தமயந்தி நேரமாய்விட்டதென்றும் நாளை வருவதாகவும் சொல்லி விடைபெற்றுக்கொண்டு நேரே அரசகுமாரியிடம் சென்று மடத்தில் நடந்த மோச காரியங்களை எடுத்துச் சொல்லிப் போட்டோவையும் காண்பித்தாள். அரசகுமாரி திடுக்கிட்டு மடாதிபதியின் போக்கைக் கண்டு மகாகோபமடைந்தாள். தமயந்தி சரி, அவசரப்படாதீர், கோபம் வேண்டாம், விஷயம் இரகசியமாகவே இருக்கட்டும். சமயம் வரும்போது எல்லாம் சந்திக்கு வரும் என்று சொல்லித் தன் வீடு சென்றாள். இதற்கிடையில் அரசர் நோய் வாய்ப்ட்டு உயிர் நீத்தார். வெங்கடேசய்யர் மடவடையாளின் வீட்டிற்கு வந்து தமயந்தியைத் தான் பார்த்துச் சிறிது நேரம் பேச வேண்டும் என்றான். உடனே தமயந்தி அழைக்கப்பட்டாள். அவளைத் தனியே விட்டு விட்டு அவள் தாயார் சென்று விட்டாள். மந்திரி, தமயந்தியிடம் அரசகுமாரிக்குக் குழந்தைகள் இல்லாததால் அரசாள உரிமையில்லையென்றும், விதவையாகி விட்டாளே என்று வீண் வருத்தப்பட வேண்டியதில்லை என்றும், விதவையாயினும் பிராமணனை இச்சித்துச் சந்ததி பெறலாமென்றும், பஞ்சபாண்டவர்களும், சங்கராச்சாரியாரும் விதவையின் புத்திரர்களேயென்றும் சொல்லி அரசகுமாரியை எவ்விதமேனும் தன் இஷ்டத்திற்கு இணங்கச் செய்து வைத்தால் ஏராளமான பொருள் தருவதாகவும் சொன்னார். தமயந்தியும் தக்க சமயம் வாய்த்ததெனச் சந்தோஷப்பட்டு, ‘சரி சம்மதிக்கச் செய்கிறேன்’ என்று சொல்லி அவனை அனுப்பிவிட்டு அரசகுமாரியிடம் சென்று நடந்ததைப்பற்றி தெரிவித்தாள். அரச குமாரி மிக வெகுண்டு அமைச்சனை வரவழைத்து அப்படியொரு விதி இருக்கிறதா என்று கேட்டாள். அவன் ஆம் என்றான். அரசகுமாரி கடுங்கோபங்கொள்ள மந்திரி பேசாமல் நழுவி விட்டான்.

பிறகு அரசகுமாரி தமயந்தியிடம் இனி இக்கொடுமைகளைச் சகித்துக் கொண்டிருக்க முடியாது. நாட்டு மக்களிடம் சென்று இனி நானே இந்நாட்டையாளப் போகிறேன் என்றும் அதற்கு அவர்களுடைய ஆதரவு அவசியம் தேவை என்றும் சொல்லச் செய்தாள். தமயந்தியும் திருநாவுக்கரசரிடம் சென்று நடந்த கொடுமைகளைச் சொல்லி இனி நம் ஆதரவால்தான் அரசகுமாரி ஆளவேண்டுமெனச் சொல்லத் திருநாவுக்கரசரும் அடுத்த நாள் ஓர் பிரமாண்டமான கூட்டங்கூட்டுவித்து, அதற்குத் தமயந்தியையே தலைமை வகிக்கச் செய்து, நாட்டு மக்களிடம் அரசகுமாரியின் அருங்குணங்களைப் பாராட்டியும், மந்திரியின் மதிமோசத்தை விளக்கியும், இனி நாட்டைத் தமிழரசியே ஆளவேண்டுமென்பதை வற்புறுத்தியும் தெளிவாய்ப் பேசினார். தமயந்தியும் அவருக்குப் பிறகு அருஞ்சொற்பொழிவாற்றினாள். சீர்திருத்தத் தோழியர் இராசாயி அம்மாள் அவர்களும் அழகாகச் சொல்மாரி பொழிந்தார்கள். மக்கள் யாவரும் தமிழரசியே  நாட்டையாள வேண்டுமெனத் தீர்மானித்துத் தக்க துணைபுரிய துணிந்துமிருந்தனர்.

விழாவில் கலந்துகொள்ளப் பல பெரியோர்களுக்கு அழைப்புகள் அனுப்பப்பட்டன. அதன்படி விழாவிற்குப் பல பகுத்தறிவாளர்களும், பெரியோர்களும், பிரமுகர்களும் விஜயஞ் செய்தனர். திடீரென வீரகுணசீலரும் திருநாவுக்கரசரும் அங்கு தோன்றினர். மக்கள் அவர்களைக் கண்டதும் ஆனந்தம் கொண்டனர். வீரகுணசீலர் வாழ்க, திருநாவுக்கரசர் வாழ்க என ஆரவாரஞ் செய்தனர். பல பெரியோர்களின் விருப்பப்படியும், மக்களின் வேண்டுகோளிற் கிணங்கியும் அதே நேரத்தில் வீரகுணசீலருக்கும் தமிழரசிக்கும் மறுமணமும், தமயந்திக்கும் திருநாவுக்கரசருக்கும் கலப்பு மணமும் இனிது நடந்தது. ஆயிரக்கணக்கான ஏழை மக்களுக்கு ஆடை, அன்னம் அளிக்கப்பட்டது. பல இடங்களிலிருந்து வந்து குவிந்த வாழ்த்துத் தாள்கள் வாசிக்கப்பட்டன. மக்களடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு எல்லையில்லை.

அது சமயம் நடந்த கூட்டத்தில் தமிழரசியும் தமயந்தியும் நல்ல சீர்திருத்தக் கருத்துகளைப் பற்றிப் பேசினர். பிறகு திருநாவுக்கரசர் தான் செய்த புரட்சி வேலைகளையும், வீரகுணசீலனைத் தூக்கிச் சென்றதையும், அன்று முதல் அவர் தம்மோடு உழைத்து வந்ததையும் பாராட்டிப் பேசினார். வீரகுணசீலர் திருநாவுக்கரசரின் அருந்தொண்டினைப் போற்றினார்.

வீரகுணசீலரும் தமிழரசியும் தம் நாட்டிலுள்ள மூடப்பழக்க வழக்கங்களையும், கைம்பெண்களின் கஷ்டநிலைமையையும் பார்ப்பனப் புரட்டுகளையும், மடாதிபதிகளின் அக்ரமச் செயல்களையும் பணக்காரர்களின் கொடுமைகளையும் புதிய சட்டங்கள் மூலம் போக்கித் தன்னுயிரைப்போல் மன்னுயிரையும் பாவித்து எல்லோரையும் சரிநிகர் சமத்துவமாகக் கருதித் திருநாவுக்கரசர் தமயந்தி இவர்களின் துணை கொண்டு பலரும் போற்றிப் புகழப் பரிபாலித்து வந்தனர்.

அவர்கள் புதிய திட்டத்தின்படி மடாதிபதி மக்களிடம் மண்டியிட்டு மன்னிப்புக்கேட்டு மறுபடியும் நல்லமுறையில் மக்களுக்கு தமிழ்க்கல்வியைக் கற்பித்து வந்தார். மாஜி மந்திரி வேங்கடேசய்யரின் கொடுமைக் குற்றங்களுக்காக அவர் நாடு கடத்தப்பட்டார்.

நாட்டில் எங்கும், இன்பமும் அன்பும் நிலவி அறிவும் ஆராய்ச்சியும் பெருகிப் பிரகாசித்தது.

(‘திராவிட நாடு’ வார இதழில் 1945ம் ஆண்டு 15-04-1945 முதல் 13-05-1945 வரை ஐந்து வாரங்கள் தொடர்கதையாக வெளியான கதை)

Painting Credit: http://vedica.deviantart.com/

காலத்தை வென்ற கதைகள் மற்றவை…

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்-3

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்-2

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்

ஆண்டாள் பிரியதர்ஷினி

ஹெப்சிபா ஜேசுதாசன்

ஜோதிர்லதா கிரிஜா

சிவசங்கரி

வாஸந்தி

வத்ஸலா

பா.விசாலம்

பூரணி

திலகவதி

அனுராதா ரமணன்

லட்சுமி

அம்பை

அநுத்தமா

ராஜம் கிருஷ்ணன்

ஆர்.சூடாமணி

காலத்தை வென்ற கதைகள் – 18

                                          தபால் விநோதம் (பகுதி – 3)

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்

12 

Image

டிதங்களின் வினோத கவர்ச்சியின் பயனாக சித்ராவின் முகத்தில் முன்பிருந்த கடுகடுப்பும் சிடுசிடுப்பும் மறைந்து சிரிப்பும் சுறுசுறுப்பும் தாண்டவமாடுவதை அறிந்த உத்தமனின் உள்ளம் பூரித்தது. இப்போதெல்லாம் எழுதப்படிக்கத் தெரியாதவர்களுக்கெல்லாம் சித்ராவே கடிதம் எழுதும் வேலையில் ஈடுபட்டு அதைத் தன் வாழ்க்கை இன்பமாயும், கணவனின் திருப்பணியாயுமே எண்ணினாள். அது மட்டுமில்லை. கணவனுடன் சரிசமமாக ரிஜிஸ்தர் புத்தகங்களில் எழுத வேண்டிய வேலைகளையும் தானே கூடச் செய்ய வேண்டுமென்கிற ஆசை உண்டாகியது.

அன்று அசாத்ய வெயில் கொளுத்துகிறது. வியர்வை சொட்ட உத்தமன் வேலை செய்து கொண்டிருக்க, சித்ரா தானாக உள்ளே சென்று விசிற ஆரம்பித்தாள். இச்செய்கை உத்தமனை பிரமிக்கச் செய்தது. அன்பும் ஆர்வமும் ஜ்வலிக்க அவள் முகத்தை ஏற இறங்க பார்த்தான். ”சித்ரா! வேண்டாம்… உன் கை வலிக்கும். பட்டணவாஸத்திலிருந்தால் ஒரு பித்தானை அழுத்தினால் விசிறி கடகடவென்று சுற்றும். இங்கு பாவம்! கை வலிக்க நாட்டுப்புறத்தானுக்கு ஒரு விசிறியால்…” என்பதற்குள் சித்ரா கோபத்துடன் ”போதும்! இம் மாதிரி என்னைக் குத்திக்காட்டிப் பேச வேண்டாம்… நான் ஏதோ அறியாமையால்… முட்டாள்தனமாக நடந்து கொண்டது பற்றி வருத்தப்படுகிறேன். அந்த அத்தியாயம் அதோடு முடிந்துவிட்டது. என் புத்தி திருந்திவிட்டதால் இனியும் பழைய விஷயங்களையே பேசி என்னைப் புண்படச் செய்ய வேண்டாம். நானும் உங்கள் காரியத்தில்கூட ஏதாவது ஒத்தாசை செய்ய வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன். ஏதாவது கொடுங்கள்.

மணியார்டர் பாரங்களை ரிஜிஸ்தரில் பதிவு செய்கிறேன்’…’ என்று அவள் சொல்வதை அவனால் நம்பவே முடியவில்லை.. விறைக்க விறைக்க அவளைப் பார்த்து… ‘‘சித்ரா! நிஜமாகவா… உண்மையாகவா நீ இப்படிப் பேசுகிறாய்!’’ என்று வியப்பே வடிவாய்க் கேட்டான்.

அப்போது யாரோ முக்கியமானவர்கள் பேச வந்ததால் உத்தமன் வாசலுக்கு எழுந்து போனான். அப்போதும் மேஜை மீதிருந்த கடிதங்கள் இவள் கண்களைக் குத்தின.

”கல்யாணிக்கு ஆசீர்வாதம். உபயக்ஷேமம்.

பனைமரத்தடியில் அமர்ந்து பால் குடித்தாலும் கள் குடித்ததாக உலகம் மதிப்பிடும். இந்த உண்மையை நீ அறியாது ‘ஸோஷல், ஸோஷல்’ என்கிற கவசமணிந்து கண்டவர்களுடனும் பழகுவது சரியல்ல. நீ இன்னும் 25 வயதைக் கடக்காத இளங்கொடி என்பதை மறந்தாய் போலும். கல்யாணமாகி தம்பதிகளாகச் சேர்ந்து எத்தகைய வேலையைச் செய்தாலும் அதற்குள்ள மதிப்பும் கண்ணியமும் வேறுதான் என்பதை நீ அறிய வேண்டும். உன் மனத்தில் கல்மிஷமில்லாதிருக்கலாம். ஆனால் உலகம் அதை நம்பாது. ஆகையால் வீண் ஆட்டம் ஆடாதே. பெண்களின் கடமையும் உரிமையும் என்கிற ஒரு அபூர்வமான புத்தகம் ஒன்று உனக்கனுப்பி இருக்கிறேன். அதை நீ தவறாது படித்துப் பயனடைய வேண்டும். நான் உனது பள்ளிகூட உபாத்தியாயினியாயிருந்த சுதந்திரத்தினால் இதை எழுதுகிறேன்; வித்தியாசமாக எண்ணாதே. கணவனுடைய நிழலாகவிருந்து கணவன் மனங்களிக்க உழைப்பதுதான் பெண்களின் தர்மமாகும். இதையறியாதவர்களின் வாழ்க்கை ஸாரமற்ற உப்புசப்பற்ற ஊனவாழ்க்கை போன்றதுதான்.

உன் உபாத்தியாயினி,

மீனாக்ஷி

சித்ராவின் வியப்பு கரைபுரண்டது. தன் கணவனுக்கு தான் கூட ஒத்தாசையாக வேலை செய்ய வேண்டும் என்று முன்வந்துள்ள இதே நிமிஷத்தில் இதே புத்திமதியை போதிக்கும் கடிதமாகவிருப்பதால் பகவானின் லீலைகளின் மதிப்பும் ரகஸ்யமும் அவள் இதயத்தில் பளிச்சென்று தோன்றியது. அவளையறியாது பகவானை வணங்கினான்.

”அன்புள்ள சிவகாமிக்கு ஆசீர்வாதம். உபயயேக்ஷமங்கள்.

உன் பெண்ணுக்கு ஏதோ உடம்பு சரியில்லை. படுத்திருக்கிறாள்; க்ஷயரோகமாயிருக்குமோன்னு தோன்றதுன்னு காமு சொன்னாள். இதைக் கேக்கற போதே என் வயித்துல குபீர்னு சங்கடம் செய்தது. ஏதோ நாலு புள்ளைகள் நடுவிலே மருந்துபோல ஒரே பெண் பிறந்திருக்கு. அதுக்கு ஒரு ஆபத்தும் வராதிருக்க வேண்டுமென்று பயம் அடித்துக் கொள்கிறது. அடியம்மா! சிவகாமூ! பெண்ணை ஜாக்ரதையாக பார்த்துக்கோம்மா! ஒங்க குடும்ப விஷயம் உனக்குத் தெரியுமோ தெரியாதோம்மா! க்ஷயரோகம்னு காதுலே விழும்போதே என்னமோ பண்றது. ஒங்க மாமியார் க்ஷய ரோகத்திலேதான் செத்துப் போயிட்டா. ஒங்க நாத்தனாருக்கும் இதே மாதிரி இந்த வயசிலேதான் க்ஷயரோகம் வந்து ஆறே மாஸத்துல கண்ணெ மூடிண்டூட்டா… ஒங்க மாமியாருக்கு அம்மாகூட க்ஷயரோகத்துலேதான் செத்தாள்… இதெல்லாம் குடும்பத்து தொத்துன்னு சொல்வாம்மா… காசெ காசாக பாக்காமே வயித்தியம் பண்ணு. ஒன் வயிறு நல்லதா இருக்கணும். ஒனக்கு ஒத்தாசைக்கு வேணுமானா எனக்கு எழுதும்மா. நான் வரதுக்குத் தடையே இல்லை.

உன் அத்தை

கோமதி

இந்த அசட்டுக்கடிதம் சித்ராவுக்கு எரிச்சலாகவே இருந்தது. ”போறுமே! கடிதத்திலேயே இத்தனை அழகா எழுதுகிறவளை இன்னும் துணைக்கு வேறு அழைத்துக் கொண்டால் வேறு வினை வேண்டாம். அபசகுனிபோல் எதையாவது சதா சொல்லிக் கொண்டேதான் இருப்பாள். நோயாளிகளுக்கோ, அவர்களைச் சேர்ந்தவர்களுக்கோ, தைரியமும் ஹிதமும் பேசி அவர்களுடைய கவலையைப் போக்குவது லக்ஷணமா?

இப்படி இன்னும் கடுக்காய் கொடுத்துக் கலக்குவது லக்ஷணமா… என்று அந்த பத்திரிகையில், ‘கடிதம் எழுதுவதும் ஒரு கலை’ என்று படித்ததின் உண்மை இப்போது நன்றாகத் தெரிகிறது. ‘இந்த மகாராஜியை வரவழைக்காதிருக்க வேண்டும்!’ என்று தனக்குள் எண்ணியபடியே மற்றொன்றின் மீது படை எடுத்தாள்.

”அன்புள்ள கந்தப்பா!

உன்னுடைய ஆள்மூலம் சகல விஷயங்களையும் அறிந்தேன். உன்னை இத்தனை தூரம் அவமானப்படுத்திய அந்த நாயை நீ சும்மாவிடக் கூடாதுதான். நான் புலன் விசாரித்ததில் அந்த அல்பக் கழுதை மகன் நாளை இரவு வண்டியில் வருகிறானாம். விக்ரமபுரத்து ஜங்ஷனில் சரியாக இரவு 12 மணிக்கு வருகிறது. அரை மைல் தூரத்திலுள்ள ஆலம்பட்டி கிராமத்திற்கு இரவே போகப்போகிறானாம். ஆள்களும் வண்டியும் ஸ்டேஷனுக்கு வருமாம். அவர்களை எப்படியாவது உன் ஆட்கள் மூலம் ஸ்டேஷனுக்கு வராதபடியோ அல்லது ஸ்டேஷனுக்கு வந்த பிறகோ மறைத்துவிடும்படி ஏற்பாடு செய்துவிடு. அவனை வெகு சுலபமாக வேலை தீர்த்துவிடலாம். முடிந்தால் நானும் கூட வருகிறேன். தாமதிக்க வேண்டாம்.

இங்ஙனம்

வீரபத்ரன்

இதுவரை படித்த இத்தனை கடிதங்கள் ஆச்சரியம், வெறுப்பு, அன்பு, கோபம், அலக்ஷியம், பரிகாஸம், ஹாஸ்யம் முதலிய உணர்ச்சிகளைக் கொடுத்தனவேயன்றி இக்கடிதத்தைப் படித்ததும் அவளையறியாது தலை சுற்றியது. பயங்கரமான உணர்ச்சி தோன்றி மார்பு படபடவென்று அடித்துக் கொண்டது. ”இதென்ன கொடுமை! ஆளையாவது வேலை தீர்ப்பதாவது? இன்னதென்றே ஒன்றும் தெரியவில்லையே. நாம் கவரைப் பிரித்துப் பார்த்தது அவருக்குத் தெரிந்தால் கோபிப்பாரோ என்னவோ! இக்கடிதம் விலாசதாருக்குப் போய்ச் சேர்ந்தால் ஏதோ பெரிய அனர்த்தம் விளைந்துவிடும் போலிருக்கிறதே! என்ன செய்வது?” என்று யோசிக்கையில் அவளையறியாது பயத்தினால் ஏதோ சித்திரவதை செய்தது.

இக்கடிதம் ஏதோ பெரிய விபத்தை விளைவிக்கும் கொடிய பாணம் போன்ற கடிதந்தான் என்பது அவளுக்குத் தெரிந்துவிட்டதாகையால் அவள் அதை ஏதோ அசுர தைரியத்துடன் தன் மடிக்குள் சொருகிக் கொண்டாள். வாசலில் சென்ற உத்தமன் வந்திருப்பவருடன் பேசிக்கொண்டே இருந்தான். இதுவரையில் இருந்த உத்ஸாகமோ பரபரப்போ காரணம் தெரியாமல் மறைந்து ஏதோ புதிய வேதனைதான் செய்தது.

13 

Image

த்தமன் வேலைகளை முடித்துக் கொண்டு படுக்கைக்கு வந்தான். சித்ராவின் முகம் ஏதோ மாறுதலை அடைந்திருப்பதை அறிந்த உத்தமன் காரணம் தெரியாமல் மனத்திற்குள்ளேயே சற்று யோசித்தான். ”சித்ரா! இன்னும் தூங்கவில்லையா! ஏன் உன் முகம் ஏதோ ஒரு மாதிரி இருக்கிறது! நான் சாயங்காலமே கவனித்தேன். உடம்பு ஏதாவது சரியில்லையா! எதுவானாலும் நீ பயப்படாமலும் கூச்சமின்றியும் சொல்லு” என்று அன்புடன் அவள் கன்னத்தை வருடியவாறே கேட்டான்.

சித்ராவின் மடியில் கடிதமிருப்பதை அவள் வெகுபாரமாயும் பயங்கரமாயும் எண்ணினாள். இதைக் கணவனிடம் எப்படிச் சொல்வது? என்ன செய்வது? என்று அப்போது நேரில் கேட்டதும் அவனிடமே சொல்லிவிட வேண்டும் என்கிற எண்ணம் உண்டானதால், எழுந்து உட்கார்ந்தாள்.

”முதலில் தாங்கள் என்னை மன்னிக்க வேண்டும். உண்மையில் நான் செய்தது குற்றமோ! குற்ற மில்லையோ! அதனால் சில உயிர்களைக் காக்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்துள்ளதை நாம் விடக்கூடாது. ஏதோ ஏன் பொழுதுபோக்கிற்கு விளையாட்டாக ஆரம்பித்த ஒரு காரியத்தில் இந்த முக்கியமான விஷயம் கிடைத்துள்ளது” என்று கூறியவாறு மடியில் சொருகியிருந்த கடிதத்தை எடுத்துக் கொடுத்தாள்.

ஏற்கனவே இவள் கடிதங்களைப் படிக்கும் விஷயம் தெரிந்தும் தெரியாதுபோல நடித்தவாறு, ”இதென்ன கடிதம் சித்திரா! உனக்கு வந்ததா… இது வேறு யாருக்கோ அல்லவா வந்திருக்கிறது? அடா அடா! இதை ஏன் நீ பிரித்தாய்?” என்று வியப்புடன் கேட்டான்.

மிகவும் பயந்துவிட்ட சித்திரா, தான் கடிதம் படிக்க ஆரம்பித்ததனால் தன் புத்தி திரும்பியதாயும், கடிதத்தின் மூலம் உலகானுபவம் தனக்குத் தெரிவதாயும், தான் பத்திரிகையில் பார்த்த கட்டுரையை எழுத ஆவலுள்ளவளாயிருப்பதால் அதற்காகவே மேன் மேலும் படித்துவருவதாயும், இக்கடிதம் ஏதோ ஆபத்திருப்பதால் பயமாயிருக்கிறதென்று சகலத்தையும் மடமடவென்று ஒப்பித்துவிட்டாள். உள்ளுக்குள்ளே மனது துடிக்கும் துடிப்பும் பயமும் கண்கள் மூலம் நீர் வடித்து கன்னத்தில் வழிந்து தெரிந்தன.

உத்தமன் அவளை ஆறுதலுடன் பார்த்து, ”சித்ரா! இதற்காகக் கண்ணீர்விடாதே. பிறருக்கு வரும் கடிதத்தை நாம் பார்ப்பது மகா குற்றந்தான். ஆனால் இக்கடிதத்தின் மூலம் நாம் அந்த உயிரைக் காப்பதோடு அத்தகைய துராக்ருத மனிதன் யாரு? யாரிடம் அவன் பழிதீர்க்கப் போகிறான்? என்பதை நாம் ஒருவாறு அறிந்து உதவி செய்யலாம். அழாதே சித்ரா! உன்னுடைய மனம் இத்தனை இளகியது என்றும் பச்சாதாபம் நிறைந்தது என்றும் அறிய எனக்குச் சந்தோஷமாயிருக்கிறது. இக்கடிதத்தை நீ கிழிக்காதே. அப்படியே இருக்கட்டும். கடிதத்தின் வாரிசுதாரர்களுக்கும் அனுப்ப வேண்டாம். இதைப்பற்றி நான் விசாரிக்கிறேன். கடிதங்களே உன்னுடைய மனக்கசப்பை மாற்றி எனக்குப் பேரின்பமளிக்கச் செய்ததால் நான் உன்னைக் கோபிக்கவே இல்லை. உன் மனோ விருப்பப்படியே கட்டுரை எழுத முயற்சி செய்” என்று சமாதானமாயும் மிக்க அன்புடனும் கூறினான்.

மறுதினமே அதிகாலையில் உத்தமன் ஆபீஸ் அறையிலிருக்கையில் கருத்து குட்டையான ஒரு பருத்த மனிதன் கட்டை கட்டையாக நிற்கும் பயங்கரமான மீசையுடன் தபாலாபீஸுக்கு வந்து, ”சார்! என் விலாசத்திற்கு ஏதாவது கடிதமிருக்கிறதா பாருங்கள்” என்றான்.

ஏற்கனவே மனத்தில் வேலை செய்யும் கடிதத்தின் சொந்தக்காரன் இவனாகத்தானிருக்குமோ! என்று ஒரு எண்ணம் மின்னல்போல் தோன்றியது. மனிதனின் முகத்தோற்றமும் குரூரமான பார்வையும் ஏதோ சந்தேகத்தை உண்டாக்கின. அதை வெளிக்குக் காட்டிக் கொள்ளாமல் ”திண்ணைமீது உட்காருங்க சார்! இனிமேல்தான் கட்டை அவிழ்க்கப்போகிறேன். உங்கள் விலாஸம் எது?’’ என்று வினயமாக கேட்டான். ‘‘சோமசுந்தர முதலியார், பச்சமலை கிராமம்’’ என்றதும் உத்தமனுக்கு ஆச்சரியமாகிவிட்டது. தான் நினைத்தது தப்பு. இவன் யாரோ பாவம்! ஸ்வரூபம் இருக்கிற அழகு இதுபோலும் என்று நினைத்தபடியே கடிதத்தைத் தேடினான். ஒரு கல்யாணக் கடிதம் இந்த விலாஸத்திற்கு வந்திருப்பதைக் கண்டு மகிழ்ச்சியுடன் அவனிடம் கொடுத்தான்.

வந்த மனிதன் ”நமஸ்காரங்க. நான் போய்வரேன். என் தங்கச்சி மவளுக்குக் கண்ணாளம். இன்னும் கடலாசி வல்லிங்களே, ஒரு வேளை மறந்துகிறந்து பூட்டாங்களா! அல்லது தபால்லே தவறிட்டதா இன்னு நெனைச்சேன். இந்தப் பக்கம் ஒரு வேலையா வந்தேன். நேரேயே கேட்டுகிட்டுப் போவலாம்னு கேட்டேன். வரேனுங்க” என்று கூறியபடியே போய்விட்டான்.

தோற்றத்தினால் மட்டும் எதையுமே நினைக்கக் கூடாது என்கிற தத்துவத்தை அறிந்து வியப்புற்றான். இதுவரையில் கடிதங்கள் சம்பந்தப்பட்டவரையில் அவன் எத்தகைய உணர்ச்சியோ, பயமோ அடைந்ததில்லை. அவைகளைப் பார்க்காததே அதற்கு காரணம். ஏதோ பொழுதுபோக்கிற்காக சித்ரா படிக்க வாரம்பித்ததில் கூட ஒரு துப்பறியும் வேலை கிடைத்து விட்டதையும், ஒரு போராபத்தைத் தடுக்கும் வேலை கிடைத்து விட்டதையும், ஒரு பேராபத்தைத் தடுக்கும் உபகாரமான உபயோகமான காரியம் கிடைத்ததையும் பற்றிச் சந்தோஷமே அடைந்தான். எனினும் இதை வெளியிடாமலேயே ஆபத்தைத் தடுப்பது எப்படி, கடிதத்தை இன்றைய கட்டுகளுடன் கிராமத்துக்கு அனுப்ப வேண்டுமே! என்ன செய்வது என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கையில் ஒரு வைஷ்ணவ பாட்டியம்மாள் வந்து ”ஐயா! காசிப்பட்டு கிராமத்திலே இருக்கும் திருகோகர்ணம் திருவேங்கடதாதா சாரியாருக்குக் கடிதம் ஏதாவது வந்திருக்கா பாருங்கோ” என்றாள்.

உத்தமன் கட்டுகளைக் கிளறி பாட்டியம்மாள் கேட்ட கடிதத்தை எடுத்தான். எல்லாம் நல்லதற்கே! என்கிற பழமொழியை உத்தமன் என்றும் மறக்காதவன். இந்த ஊர் விலாஸத்திற்குத்தான் அவனும் சித்ராவும் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் பயங்கர கடிதம் வந்திருக்கிறது என்பது இக்கடித விலாஸத்தைப் பார்த்த உடனே நினைவு வந்ததால் பாட்டியம்மாளை மரியாதையுடன் உட்காரச் செய்து பின், ”பாட்டீ! கடிதம் வந்திருக்கிறது. அவர் உங்கள் மகனா!” என்று கேட்டான்.

பாட்டி, ‘‘என் மகன்தான், அவன் ஊரிலில்லை. ‘அவச்யமான கடிதம் வரும், படித்து விஷயமறியுங்கள்’ என்று சொல்லிவிட்டுப் போனான். சம்பந்தி வீட்டிலிருந்து வரவேண்டும். அதனால் கேட்டேன். எனக்குப் படிக்கத் தெரியாது. தயவுசெய்து படித்துக் காட்டுங்கோ’’.

உத்தமன், ‘‘ஏம் பாட்டீ! உங்கள் கிராமம் ரொம்பப் பெரியதா? பணக்காரர்கள் நிறைய இருக்கிறார்களா? ஊர் நல்ல வசதியா பாட்டீ?’’

கிழவி, ‘‘ஆமாம்! ஊரைப் பார்க்கலே! பிராம்மணா வீடு நாலே நாலுதான். மத்ததெல்லாம் மற்றவா வீடுதான். அதிலும் ஒரு மகானுபாவன் இருக்கான் பாருங்கோ. சோதான்னா சோதாதான். அவனைப் பார்த்தாலே கிராமத்து ஜனங்களுக்கு பயம். அந்த மனிதனைத் தேடிக் கொண்டு கரடுமுரடான வழிகளைத் தாண்டிக் கொண்டு எத்தனை கார்கள் வருகிறது தெரியுமா? அவர்களில் முக்கால்வாசி பேர்கள் சினிமாக்காரர்களாம். சனியன் அதுபோகட்டும். சடிதத்தைப் படியுங்கள்’’.

அப்போது சித்ராவும் அங்கிருந்ததால் தம்பதிகளிருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். அந்தப் பார்வையின் ஆழமான கருத்தில் பல ரகஸிய வார்த்தைகள் மவுனமாகவே இருவர் இதயத்திலும் பாய்ந்தன.

உத்தமன், ‘‘ஏன் பாட்டி! அத்தகைய போக்கிரி என்றால் அவனை ஊரார் அடக்காமல் எப்படி சும்மா வைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? அவன் பேரென்ன!’’ என்று கேட்டான்.

பாட்டி, ‘‘கந்தப்பன் என்பது அவன் பேரு. அவனிடம் யாரப்பா எதிரில் போய் பேசமுடியும்? அயோக்யன் என்பதை அறிந்தும் ஒருவராவது அதை எதிரில் சொல்லத் துணியவில்லை. துஷ்டனைக் கண்டால் தூர விலகு என்பதையே நாங்கள் வாழ்க்கையில் அனுஷ்டித்து வருகிறோம். ஊரில் யாருடனும் கூடாதென்பது என் மகனுடைய எண்ணம். அதனால்தான் பேசாமலிருக்கிறான். எனக்கு நேரமாகிறது. ஊருக்குப் போனா முனிசீப்பைப் படிக்கச் சொல்லி விஷயம் தெரிய வேண்டும். படிக்கத் தெரியாத ஜனங்களிலிருந்து பயனேது! சற்று படித்துக்காட்டப்பா’’ என்று கெஞ்சும் பாவனையில் கேட்டாள்.

”சித்ரா! எனக்கு வேலை அவசரமாகவிருக்கிறது. இதை நீயே படித்துக்காட்டு” என்றான் உத்தமன். உடனே சித்ரா படிக்கவாரம்பித்தாள்.

”ஸ்ரீமதே ராமானுஜாய நம!

ஸ்ரீமதித்யாதி எழுந்தருளி இருக்கும் ஸ்வாமியின் தேனே மலரும் திருவடித் தாமரைகளில் அடியேன் சம்மந்தி கோமடம் கிடாம்பி, அழகிய மணவாள தேசிகாச்சாரியார் தண்டன் சமர்ப்பித்த விண்ணப்பம். இவ்விடம் தாஸவர்க்கங்கள் க்ஷேமம். அவ்விடம் நித்திய ததீயாராதனக்ரந்த காலக்ஷேபாதிசங்களுக்கு ஸ்ரீமுகம் க்ருபை செய்தருள பிரார்த்திக்கின்றேன்.’’

இதுவரையில் வைஷ்ணவ பரிபாஷையைக் கரடு முரடான வாசகத்தில் படித்தறியாத சித்ராவுக்கு இதைச் சேர்த்து வாசிக்க வாயில் பதம் சரியாகப் புரளாமல் தத்தித் தடுமாறியும் இடை இடையே சிரித்தவாறும் படித்து ”பாட்டீ! இதென்ன பாஷை. எனக்கொன்றுமே புரியவில்லையே” என்றாள்.

கிழவி: இது ஸ்ரீ வைஷ்ணவ பாஷையடீயம்மா! மெல்ல விஷயத்தைப் படித்துச் சொல்லு. எனக்கு நேரமாகிறது; நான் போகணும் என்றாள். மறுபடியும் சித்ரா படிக்கவாரம்பித்தாள்.

”அடியேனுக்குத் தேவள் எழுதிய ஸ்ரீ முகம் கிடைக்கப்பெற்றுச் சேவித்துக் கொண்டேன். திருக்குடந்தை திருமலாச்சாரியாருடைய திருக்குமாரனான சிரஞ்சீவி திருநாராயணன் தற்போது திருவரங்கத்துக் காலேஜில் படிக்கிறான். பையனின் பரம்பரை குலகோத்திர ஆசாரிய திருவடி சம்பந்தம் அனுஷ்டான  வ்யவகாரங்கள் முதலியவற்றை அடியேன் விசாரித்த பிறகே விண்ணப்பித்துக் கொள்கிறேன். லௌகீக விஷயங்களை ஸ்வாமி நேரில் க்ருபை செய்தால் பரிமாறிக் கொள்ளலாம். ஸ்ரீ முகம் ஸாதித்தருள ப்ரார்த்திக்கின்றேன்

இங்ஙனம்

கோமடம் கிடாம்பி

அழகியமணாள தேசிகதாஸன்

‘அப்பாடா!’ என்று ஒரு பெருமூச்சுடன் கடிதத்தை முடித்த சித்ரா கடகடவென்று சிரித்தாள். கிழவியும் கூட சிரித்துக்கொண்டே ”ஒவ்வொரு ஜாதிக்கு ஒவ்வொரு வழக்கம். எங்க ஜாதி வழக்கம் இது. சரி நான் போய் வருகிறேன். நிரம்ப சந்தோஷம்” என்று கூறிச் சென்றாள்.

கிழவி கடிதம் பெற வந்ததில் தங்களுக்கு வேண்டிய விஷயம் கிடைத்தது பற்றி தம்பதிகள் சந்தோஷமும் வியப்பும் அடைந்தார்கள். தபால்கள் அனுப்ப வேண்டிய ரேமாகிவிட்டதால் ‘இக்கடிதத்தை அனுப்புவதா! கிழித்தெறிந்து விடுவதா!’ என்கிற குழப்பம் உத்தமன் மனதில் பலமாக வேலை செய்தது.

14 

Image

”சித்ரா! நான் வெளியில் போய்வருகிறேன். நீ தைரியமாய் பயப்படாமலிரு. ஏனென்றால், முடிந்தால்தான் இரவு வருவேன். இல்லையேல் காலையில்தான் வருவேன். உன் துணைக்கு வீடு பெருக்கும் வேலைக்காரியை இருக்கச் சொல்லி இருக்கிறேன்” என்றான்.

சித்ரா, ‘‘அக்கடிதம் விஷயமாக நீங்கள்…’’

உத்தமன்,‘‘உஸ்… உரக்கப் பேசாதே சித்ரா!’’ என்று ரகஸியமாகச் சொல்லும்போது, ”சார்!’’ என்ற குரல் கேட்டு எழுந்து வந்து பார்த்தான். வந்திருப்பது யாரென்று தெரியாததால் மரியாதை செய்து உட்காரும்படி கூறி, ‘’என்ன வேண்டும்?’’ என்று வினயமாகக் கேட்டான்.

வந்தவர், ‘‘எனக்கு தபால் தலைகள், கவர்கள் எதுவும் வேண்டாம். நீங்கள்தான் வேண்டும்’’ என்றார்.

உத்தமனுக்கு தூக்கிவாரிப்போட்டது. ‘ஒருவேளை கிழவி சொல்லிய அந்த மனிதனாகவிருக்குமோ!’ என்று சற்று அச்சத்துடன் பார்த்தான்.

வந்த மனிதர் கடகடவென்று சிரித்தவாறு ”என்ன சார் விழிக்கிறீர்கள்? மரியாதையாய் என்னோடு கூட வருகிறீர்களா அல்லது…’’ என்று பேசுவதைக் கேட்ட சித்ராவுக்குக் குடல் நடுங்கிப் பதறியது. திடீரென்று ஒரு மனிதன் இப்படி வந்து அழைப்பதைப் பார்க்க யாருக்குத்தான் வியப்பாக இருக்காது? அதோடு முன்பின் அறியாதவனாகவிருக்கிறான். ஏற்கனவே அனாவசியமான கடிதத்தினால் ஒரு குழப்பம் வாட்டுகிறது. கிழவி வேறு காலையில் அந்த மனிதனைப் பற்றி விமரிசனம் செய்திருக்கிறாள். இத்தனை பயத்துடன் தம்பதிகள் பதைபதைத்து நிற்பதை முகத் தோற்றத்தினால் அறிந்த அம்மனிதர் ”சார்! இப்படிப்பட்ட பயந்தாங்கொள்ளியை நான் பார்த்ததே இல்லை. நீங்கள்தானா ஒரு பக்கா பேர்வழியைப் பிடித்துத் தரப்போகும் சூரப்புலி? ஐயோ பாவம்! பயப்படவேண்டாம். இதோ இச்சீட்டைப் பாருங்கள். நான் யார் என்பது தெரியும்” என்று ஒரு சீட்டை நீட்டினார்.

”போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் ஏகாம்பரம்” என்று அச்சடித்திருந்ததைப் பார்த்ததும் முகத்தில் அசடு வழியச் சிரித்தவாறு உத்தமன், ”சார்…  சார்… தாங்கள் துப்பறியும் இலாகாவைச் சேர்ந்தவர்கள் என்றும், துப்பறியும் ராஜாராம் நாயுடுவிடம் பழகுகிறவர்கள் என்றும் கேள்விபட்டிருக்கிறேன். அந்தத் திறமையை இப்போது எங்களிடமே காட்டி விட்டீர்கள்” என்று சிரித்தான்.

”சார்! சந்தடி செய்யாது கிளம்புங்கள். போவோம், அந்த இடத்திற்கு. முன் ஏற்பாடாக எல்லாம் தயார் செய்து விட்டேன். அம்மா! பயப்பட வேண்டாம். உங்கள் கணவருக்கு எத்தகைய ஆபத்துமின்றி பார்த்துக் கொள்கிறேன். அவர் என்னை நேரே அங்கு வரும்படித்தான் கடிதம் எழுதியிருந்தார். ஆனால் அவர் இங்கிருந்துத் தனியாக வந்தால் அந்த துஷ்டர்களால் ஏதாவது அபாயம் வருமோ என்ற பயத்தினால் நானே வந்தேன். தைரியமாயிருங்கள்’’ என்று சித்ராவுக்கு தைரியம் கூறிவிட்டு உத்தமனை அழைத்துச் சென்றார்.

சித்ராவுக்கு மட்டும் உள்ளுக்குள் சற்று திக்குதிக்கு என்று பயமாகவே இருந்தது. சற்று நேரம் எதன்மீதும் மனது செல்லாது ஏதோ பிரமை பிடித்தது போல் உட்கார்ந்திருந்தாள். மறுபடியும் மேஜைமீது தவங்கிடக்கும் கடிதங்கள் இவளை அழைத்ததும் அதை அன்புடன் எடுத்து படிக்கலானாள்…

”அருமை நண்பன் அம்பலவாணனுக்கு உபயக்ஷேமங்கள்.

நீ கிராமத்திற்குச் சென்று சரியாக ஒரு மாதமாகிறது. இந்த ஒரு மாத காலத்தில் டாக்டரின் புத்திமதிப்படிக்கு நடந்துகொண்டு சிறிது உடம்பு தேறியிருக்கும் என்று நம்புகிறேன். நான் அடிக்கடி கடிதம் எழுத வேண்டுமென்று நீ கட்டாயப்படுத்துவதால் எழுதுகிறேன். உன்னுடைய பதில் கடிதமோ, பல கேள்விகளை பாணம் போல் தொடுத்து விடுத்திருப்பதால் அவைகளுக்கெல்லாம் பதில் எழுத எனக்கு நேரமே போதவில்லை. ஏதோ சிலவற்றிற்கு எழுதுகிறேன். ‘ஹாஸ்யம் என்பது எத்தனை வழிகளில் இருக்கிறது? எப்படி எப்படி அவைகளை உபயோகப்படுத்தலாம்?’ என்று கேட்டிருக்கிறாய். இதைப் பற்றி நாம் நேரில் பேசினால் மணிக்கணக்காகப் பேசி பழக முடியும். இவைகளை ஒரு குறித்த அளவில் கடிதத்தில் எழுதுவதென்றால் மிக மிக சிரமமாக இருக்கிறது. இருப்பினும் உன்னுடைய விருப்பத்தை மறுக்க நான் பிரியப்படவில்லை.

ஹாஸ்யம் எனப்படுவது ஒரே ரஸமாயினும் அவைகளை அனுபவிக்கும் விதங்கள் பலப்பல வழிகளில் இருக்கின்றன. அதாவது, பார்க்கும் ஹாஸ்யம், படிக்கும் ஹாஸ்யம், கேட்கும் ஹாஸ்யம், நடிக்கும் ஹாஸ்யம், சித்திரத்தில் ஹாஸ்யம், நடையில் ஹாஸ்யம், ஒருவர் செய்ததை, பேசியதை, பாடியதை அப்படியே (இமிடேஷன்) தான் செய்து காட்டுவது ஒரு தினுசு ஹாஸ்யம். இத்தனைக்கும் முக்யமானது –  மனிதனின் புத்தி கூர்மையும் சிறந்த அறிவும் அனுபவமும் கூடி நிறைந்திருந்தால்தான் இவைகளைச் சுவைக்க முடியும். செய்ய முடியும். ஹாஸ்யம் என்ற கட்டத்தை இத்தனை விதமான அஸ்திவாரம் போட்டுத்தான் எழுப்ப வேண்டும்.

நான் இப்போது உனக்கு ஒரே ஒரு ஹாஸ்யத்தைத்தான் எழுதப்போகிறேன்; அதாவது அச்சாபீஸ் ஹாஸ்யம் என்பதுதான். அச்சுக் கோர்க்கும் வினோதத்தில் உண்டாகும் ஹாஸ்யம் தங்களை அறியாது உண்டாகும் ஹாஸ்யமாகும். அதைப் பிறர் திரும்பிப் பார்க்கும் போதுதான் அதன் உண்மை ஸ்வரூபம் விளங்கி குலுங்கக் சிரிக்க வைக்கிறது.

அச்சுக் கோர்ப்பவரிடம் நாம் சரியாக பதங்களை எழுதி கொடுத்து விடுகிறோம். அதையவர்கள் ஏதோ மெஷின் போல் எழுத்துக்கு எழுத்து பார்த்து அடுக்கிக் கொண்டு போவார்கள். ஹார்மோனியம் வாசிக்கின்றவர்களின் விரல்கள் எப்படி அந்தந்த ஸ்வரஸ்தானத்தை தானாகவே அழுத்திச் சப்தத்தை எழுப்புகிறதோ அப்படியே இவர்களுடைய பழகிய கைகள் அந்தந்த எழுத்துள்ள அறைகளில் நடனம் செய்து ஜதிஸ்வரங்கம் பாடி நர்த்தனம் செய்யும். அப்படி பழகிய கைகளும் தடம் மாறி ஒன்றுக்கொன்று கை புரண்டு வேறு எழுத்துக்களைக் கோர்ப்பதுண்டு. அவைகளில்தான் ரஸமான ஹாஸ்யம் பதுங்கி கிடந்து தாண்டவமாடுகிறது. இதே வேலையை சற்று கற்றுக்குட்டிகள் செய்தாலோ சொல்லவே வேண்டாம். ப்ரூஃப் பார்க்கிறவர்கள் மூளை கலங்கித்தான் போய்விடும். நான் அச்சாபீஸில் வேலையாயிருப்பதால் இந்த அழகிய ஹாஸ்யத்தை உனக்கு எழுதிகிறேன். நான் ஒன்று எழுதிக் கொடுத்தேன். அது அச்சுக்கோர்த்து வந்ததன் ஹாஸ்யத்தை பாரு…

”ஆத்மநேய அன்பர்களுக்கு, சந்தானம் தாங்கள் வெடித்த சமைப்புத்தாள் கிடைத்தது. மகாமாட்டிற்கு வரமுயலாமைக்கு மன்னிக்கவும். மகாநாடு சிக்க வெள்ளி மரமாக தடைபெற எல்லாம் கொல்ல பறைவனை தாண்டுகிறேன்.’’

நண்பா! ஒரே ஒரு சிறிய கடித்திலுள்ள ஹாஸ்யமே இப்படி என்றால், இன்னும் மேலே படித்துப் பாரு. எத்தனை தமாஷ்கள் இருக்கின்றன என்பதைப் பார்த்து நன்றாகச் சிரிக்கலாம். சிரிப்பே பரம அவுஷதமல்லவா! ஆகையால்தான் எழுதுகிறேன். மேலே பார்த்த கடிதத்தின் வாசகம் என்ன தெரியுமா!

”ஆத்மநேய அன்பர்களே! வந்தனம். தாங்கள் விடுத்த அழைப்புத்தாள் கிடைத்தது. மகாநாட்டிற்கு வர இயலாமைக்கு மன்னிக்கவும். மகாநாடு மிக்க வெற்றிகரமாக நடைபெற எல்லாம்வல்ல இறைவனை வேண்டுகிறேன்”….

இவ்வளவுதானா? இன்னும் பாரு.

தமிழ்காட்டு நாய் அகமாய் இகழும் வற்றலே. உமது தாசி மொழிபல எனக்கு மிகவும் உச்சவத்தைக் கெடுத்தது. உமது கடிதத்தை நான் புதயல் கிடைத்தப் பிணம் போல நினைக்கிறேன். உலகத்தில், மாக்கல் எமனை விரும்புவார்கல்? புழுபுதர் படழளைத்தான். எம்பெருவாளுக்கு. நல்ல ருசியுள்ள பல கிழங்களை வாந்தி நைவேத்தியம் செய்தால், புள்ளியம் உண்டு.

மாமனார் காட்டில் எரியும் விபசாரம் கொல்ல முடியாத விஷயமாகும். மங்கணபாத்யம் விழுங்க கருமணம் கறப்பாக நடந்தது. ஏராதமானவர்கல். விநயம் பெய்தார்கள். தம்சதிகாளை உசிர் உதித்தார்கள். அரசுகள் மழுங்கினார்கள். சங்கீத நாணி கடை திறந்தது போன்று தன் சனிய உரலால் காகம் செய்த உ£கை எழுதிமடியாது” இதன் சரியான வாசகமாவது…

தமிழ்நாட்டுத் தாயகமாய்த் திகழும் வள்ளலே! உமது ஆசிமொழிகள் எனக்கு மிகவும் உத்ஸாகத்தைக் கொடுத்தன. உமது கடிதத்தை நான் புதையல் கிடைத்த பணம் போல் நினைக்கிறேன். உலகத்தில் மக்கள் எவனை விரும்புவார்கள்? முழுமுதற் கடவுளைத்தான். எம்பெருமானுக்கு நல்ல ருசியுள்ள பல பழங்களை வாங்கி நைவேத்தியம் செய்தால் புண்ணியமுண்டு.

மாமனார் வீட்டில் புரியும் உபசாரம் சொல்ல முடியாத விதமாகும். மங்கள வாத்தியம் முழங்க திருமணம் சிறப்பாக நடந்தது. ஏராளமானவர்கள் விஜயம் செய்து பரிசுகள் வழங்கினார்கள். சங்கீதராணி மடைதிறந்தது போல் தனது இனிய குரலில் கானம் செய்த அழகை எழுதி முடியாது.

நண்பா! இது போன்ற ஹாஸ்யச் சுவையை எழுதிக் கொண்டே போனால் ஒரு புத்தகமே எழுதித் தள்ளலாம். ஆனால் அதை விதியே என்று பொறுமையுடன் படித்துச் சிரிக்கத்தான் ஆள் வேண்டும். ஆகையால் மற்றொரு கடிதத்தில் வேறுவிதமான ஹாஸ்யத்தை எழுதுகிறேன்.

வேளாவேளைக்குச் சரியான புஷ்டியுள்ள ஆகாரங்களைச் சாப்பிடு. மருந்துகளைத் தவறாது சாப்பிடு. முடிந்தவரையில் உலாவு. நல்ல புத்தகங்களைப் படி. சிரமமில்லாதிருந்தால் ஏதாவது கதை கட்டுரை எழுது. நான் முடிந்தால் வருகிறேன்.

உன் ப்ரிய நேசன்

 உமாபதி.

கலங்கித் தவிக்கும் மனத்திற்கு ஆறுதலளித்ததால் அதைப் படித்து சிரித்தாள்.

இவளுக்குத் துணை படுத்துள்ள கிழவி. பல்லில்லாதவள். இரும்பு உரலில் வெத்திலையை நெருக்கி வாயில் அடக்கிக் கொண்டு புகையிலையுடன் ஸ்வாரஸ்யமாய் மென்று உமிழ்ந்து பின்பு சித்ராவைக் கவனித்தாள். அவள் படித்துச் சிரிப்பதைக் கண்டு, ”ஏம்மா! தூக்கம் வரலே… இன்னா சிரிக்கிரே… படுத்துக்கோம்மா. இந்தப் பக்கத்துலேல்லாம் இப்ப கொஞ்ச நாளாய்த் திருட்டு பயம் மிகவும் அதிகமாயிருக்கிறதாம். இந்த வீட்டில் நாம் இரண்டு பேரேதான் இருக்கிறோம்னு தெரிஞ்சு எவனாச்சும் உள்ளே புகுந்துவிடப் போறானே என்று பயமாக இருக்குது. விளக்கே அவிச்சிட்டுப் படுத்துடு. அப்போ ஐயா ஊட்டுலேதான் இருக்கிறாருன்னு நெனச்சுக்குவாங்க” என்று அவள் திடீரென்று ஒரு கலக்கு கலக்கும் பய புராணத்தைச் சொன்னதும் சித்ராவுக்கு முதலில் தூக்கிவாரிப் போட்டது.

சிறிது நேரம் மவுனமாகவே இருந்தாள். பிறகு தைரியத்தை விடாமல், ”கிழவீ! வீண் காபுரா பண்ணாதே. ஐயா மாடியில தூங்கறார். எனக்கு இங்கே மிகவும் அவசரமான வேலை இருக்கிறதால் நான் ராத்திரி முழுதும் தூங்காதுதான் வேலை செய்யப் போகிறேன். எந்தத் திருடனும் இங்கு வரமாட்டான். அப்படி வந்தால் என்னிடம் துப்பாக்கி இருக்கிறது. ஒரே வெடி… அவ்வளவுதான். நீ தொணதொணவென்று பேசி என் வேலையைக் கெடுக்காதே. தெரிந்ததா! தூக்கம் வரவில்லை என்றால் ராமா கிருஷ்ணான்னு ஜபம் பண்ணிக் கொண்டே படுத்திரு” என்று சற்று அதிகார த்வனியுடன் உரக்கக் கூறிவிட்டு மீண்டும் படிக்கவாரம்பித்தாள். எனினும் அவள் மனத்திற்குள் ஏதேதோ விதமான பயம் வேலை செய்து கொண்டிருந்தது.

15 

Image

ன் கடமையை வெகுவெகு கிரமமாக நடத்திக் கொண்டு போகும் கடிகாரம் மூன்று முறை அலறிய போதுதான் சித்ரா திடுக்கிட்டுக் கண்விழித்தாள். விளக்கு அப்படியே எரிந்து கொண்டிருந்தது. தபாலில் வந்த புத்தகம் எதையோ படித்துக் கொண்டே, உட்கார்ந்தபடியே மேஜைமீது சாய்ந்து தூங்கிவிட்டாள். பாவம்! எழுந்ததும் ”ஐயோ! மணி மூன்றா அடித்து விட்டது? இன்னும் அவர் வரவில்லையே! ஒருவிதமான விபத்தும் இல்லாதிருக்குமா? பின்னை ஏன் இத்தனை நேரம்!” என்று கலங்கியபடி ஒன்றும் தோன்றாது உட்கார்ந்திருந்தாள்.

தூக்கம் அவளையறியாது முன்பு ஸ்வீகரித்தது. இப்போது அவள் அழைத்தும் காத தூரத்திற்கப்பால் போய் விட்டது. குழம்பி இருந்த தருணம் ஒரு காற்றடித்த வேகத்தில் கடிதங்கள் பறந்து இவள் மீது விழுந்தன. அவைகளை எடுத்து வைக்கப்போகையில் ஒரு கடிதத்தில், ‘நான்காந்தாரம்… என்று… கவலை வேண்டாம்…’ என்கிற வரிகள் கண்களைக் குத்தியதும் கண்கள் தாமாகவே அதைப் படிக்கவாரம்பித்தன.

”அன்புள்ள ஜயா! உபயக்ஷேமங்கள்.

தங்களுக்கு விவாக விஷயமாக ஏதோ என் சகாயம் வேண்டும் என்று கூறியதாகக் கேள்விப்பட்டேன். நான்காந்தாரமாகப் பெண்ணைக் கொடுப்பார்களா, மாட்டார்களா என்று வேறு தாங்கள் பயப்படுவதாகவும் கேள்விப்பட்டேன். அந்த விஷயத்தில் தங்களுக்குக் கவலை என்பது வேண்டவே வேண்டாம். பனஞ்சாவடி கிராமத்தில் பஞ்சநதம் சாஸ்திரிகளுக்கு 50 வயதுக்கு மேலாகிவிட்டது. அவருடைய கிரகசாரம் மனைவிகள் ஒருவர் பின் ஒருவராக நால்வரும் 50 வயதுக்குள் மடிந்தார்கள். ஐந்தாவதாக ஒரு சரியான பெண்ணைப் பார்த்து நானே கல்யாணத்தை முடித்து வைத்தேன். அவர்கள் வெகு அன்யோன்யமாகவே இருக்கிறார்கள். அதுபோல் தாங்களும் ஆனந்தமாக மணந்து சுகப்படலாம். கவலையே வேண்டாம். பூவாம் பேட்டையில் ஒரு பெண் இருக்கிறாள். வயது 16தான் ஆகிறது. அதை இப்போதே முடித்து விடலாம். தாங்கள் அவசியம் என்னை நேரில் வந்து பார்க்கவும். கல்யாணத்தைப் பற்றிய எந்தவிதமான சந்தேகமும் வேண்டாம்

இங்ஙனம்

கங்காதர புரோகிதன்

இதைப் படித்ததும் எரிச்சல் எரிச்சலாக வந்தது. ”கிழப் பிணத்திற்குக் கல்யாணமாம், கர்மகதியாம். ஆண்களுக்கு ஒரு சட்டம், பெண்களுக்கு ஒரு சட்டம் போலும். எத்தனை மனைவிகள் செத்தாலும் மறுபடியும் மறுபடியும் விவாகத்தைச் செய்து கொண்டே இருக்கலாமாம். உலகமறியாத வயதில் விதவையாகிவிட்டாலும் அவள் அப்படியே சாகவேண்டுமாம். என் கையில் அதிகாரமிருக்குமானால் இந்தக் கிழங்களை எல்லாம் பிடித்து சிறையிலேயே அடைத்து விடுவேன். கிழப்பாடைகளுக்கு கல்யாணமாம்” என்று வாய்விட்டே முணுமுணுத்தாள்.

”ஸ்ரீராமஜெயம்.

நான் சௌக்கியம். நீ சவுக்கியமா? பக்கத்தாத்து மாமி செத்துப்போயிட்டா. எதித்தாத்து எச்சம்மாவுக்குக் கல்யாணமாம். தம்பி பள்ளிக்கூடம் போறான். தங்கச்சி சமத்தா விளையாடறா. நானும் படிக்கிறேன். ஆத்துலே குடி இருக்கிறாவா சவுக்யம். அங்கே எல்லாரும் சவுக்கியமா? எனக்கு தீபாவளிக்கு கதர் பாவாடை வாங்கினா. உனக்கு வாங்கினாளா?

செல்லம்

குழந்தைகளின் உள்ளம் போலவே அவர்களின் எழுத்தும் இருப்பது கண்டு சிறுநகை பூத்தபடியே மற்றொன்றுக்குத் தாவினாள். அது ஒரு பத்திரிகை ஆபீஸுக்கு அனுப்பியுள்ள சிறுகதையின் எழுத்துப் பிரதி. அதை வெகு ஆவலுடன் படித்தாள். அக்கதையே முற்றிலும் கடிதங்களின் மூலமாகவே எழுதப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்து வியப்புடன் கட்டுரை எழுதுவதற்கு இதுவும் ஒரு ஆதாரமாகத் தோன்றியதால் திரும்பத் திரும்பப் படித்தாள்.

நீச்சல் தெரியாதவர்கள் கூட தண்ணீரில் விழுந்து விட்டால் கையில் அகப்படும் துரும்பைக்கூடப் பிடித்துக் கொண்டு தட்டுத்தடுமாறி நீந்திக் கரையேற முயற்சிப்பது போல், எழுத வேண்டும் என்கிற ஆர்வம் மட்டும் மனத்தில் உண்டாகிவிட்டால் எதைப் பார்த்தாலும், எதைப் படித்தாலும், எதைக் கேட்டாலும், எதைப்பற்றி சிந்தித்தாலும் அவைகளைக் கொண்டு கற்பனைச் சோலைகள் அமைக்கவே மனம் தாவி நிற்கும். அதையே சதா நாடி அலையும். இது பிரத்யட்ச அனுபவம். அதே போல் சித்ராவின் ஆசையின் வேகம் அதிகரித்தது.

இதற்குள் மணி 5 முறை அலறியதும் அவளுடைய எண்ணம் குபீர் என்று கணவன்மீது பாய்ந்தது. ”பொழுது விடியும் சமயமாகிவிட்டதே!” என்ற கவலையுடன் வீதிப்பக்கம் எட்டிப் பார்த்தாள். துணை படுத்திருந்த கிழவி டொக்கு, டொக்கு என்று வெத்திலை நொறுக்கிக் கொண்டே ‘‘ஏம்மா! ராவு பூரா தூங்கலியா!’’ என்றாள்.

அதே சமயம், வாசல் கதவைத் தட்டும் சப்தமும் நாலைந்து பேர்கள் பேசுங் குரலும் கேட்டு, சற்று அச்சத்துடனேயே திறந்து பார்த்தாள். தன் கணவன், தன் அத்தையின் மகன், இரவு வந்த இன்ஸ்பெக்டர், இன்னும் சிலர் இருக்கக் கண்டு வியப்புடனும் தன் கணவன் சவுக்கியமாக வந்ததைப் பற்றிய சந்தோஷத்துடனும் உள்ளே நகர்ந்து நின்றபடி… ”அப்பாடா அது மட்டும் வந்து சேர்ந்தீர்களே!” என்று தன் ஆவலைத் தெரிவித்தாள்.

உத்தமன், சும்மாவா வந்து சேர்ந்தோம்! உன் அத்தானின் உயிரையே காப்பாற்றி அழைத்து வந்தோம். கடிதத்தில் குறித்திருந்த பேர்வழி ரேஷன் ஆபீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் ஸ்ரீமான் சிதம்பரம் அவர்களேதான். வேறு யாருமில்லை. காளிந்தி நதி மடுவில் வெகுகாலமாக காளிந்தி என்கிற கொடிய விஷப்பாம்பு உபத்திரவம் செய்து கொண்டிருந்ததாம். ஸ்ரீ க்ருஷ்ணன் அவதாரம் செய்து அந்த துஷ்ட நாகத்தை அடக்கி அதன் மேலேறி நர்த்தனம் செய்ததாகப் புராணத்தில் படிக்கிறோம். அதை இப்பொழுது பிரத்யட்சமாக உன் அத்தான் கலியுகத்தில் நடத்திக் காட்டிவிட்டார். அந்த துஷ்டனிடம் அணுகவே கிராமத்து ஜனங்கள் பயந்து கொண்டு தவித்ததை அந்த பாட்டியம்மாள் சொன்னாளல்லவா? அத்தகைய மதோன்மத்தனான ராக்ஷஸனைப் பிடித்து லாக்கப்பில் போட்டாயிற்று!” என்று மடமடவென்று ஒப்பித்தான்.

சித்ராவுக்கு ஆச்சரியம் தாங்கமுடியவில்லை. ”என்ன! என்ன! அவனைப் பிடித்தாயிற்றா… அத்தானை எதற்காக அவன் கொல்ல முயன்றான்? அத்தான்! அவனுக்கும் உனக்கும் என்ன சண்டை?” என்று பரபரப்புடன் கேட்டாள்.

சிதம்பரம்: ‘‘அந்த மடையன் யாரோ! எனக்குத் தெரியாது. அவன் மகாபோக்கிரி என்பது மட்டுமிருந்தால் அதொரு வகை. கள்ளமார்க்கெட்டு வியாபாரத்தை வெகு மும்முரமாகச் செய்து வந்தான். அதை நான் கண்டுபிடித்து அவனுக்குச் சரியானபடி தீட்டி வைத்தேன். அந்த ஆத்திரத்தில் அவன் என்னையே ஒழிக்க ஏற்பாடு செய்ததை பகவான்தான் உங்கள் மூலம் தடுத்து உதவினார்’’.

உத்தமன்: ‘‘சித்ரா! இந்த கேஸின் புகழ் உனக்கே சொந்தம். நீதானே ஆற்றங்கரையில் யாரோ பேசிக் கொண்டிருந்ததாக என்னிடம் சொன்னாய். நான் மற்ற ஏற்பாடுகளைச் செய்தேன். அத்தானைக் காப்பாற்றும் பொறுப்பு மாமன் மகளுடையதாயிற்று’’ என்று தானே முன்கூட்டி சித்ராவை கண்களால் எச்சரித்துப் பேசினான்.

மகாயூகசாலியாகிய சித்ரா உடனே புரிந்து கொண்டாள். கடிதத்தின் மூலம் இந்த விஷயத்தை அறிந்ததாக எங்கே நாம் சொல்லிவிடப் போகிறேமோ! என்கிற முன்யோசனையுடன் கூறியதைக் கேட்டு உள்ளுக்குள் மகத்தான சந்தோஷத்தையடைந்தது. ”ஆமாமாம். அந்தப் பெருமை மட்டுந்தானா? நீங்கள் என்னை ஆற்றங்கரைக்கு உலாவ அழைத்துச் சென்றதனால்தான் இந்த ரகஸியத்தை நான் அறிய முடிந்தது? அச்சமயம் ஒரு சினேகிதர் உங்களை மடக்கி பேசிக் கொண்டே சிறிது தூரம் போய்விட்டதால் இந்த ரகஸியத்தை நான் அறிய நேர்ந்தது. அதுவும் எனக்கு ஆங்கிலம் தெரியாது என்கிற இறுமாப்புடன் யாரோ இருவர் ஒரு மரத்து மறைவில் பேசிக்கொண்டதை நான் புரிந்து கொள்ளும் வசதி உண்டாகியது. நல்லவேளையாக எனக்கு ஆங்கிலம் தெரிந்திருந்ததால் இந்த பேராபத்தைத் தீர்க்க முடிந்தது. எல்லாம் பகவானின் அருள்தான்” என்று கூறிவிட்டு காப்பி தயாரிக்க ஓடினாள். தான் ஆராய்ச்சி செய்து எழுத நினைத்த கட்டுரைக்கு இதுவும் ஒரு முக்கியமான ஆதாரமாகக் கிடைத்ததைக் கண்டு பூரித்தாள். அந்த சந்தோஷமே அவளுக்கு ஒரு அபூர்வ உணர்ச்சியை அளித்தது. உத்தமன் வந்தவர்களுடனே பேசிக்கொண்டே வெளியே சென்றதும் சித்ரா வழக்கம்போல் ஒரு கடிதத்தைப் படிக்கவாரம்பித்தாள்.

”அன்புள்ள ராதாவுக்கு உபயக்ஷேமங்கள்.

நீ அனுப்பிய வார, மாதப் பத்திரிகைகளை எல்லாம் படித்தேன். எனக்கென்னவோ அறிவு கிடையாது. ஒரு வரிகூட அழகாக எழுதத் தெரியாது. கற்பனை கிடையாது. ஏன்? கடிதங்கூட அழகாக எழுதத் தெரியாத மொத்துதான். எனினும், கட்டிய வீட்டிற்கு பணிக்கை சொல்வதுபோலும் செய்த சமையலில் குற்றங்கூறுவது போலும், படித்த கட்டுரைகளில், சிறுகதைகளில் குற்றங்குறைகள் சொல்வதற்கு மட்டும் எனக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. இக்காலம் சிறுகதையின் சகாப்தமாக இருப்பது உண்மைதான். சிறுகதை என்கிற பெயரில் பலசகோதரிகள் சகோதரர்கள் வெள்ளைக் காகிதத்தைக் கருப்புக் காகிதமாக்கி இருக்கிறார்கள் என்றுதான் நான் சொல்லுவேன். நீ அனுப்பிய அத்தனை பத்திரிகைகளில் நான் படித்த சிறுகதைகளில் சிலதுதான் என் உள்ளத்தைக் கொள்ளைகொண்டது. மற்றவைகளில் சிலவற்றை முதல் இரண்டு பாராக்கள் கூட படிக்கவில்லை. சிலதை பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு படித்தேன். என்ன கதைகள் வேண்டியிருக்கிறது? திரும்பத்திரும்ப புளித்த, உளுத்துப்போன பழைய கருத்து பலபேர் எழுதித் தேய்ந்துபோன கருத்துக்களையேதான் அனேகர் எழுதியிருக்கிறார்கள்.

ஒருத்தன் ஒருத்தியைக் காதலிப்பது, காதல் கைகூடாது போவது, காதலி உடனே வாத்தியார் வேலைக்குப் படிக்கக் கிளம்புவது… வரதக்ஷணையின் கொடுமையினாலோ மற்ற எந்தக் காரணத்தினாலோ மனைவியைத் தள்ளிவிடுவது, அவள் உடனே டாக்டருக்குப் படிக்கக் கிளம்பிவிடுவது, கணவனுக்கோ அவனைச் சேர்ந்தவர்களுக்கோ இவளே வைத்தியம் செய்வது… இது போலவே எத்தனைபேர் எழுதுவது? அதுபோனால் தேசசேவை, சத்தியாக்ரகம், ஜெயிலுக்குப் போய்வருவது… இளையாள் மூத்தாள் குழந்தைகளைப் படுத்துவது, புருஷன் நடுங்குவது, தோப்புக்கரணம் போடுவது… கல்யாணத்திற்குப் பணமின்றி கடன் வாங்கிப் பிறகு அதனால் தற்கொலை புரிவது… எல்லாவற்றையும் விட விபரீதம் – காதலிப்பவர்கள் காதல் கைகூடாவிட்டால் ஓடிவிடுவதாம். பிறகு அல்லாடுவதாம். நாகரீகத் தடபுடலில் திளைவது. அதே உச்சாணிக் கிளையில் கதை நர்த்தனமாடுவது.

அப்பப்பா!.. ராதா! எனக்கிந்தமாதிரி தொண தொணவென்று வந்து விஷயமே வருவது – பிடிக்கவில்லை… உலகத்தில் இருப்பவைகளைத் தானே எழுத வேண்டும் என்று நீ கேட்கலாம். எழுதுவதற்கு விஷயம் அனந்தம் இருக்கிறது. அதை காலதேச வர்த்தமானத்தை அனுசரித்து எந்தக் காலத்தில் மக்கள் எதை விரும்புகிறார்கள் என்ற நோக்கத்தையறிந்து அழகுடன் விறுவிறுப்பாக ஜீவகளை ததும்ப துடிக்கத் துடிக்க எழுதினால், அதன் சுவை வேறுதான். பழைய விஷயத்தைக்கூட புதிய மெருகிட்டு அழகோவியமாக எழுதலாம் என்பதுதான் என் துணிபு. ஆகையால் நான் ஏதோ குறைகூறுவதாக எண்ணாதே. உலகம் பழைய உலகந்தான். ஆனால் அது புத்தம்புதிய அலைமோதும் இன்பச் சரக்குளைத்தான் தேடியலைகிறது. பேனா பிடிக்கும் ஒவ்வொருவரும் முதலில் இதை நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். பக்தி, கற்பு, பெரியோரிடம் மதிப்பு, புராதன கொள்கைகளின் சிறந்த லட்சியத்தில் அன்பும் ஆர்வமும், சிலசில மாறுதல்கள் இருப்பினும் பழமையிலுள்ள உண்மைகளைப் பாராட்டல், இதிகாஸம், புராணம் முதலிய நூல்களின் மதிப்பு, சாஸ்திரத்தில் நம்பிக்கை, சத்தியத்தின் உன்னதம்… முதலிய உயர்ந்த விஷயங்களை எந்தக் கதையிலும் ஜீவநாடியாக ஓடவிட்டு எழுதுங்கதைதான் என்றும் சாகாவரம் பெற்று பிரகாசிக்குமேயன்றி, நாகரீகத்தில் தோய்ந்த ஒருத்தி, சாஸ்திரங்களை எதிர்த்து நின்று சீர்திருத்தம் செய்தாள் என்று எழுதி இருக்கும் கதை எனக்கு அடியோடு பிடிக்கவில்லை. நான் ஒரு கர்நாடகம், கட்டுப்பெட்டி. ஆகையால் நான் பழைய உலகத்தின் கொள்கையைத்தான் ஆதரிப்பேன். காலத்தின் அவசியத்தையும் அவசரத்தையும் உத்தேசித்து சில சீர்திருத்தமாறுதல்களையும் வரவேற்பேன். இவைகளைப் படித்து விட்டு என் அபிப்ராயத்தை எழுதுகிறேன். கோபிக்காதே. முக்கியமாக நீ பெற்றோருக்குத் தெரியாமல் திருட்டுத்தனமாக நட்பு கொள்வதே தப்பு. அதிலும் அவனுடன் ஓடிவிடுவது இன்னும் மகத்தான குற்றம். அப்படி ஓடிய கழுதையை தாய் தகப்பனே திருப்பி அழைத்து வைத்துக் குலாவி, பேரனை முத்தமிடுவதாக எழுதியிருப்பது எனக்கு எரிச்சலே வந்தது. இனிமேல் இப்படி வெள்ளைக்கார நாகரீகத் தீயில் மூழ்கி அந்த பாஷைகளில் உள்ளதைப் படித்து அதன் நிழல்போல் எழுதாதே. நம் நாட்டுக்கும் சமூகத்திற்கும் ஏற்றமுறையில் நீதியும் பக்தியும் தர்மமும் ததும்ப எழுதினால் விருத்திக்கு வர ஏது உண்டாகும். இந்த நிலையில் போனால் சீக்கிரம் பேனாவுக்கு லீவுதான் கொடுக்க வேண்டிவரும். என்மீது கோபிக்காதே.

உன் ப்ரிய,

பங்கஜம்

இக்கடிதத்தைப் படித்ததும் சித்ராவுக்கு உண்டாகிய மகிழ்ச்சிக்கு எல்லையே இல்லை. ”கடிதமா இது!.. கட்டுரை போலல்லவா இருக்கிறது? தடி எடுத்தவர்களெல்லாம் வேட்டைக்காரர்கள் என்பது போல் பேனாவைப் பிடித்தவர்களெல்லாம் எழுதி வெற்றி பெறமுடியுமா? பேஷ்! இப்படியல்லவா மனத்தைத் திறந்து தைரியமாக கடிதம் எழுத வேண்டும். நாம் எழுதப்போகும் கட்டுரைக்கு கூட இப்படித்தான் விமர்சனம் கிடைக்குமோ?” என்ற குழப்பமும் உண்டாகியது. ”உம்… முயற்சி பயன் தராமலா போகும்? பகவான் விட்ட வழியாகட்டும்” என்ற முடிவுக்கு வந்தாள்.

சித்ரா வெகு சுறுசுறுப்பாக எதையோ மிக்க ஆழ்ந்த கருத்துடன் எழுதிக் கொண்டிருக்கையில் உத்தமன் அங்கு வந்து ”போஸ்ட்… சித்ராதேவி இந்த வீடுதானாம்மா?” என்று கேட்டு கடகடவென்று சிரித்தவாறு போஸ்டு கவர்கள் இரண்டு மூன்றை நீட்டினான். சித்ரா கடிதத்தை வாங்கிக் கொண்டு ” மிகமிக வந்தனம் போஸ்ட் மாஸ்டர் சார்” என்று கூறியவாறு உடனே படிக்கவாரம்பித்தாள்.

”ஸௌபாக்கியவதி சித்ராவுக்கு ஆசீர்வாம். உபயக்ஷேமங்கள்.

உன்னிடமிருந்து கடிதமே காணாததால் உன் தாயார் மிகவும் கவலைப்படுகிறாள். எங்கள் மீதுள்ள கோபத்தினால்தான் நீ இப்படியிருக்கிறாய் என்பதை உன் மவுனத்தைக் கொண்டே தெரிந்து கொண்டோம். உன் மனது இன்னமும் பழைய உணர்ச்சியிலே இருப்பதால், அதே வேதனையுடன் உனக்கு உடம்புக்கு வந்துவிடப் போகிறதே என்று நாங்கள் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கையில் உன் அத்தான் சிதம்பரத்தினிடமிருந்து ஒரு கடிதம் வந்தது. அவனுடைய பேராபத்தை நீங்கள்தான் தடுத்துக் காப்பாற்றியதாயும், நீ இன்னும் சில மாதங்களில் தாயார் என்கிற ஸிம்மாஸனத்தில் ஆரோகணிக்கப் போவதாயும், எங்களையும் பாட்டனார், பாட்டியார் என்கிற பட்டத்தைச் சூட்டி மகிழ்விக்கப் போவதாயும் எழுதியிருந்தான். இதைப் பார்த்து நாங்கள் அபரிமிதமாகப் பூரித்துப் போனோம். இந்த சுபச்செய்தியை நீங்களிருவருமே எங்களுக்கு தெரிவிக்காதிருப்பதால் மாப்பிள்ளை கூட கிராம வாழ்க்கையை உன்னோடு சேர்ந்து வெறுப்பதாக நாங்களறிந்தோம். உன்னை இச்சமயம் எங்களிடம் அழைத்து வைத்துக்கொள்வதுதான் முறை. தனியாக விட்டுவைப்பது சரியல்ல. ஆகையால் இப்பொழுது இங்கு ஒரு கம்பெனியில் வேலை காலியாயிருக்கிறதாம். அதற்கு 250 ரூபாய் டிபாஸிட்டு கட்ட வேண்டுமாம். எப்படியாவது கடனாவது வாங்கி அதைக் கட்டி உன் கணவனை இங்கேயே அழைத்துக் கொள்ள உத்தேசித்து விட்டேன். மாப்பிள்ளையிடம் அந்த விஷயத்தைக் கூறி அந்த கிராமத்து தபாலாபீஸ் வேலையை ராஜினாமா செய்து விட்டு வந்துவிடச் சொல்லு. இனிமேல் உன் மனம் சந்தோஷமாயிருக்குமென்று நம்புகிறேன். உங்கள் பதிலை எதிர்பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறேன். அதைப் பார்த்தபிறகுதான் நான் கடன் வாங்கிக் கட்ட வேண்டும். உடனே பதில். உன் தாயார் இதே கவலையாயிருப்பதால் தாமதமின்றி கடிதம் எழுது.

இங்ஙனம் உன்

தகப்பனார்

இதைப் படித்ததும் கடகடவென்று சிரித்தாள். இச்சிரிப்பொலியைக் கேட்ட உத்தமன் ”என்ன சித்ரா! காதுக்குள் கணீர் என்று ரீங்காரம் செய்யும்படிச் சிரிக்கிறாய்? என்ன விசேக்ஷம்? உங்கப்பா, அம்மா வரப் போகிறார்களா என்ன?” என்று ஆவலுடன் கேட்டான். சித்ரா பதில் சொல்லாமல் அன்பைக் கக்கும் ஆழமான பார்வையுடன் கடிதத்தை உத்தமனிடம் கொடுத்தாள்.

உத்தமன் அதைப்படித்துவிட்டு ‘‘ஓகோ! இதான் இத்தனை குஷியாய்ச் சிரிக்கிறாயா… பேஷ்… ராஜிநாமா எழுதிவிடட்டுமா! என்ன சித்ரா! நீ என்னவிருந்தாலும் தசைக்காரிதான். உனக்குமேல் சுக்ரதசை உன் குழந்தைக்கு அடிக்கப்போகிறது. அதனால்தான் பிறப்பதற்கு முன்பே தாயாராரின் மனோபீஷ்டத்தைப் பூர்த்திசெய்யப் போகிறதாக்கும். பலே! பலே!’’ என்று கண்ணைச் சிமிட்டியவாறு பார்த்தான்.

வெட்கத்தினால் சித்ராவின் முகம் சிவந்து தலை குனிந்தது. பதிலே பேசவில்லை. அந்த நிலையின் அழகு உத்தமனை பிரமிக்கச் செய்தது. இருவருக்கும் நிசப்தமான மவுனமே குடிகொண்டது. உத்தமனே சற்று பிரமை தெளிந்தவனாய்… ”சித்ரா… பதில் உடனே எழுதி உன் தாயாரை சந்தோஷப்படுத்து. நான் இன்றே ராஜிநாமாச் செய்துவிடுவதாக ஆபீஸுக்கு கடிதம் எழுதி விடட்டுமா?’’ என்றான்.

தான் இதுவரையில் செய்த அசட்டுத்தனத்தை எண்ணி வெட்கியவளாய் அன்புடன் உத்தமனைப் பார்த்து… ”ஏதோ! தெரியாத்தனமாக நான் நடந்து விட்டதை மன்னிக்கக் கோருகிறேன். பட்டினத்து வேலையும் வேண்டாம். கடன் வாங்கி டிபாஸிட்டும் கட்ட வேண்டாம். எனக்கு இனி இதை விட்டுப் போகவே ப்ரியமில்லை என்பதை நீங்களே அப்பாவுக்கும் எழுதி விடுங்கள். இனியும் பழைய விஷயத்தை வைத்துக் கொண்டு பரிகாஸம் செய்யாதீர்கள்.’’

இந்த வார்த்தை உத்தமனை பேரானந்தத்திலாழ்த்தியதால், ”பலே, சித்ரா! இந்த ஒருவார்த்தையே நான் எதிர்பார்த்தேன். சரி… மற்ற கடிதங்களைப் படிக்காமல் நான் தடை செய்கிறேன். நீ படித்துக் கொள்ளு!” என்று கூறிச் சென்றான். பூரித்த உள்ளத்துடன் கடிதத்தைப் பிரித்துப் படிக்க ஆரம்பித்தாள்.

”ஸௌபாக்கியவதி சித்ராவுக்கு, மாமி ஆசீர்வாதம். உபயக்ஷேமம்.

உங்கள் குலம் விளங்க ஒரு மாணிக்கம் பிறக்கப் போவதாகவும் அதை உன் தாயாருக்குக் கூட வெளியிடவில்லை என்றும் அத்தான்தான் உன் தகப்பனாருக்கு எழுதியதாகவும் உங்கம்மா கடிதம் எழுதியிருக்கிறார். அதைப் பார்த்து நாங்களடையும் சந்தோஷம் சொல்ல முடியாது. இன்னும் இரண்டு நாளில் நான் அங்கு வருகிறேன். உடம்பை ஜாக்ரதையாகப் பார்த்துக் கொள்ளு. உத்தமனுக்கு ஆசீர்வாதம்…

உன் மாமி

அத்தான் ஒரு பெரிய விளம்பரக்காரன் போலிருக்கிறது. ஆபத்து நீங்கிப் போகிறவன் இது வேறு விதை விதைத்துக் கொண்டே போகிறானோ! என்று முணுமுணுத்தவாறு மற்றொரு கடிதத்தைப் பிரித்தாள்.

”இதுவும் அத்தான் சொல்லியதாக யாராவது எழுதியிருக்கிறார்களோ என்னவோ? நல்ல அத்தான்… கையெழுத்தென்ன புதிதாக இருக்கிறது! அத்தானின் மனைவியே எழுதியிருக்கலாமோ?

”அடீ கொலைபாதகீ! கள்ளி! நீயும் உன் கணவனும் ஏதோ பெரிய சாம்ராஜ்யக் கோட்டையைப் பிடித்து விட்டதுபோல் துள்ளுகிறீர்கள்! கந்தப்பனைப் பிடித்து விட்டதால் உங்கள் ஆயுளும் இதோடு முடிந்து விட்டது என்று நினைக்காமல் துள்ளிக் குதிக்க வேண்டாம். ஒரு கந்தப்பன் மறைந்தால் ஓராயிரம் கந்தப்பன்கள் உங்களை எமலோகத்திற்கு அனுப்புவதற்குக் காத்திருக்கிறோம் ஜாக்ரதை. உங்கள் இறுமாப்பின் நேரம் முடிந்துவிட்டது.”

என்கிற மொட்டைக் கடிதத்தின் முதல்வரியை படிக்கும்போதே சித்ராவின் தலையில் சம்மட்டியாலடிப்பது போன்ற ஒரு வேதனை உண்டாகி மூளையே கலங்குவது போலிருந்தது. முற்றிலும் படிப்பதற்குள் பயத்தினால் மூச்சே நின்றுவிடும் போலாகி அவளையறியாது, ‘‘கூ!’’வென்று கூச்சலிட்டாள். உத்தமன் இந்த பயங்கரக் கூச்சலை கேட்டு ஓடி வந்தான்.

சித்ராவின் சரீரமே கிடுகிடுவென்று நடுங்கி வியர்வை வெள்ளம் ஆறுபோல் பொங்கி வழிவதால் உத்தமன் சித்ராவைத் தூக்கி மடியில் கிடத்திக்கொண்டு துடைத்தவாறு, ”என்ன சித்ரா!” என்று பதைபதைக்கக் கேட்டான். அவள் கையிலிருந்த கடிதத்தைக் காட்டி சமிக்ஞை செய்தாள்.

அதைப் படித்த உத்தமனும் அலறிவிட்டான். ”ஐயோ! இதென்ன பயங்கரம்! இளங்கர்ப்பிணியை இப்படுமோசமான கடிதம் என்ன செய்துவிடுமோ தெரியவில்லையே!” என்று கதிகலங்கினான். தானும் அதைரியமாயிருப்பதை அறிந்து அவள் பின்னும் கவலைப்படப்போகிறாளோ என்கிற பயத்துடன், தான் மிக்க தைரியசாலியாக இருப்பது போல் நடித்து, ”சித்ரா! சித்ரா! இதோ பாரு… பூ… இந்த அல்பக் கடிதத்திற்கா இத்தனை பயப்படுகிறாய்? இவன் என்ன நம்மை விழுங்கிவிடும் பூதமா! சித்ரா! பயப்படாது தைரியமாக எழுந்திரு. இக்கடிதத்தையே போலீஸாருக்கு அனுப்பி நான் தக்கபடி நடவடிக்கை எடுக்கச் செய்கிறேன்” என்று வெகு அன்புடன் கூறுகையில் வாசற்கதவை இடிக்கும் சத்தங்கேட்டதும் மிரண்டவன் கண்ணுக்கு இருண்டதெல்லாம் பேய் என்பதுபோல் சித்ரா அலறியவாறு எழுந்து ”ஐயோ! கதவைத் திறக்க வேண்டாம். யார் என்று கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டு திறவுங்கள்’’ என்று உத்தமனின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு தடுத்தாள்.

இதற்குள், ”சார்… மிஸ்டர் உத்தமன்!” என்று சிதம்பரமும் இன்ஸ்பெக்டரும் கூப்பிடுவதைக் கேட்டு சற்று தெளிவடைந்து கதவைத் திறந்தான். சித்ராவின் நிலை கலங்கிய அலங்கோலத்தைக் கண்டதும்… ”பார்த்தீர்களா சார்! அந்த முட்டாள் கழுதை ஆள்களுக்கு நேராக எழுதாமல் என் மனைவிக்கும் இதே மாதிரி எழுதினான். இன்ஸ்பெக்டர் பெரிய புலி என்பதையும், அவர் தமக்கு மேல்மட்ட துப்பறியும் ராஜாராம் நாயுடுவிடம் பழகிய பெருச்சாளி என்பதையும் அந்த அல்பன் எங்கு கண்டான்? இன்ஸ்பெக்டர் மனைவிக்கும் வந்தது’’… என்று சிதம்பரம் சொல்வதை உத்தமன் இடைமறித்து, ‘‘அட… இன்ஸ்பெக்டர் மனைவிக்குக் கூடவா வந்தது! ஐயோ பாவம்! அவர்கள் கூட சித்திராவைப் போல் அலறினார்களா! உங்கள் மனைவி எப்படி சமாளித்தார்கள்” என்றான்.

சிதம்: ‘‘என் மனைவிக்கு ஜுரமே வந்துவிட்டதப்பா! நான் இதே கடிதத்தைத் தூக்கிக் கொண்டு இவரிடம் ஓடி வந்தேன். ”ஒரு கலக்கத்தைக் கொண்டு காணப்போனால் இரு கலக்கத்தைக் கொண்டு எதிரே வந்தார்களாம்” என்பது பழமொழி. அதுபோல் அங்கு நான் கம்ப்ளைண்டு கொடுக்கச் சென்றால் அவரும் அதே கடிதத்தை வைத்துக் கொண்டு காடிசியளித்தார். சிரித்துச்சிரித்து பயமும் மறைந்துவிட்டது. இவருக்கா யுக்தியும் யோசனையும் சொல்ல வேண்டும்? உடனே இந்தக் கடிதம் எழுதிய ஆசாமிகளையும் பிடிப்பதற்குச் சரியான ஏற்பாடும் செய்தாயிற்று. எங்களுக்கு நேற்றே கடிதம் வந்துவிட்டது. ஒருவேளை இங்கும் வந்திருக்குமோ, இளங்கர்ப்பிணிக்கு அதனால் ஏதேனும் பாதகம் உண்டாகுமோ! என்கிற பயத்தினால் இங்கு முதலில் வந்தோம்.’’

உத்தமன்: ‘‘நல்ல காரியம் செய்தீர்கள். சற்று முன்பு சித்ரா மூச்சே போனது போலாகிவிட்டாள். அது சரிதான், இந்த அயோக்கியக் கூட்டங்கள் யாரு? கண்டுபிடித்தாயிற்றா!’’

இன்ஸ்பெக்டர்: ஏதோ ஒருவாறு கண்டுபிடித்தாயிற்று. நல்லவேளையாக நான் எங்கும் வெளியில் போகாது வீட்டிலிருக்கையில் கடிதம் வந்தது. பிரயாசைப்படாமலேயே கடிதம் எந்த ஊர் தபாலாபீஸிலிருந்து வந்தது என்பதைக் கண்டு கொண்டு உடனே என் குரு நாயுடுகாருவிடம் சென்று சில முக்கியமான யோசனைகளைக் கேட்டு எனது முக்கிய கையாட்கள் இரண்டு பேர்களை அழைத்துக்கொண்டு அந்த ஊருக்குச் சென்று புலன் விசாரித்து அந்தக் கந்தப்பனுக்கு யார் யார் சினேகிதம் என்பதையறிந்து அவர்களும் அவ்வூரில் திருட்டுத்தனமாக அரிசி வியாபாரம் செய்வதையும் தக்க சாட்சிகளுடன் கண்டுபிடித்துக் கையும் மெய்யுமாகப் பிடித்துவிட்டேன். இனி அதுவிஷயத்தைக் கண்டு சற்றும் பயப்பட வேண்டாம். சில தினங்களுக்கு இந்த வீட்டில் போலீஸ் பாராவும் போட்டு வைக்கிறேன் என்று சொல்லித் தேற்றிவிட்டுச் செல்வதற்காகத்தான் வந்தேன். நாங்கள் போய் வருகிறோம்.’’

சித்ரா சற்று சமாதானம் அடைந்து வந்தவர்களுக்குப் பலகாரம், காப்பி கொண்டு உபசரித்தாள். அவ்விருவரும் விடைபெற்றுக் கொண்டு உடனே சென்றுவிட்டார்கள்.

”ஒரு க்ஷண நேரத்திற்குள்ளே எப்படி ஒரு பெரிய பூகம்பம்போல் ஒரு புறம் பயங்கரமும் மறுபுறம் ஒரு சாந்தியும் உண்டாகிவிட்டது! எல்லாம் ஈசன் செயல்தான்” என்றான் உத்தமன். ‘‘ஈசன் செயல் மட்டுமில்லை. தபால் வினோதத்தின் பலன்கள் என்று கூறிச் சிரித்தாள் சித்ரா. அச்சிரிப்பில் வெற்றியின் பெருமிதம் பிரகாசித்தது.

16 

Image

”சித்ராதேவீ! போஸ்டு” என்று இரண்டு கவர்களைக் கொடுத்தான் உத்தமன். அன்று அந்த பயங்கரத்திற்குப் பிறகு தனக்கு வரும் கடிதங்களைப் பிரித்துப் பார்ப்பதற்கும் ஒருவிதமான பயமும் கவலையும் உண்டானதால்… ”எனக்குக் கடிதமா! நீங்களே படியுங்கள். எனக்கு பயமாயிருக்கிறது” என்றாள். உத்தமனே படிக்கவாரம்பித்தான்.

”அறிவிற் சிறந்த அம்மையே! வணக்கம் பல பல. உபயக்ஷேமங்கள். தாங்கள் வெகு முயற்சியுடனும், ஆராய்ச்சியுடனும் அனுப்பிய ‘கடிதம் எழுதுவதும் ஒரு கலைதான்’ என்கிற வெகு சிறந்த கட்டுரையை படித்து ஏகமனதாக அக்கட்டுரையே முதல் பரிசுக்குரியது என்று தீர்மானித்துள்ள ஆனந்தகரமான செய்தியை மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவிக்கவே இந்த லிகிதம் எழுதப்படுகிறது. எங்கள் ஸ்வதந்தராதேவி பத்திரிகைக்குத் தாங்கள் நிரந்தரமாக பெண்கள் பகுதியை ஏற்று நடத்தும்படிக் கோருகிறோம். அதற்கு மாதம் 100 ரூபாய் கொடுக்கப்படும். பரிசு பெற்ற இக்கட்டுரை முதல் தேதி பத்திரிகையில் வெளிவரும். பரிசு வழங்கும் விழாவைப் பிறகு அறிவிப்போம். தயவு செய்து அன்று எங்கள் ஊருக்கு வந்து விழாவைச் சிறப்பித்து பரிசுத் தொகையை வாங்கிக் கொள்ளவும்.

தயவு செய்து தங்களுடைய புகைப்படத்தை உடனே அனுப்ப வேண்டுமாய்க் கோருகிறோம். அனேகவித மேற்கோள்களுடனும் பலரகமான கடிதங்களின் ஆதாரங்களுடனும் தாங்கள் எழுதிய கட்டுரை ஒரு அனுபவக் களஞ்சியமாகவும், பாடம் கற்பிக்கும் ஆசானாகவும் இருக்கும் என்பது எங்கள் நம்பிக்கை. உங்களுக்கு கமிட்டியின் சார்பாகவும் பத்திரிகையின் சார்பாகவும் வந்தனத்தைத் தெரிவிக்கிறோம்.

துரைராஜ்

இதைப் படித்து முடிப்பதற்குள்ளேயே உத்தமனின் ஆனந்தமும் கட்டுமீறிய உற்சாகமும் காட்டுவெள்ளம் போல் பொங்கிப் பெருகியதால் ஒரே தாவலில் சித்ராவைத் தூக்கிக் கொண்டே குதித்து விட்டான். அவளுடைய கன்னங்கள் சிவக்க… ‘‘பலே பேஷ்… சித்ரா… இந்த அளப்பரிய ஆனந்தக் கடிதம் என்னை தேன் குடித்த நரிபோல் செய்துவிட்டது. கிராமத்து வாழ்க்கையும், கிராமத்து உத்யோகஸ்தனாகிய கணவனின் அன்பும் இனி உனக்கு வெறுப்பாகத் தோன்றாதல்லவா? கிராமத்துத் தபால் வினோதத்தின் முடிவு உன்னை எத்தனை உச்சாணிக் கிளையில் உயர்த்திவிட்டது பார்த்தாயா?’’ என்று அபரிமிதமான பூரிப்புடன் கூறினான்.

சித்ராவுக்குச் சந்தோஷம் சொல்லமுடியாது பொங்கியது. ”எல்லாம் உங்களுடைய அனுக்ரகந்தான்!” என்ற வார்த்தைகள் மட்டும் புஷ்பம் உதிர்வது போல் உதிர்ந்தன.

இந்த நித்யமங்கள கல்யாண வைபவக்காட்சியை ஜன்னலால் பார்த்துப் பரமானந்தமடைந்த சித்ராவின் மாமியும் தாயாரும் பூரித்துப் புளகிதமடைந்து தாமே ஓடிச் சென்று சித்ராவை வாழ்த்தி திருஷ்டிக் கழித்தார்கள். பெரியோர்களின் அன்பில் சித்ராவின் உள்ளம் ஐக்யமானது. அதைவிட ஆனந்தம் வேறு என்ன இருக்கிறது?

(நிறைந்தது)

***

காலத்தை வென்ற கதைகள் மற்றவை…

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்-2

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்

ஆண்டாள் பிரியதர்ஷினி

ஹெப்சிபா ஜேசுதாசன்

ஜோதிர்லதா கிரிஜா

சிவசங்கரி

வாஸந்தி

வத்ஸலா

பா.விசாலம்

பூரணி

திலகவதி

அனுராதா ரமணன்

லட்சுமி

அம்பை

அநுத்தமா

ராஜம் கிருஷ்ணன்

ஆர்.சூடாமணி

 

 

காலத்தை வென்ற கதைகள் – 17

தபால் விநோதம் (பகுதி-2)

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்

Image

ழக்கம்போல் உத்தமன் மாலை நேரத்தில் ஆற்றங்கரைக்கு உலாவச் செல்வதற்குப் போய் விட்டான். வந்த தபால்களை சேவகன் மறுநாள் காலை போவதற்கான கிராமவாரியாகக் கட்டிவைப்பது வழக்கம். அதேபோல் செய்து கொண்டிருந்தான்.

சித்ராவுக்கு அன்று பகல் ருசிகண்டதால் இந்தத் தபால்களையும் பார்க்க ஆசை அடித்துக் கொண்டது. என்றும் இல்லாத புதிய முறையில் அன்று தபால்காரனிடம் ”ஏம்பா நாளை எந்தெந்த கிராமத்திற்குப் போக வேண்டும? உனக்கு எத்தனை குழந்தைகள்?” என்று கேட்டவாறே அவன் வைத்த கடிதங்களை எடுத்துப் பார்த்தாள்.

தபால்காரன், ‘‘என் தலைவிதியை ஏன் கேக்கறீங்கம்மா! இந்த காயர வெய்யில்ல போய்வர்றதுக்குள்ளே என் ப்ராணனே போயிடும் போலிருக்குது; புள்ளே குட்டிக்கென்ன குறைச்சல்? அரைடெஜன் இருக்கும்மா!’’ என்று சொல்லியபடியே தன் வேலையில் ஈடுபட்டான். எனினும் இத்தனை நாள் இந்தப் பக்கமே வராத மனுஷி வந்து பேசுவதைக் கண்டு சற்று பிரமிப்பு கூட அடைந்தான்.

சித்ரா கையில் எடுத்த கடிதத்தின் எழுத்து அச்சடித்தது போன்று அத்தனை அழகாயிருந்தது. அது வருமாறு…

”அம்மாவுக்கு நமஸ்காரம்.

நான் இதுவரையில் எத்தனை கடிதம் எப்படியெல்லாம் என்னுடைய நிலைமையை விளக்கி எழுதியும் நீங்கள் கார்த்திகை மாசத்து மழை கடா முதுகில் பெய்ததுபோல் இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் அனுப்புகிற பிச்சைக்காசு எனது ஒரு வாரத்துச் செலவுக்குக் கூட போதவேயில்லை; அப்பாவுக்கு இதோடு பல கடிதங்கள் எழுதியாயிற்று. இது வரையில் பணமே அனுப்பவில்லை; இதைத் தந்தியாக எண்ணி உடனே 150 ரூபாயை தந்தி மணியார்டரில் அனுப்பினால் பார்க்கிறேன், இல்லாவிட்டால் தூக்குப் போட்டுக் கொண்டு இறந்த சங்கதியைத்தான் கேட்பீர்கள்! ஜாக்ரதை…

இங்ஙனம்

சுந்தரம்

மகா பயங்கரமான இந்தக் கடிதத்தைப் படித்ததும் சித்ராவை  உண்மையில் தூக்கிவாரிப் போட்டு அவள் எண்ணங்களைப் பலவிதமாகச் சிதறடித்துவிட்டது. ”என்ன அக்ரமம்! பணமனுப்பா விட்டால் தூக்கு போட்டுக் கொள்வானா? ஐயையோ! இதைப்படித்த அவன் தாயாரின் வயிறு எப்படித்தான் துடிக்காது பாவம்! அவர்கள் என்ன செய்வார்களோ? என்று நினைக்கும்போது அவளுடைய அகக் கண்களுக்கு முன்பு சுந்தரத்தின் தாயார் துடிதுடிப்பது போலும், தன் கணவனிடம் கெஞ்சி அழுவது போலும், தன்னுடைய உயிரையாவது அடகு வைத்துப் பணம் திரட்டப் பாடுபடுவதுபோலும், இதற்காக தம்பதிகள் சண்டை செய்து கொள்வது போலும், பணம் கிடைக்காததால் தாமதமாகிவிடுவதாயும், இதற்குள் கடிதம் எழுதியவன் தூக்குப்போட்டுக் கொண்டு சாகத் துணிவது போலும் பலவிதமான பயங்கரத் தோற்றங்கள் அவள் இதயத் திரையில் சினிமாக் காட்சிபோல் தோன்றியதால் அசைவற்ற நிலையில் அப்படியே உட்கார்ந்துவிட்டதை அப்போதுதான் பார்த்த தபால்கார கோவிந்தஸ்வாமி ”என்னம்மா பெரிய யோசனை பண்றீங்க?” என்று குரல் கொடுத்தான்.

அந்தக் குரலைக் கேட்டபிறகுதான் சித்ராவுக்குத் தான் அந்தர உலகத்தில் சஞ்சரிக்கும் உண்மை தெரிந்ததும் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தாள். தான் படித்த விஷயத்தில் லயித்திருப்பதாகக் காட்டிக் கொள்ளக் கூடாதென்கிற நோக்கத்துடன் ”ஒன்றுமில்லை, என் தகப்பனார் கடித மெழுதி நாளாயிற்றே என்று யோசனை செய்தேன். அவ்வளவுதான்” என்று எதையோ கூறி சமாளித்துக் கொண்டாள்.

அதையே நிஜமென்று நம்பித் தன் வேலையில் கவனம் செலுத்தினான். சித்ரா மற்றொரு கடிதத்தை எடுத்தாள்.

”ஐயா! உமக்கு உடம்பில் மானம் என்பதே இல்லை என்று தெரிகிறது. இதோடு எத்தனை தரம் கடிதம் போடுவது? மரியாதையாய் பணத்தை அனுப்பினாலாச்சு; இல்லையேல் சட்டப்படி நான் நடந்து கொள்ளப் பின்வாங்கமாட்டேன்; பணம் வேண்டியபோது பல்லிளித்துக் கெஞ்சி அடதாளம் போட்டதெல்லாம் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்கும்போது அந்த ஞானம் மழுங்கிப்போய்விட்டதா? உடனே  ஒரு வாரத்திற்குள் பணத்தை அனுப்பினால் சரி. இல்லையேல் கோர்ட்டு மூலம் ஜப்திக்கு வருவேன் என்பதை நினைவூட்டுகிறேன்.

இங்ஙனம்

சுப்பராமன்

இதைப்படிக்கும் போது திடீரென்று இவளுடைய தகப்பனாரின் பிம்பம்தான் கண் முன்பு தோன்றியது. நிறைந்த சம்சாரி, குறைந்த வருவாய். இந்நிலைமையில் தன் கல்யாணத்திற்கே கடன் வாங்கித்தான் செய்தார் என்பது அவளுக்கு சடக்கென்று நினைவுக்கு வந்ததும் அவளையறியாது ஏதோ வேதனை செய்தது. தன் பிதாவின் நிலைமையும் ஒருவேளை இப்படியாகி விடுமோ! கடன்காரர்கள் உபத்திரவிப்பார்களோ! – என்ற வீண் கவலையும் யோசனையும் சில வினாடிகள் அவளைப் பாதித்தன. கடன்காரன் என்றால் இப்படி எல்லாமா மிரட்டுவார்கள்? கடன் வாங்கிய மனிதர்கள் கொடுக்காமல் ஏமாத்தி விடுவார்களா என்ன? அவர்களுக்கு எத்தனை தொந்தரவோ! எத்தனை கஷ்டமோ பாவம்! – என்ன அதிகாரமிரட்டல் கடிதம் இது – என்று தனக்குள் அபாரமான யோசனையுடன் சில நிமிஷமிருந்து பின்னர் மறுபடியும் கீழே பார்த்தாள். ஒரு கவர் சரியாக கோந்து ஒட்டாது பிரிந்திருந்தது. உடனே அதை எடுத்தாள். அது ஒரு பெண்மணி – எழுதத் தெரியாத நிலைமையில் எழுதியிருப்பதாகத் தெரிந்தாலும் ஆவலுடன் படிக்கவாரம்பித்தாள்.

”அம்மா, அப்பாவுக்கு நமஸ்காரம்.  பட்டண வாஸத்து வாழ்வு ஒணும்னும் படித்த மாப்ளெ ஒணும்னும், உத்யோகம் பண்ர சம்மந்தி ஒணும்னும் ஆசைபட்டுண்டு என்னே கொண்டு தள்ளினிங்களே – ஊரோட அக்கடான்னு விழுந்து கெடக்கற அத்தானுக்குக் குடுத்தா அகவுரவம்னு அம்மா சொன்னாளே – இப்ப நான் படற பாடு யாருக்குத் தெரியும்? பட்ணவாஸத்து உத்யோகம் பண்ர மாப்ளெக்கி நிஜார் சொக்கா, ஹாட்டு, இது இல்லாமெ சரிப்படலையாம். ”ஒங்கப்பன் என்ன வாங்கிக் கொடுத்தான்? ஒரு ஹாட்டு உண்டா? ஸூட்டு உண்டா? ஃபேஷனா மேஜெ நாற்காலி சோபா உண்டா?  ஷோக்கான ட்ரஸ் உண்டா… கள்ளுமொந்த மாதிரி மூஞ்சியெ வச்சிண்டு நிக்கறத்தெ பாரு! நான் என்ன ஏரு ஓட்ர கழுதேன்னு பாத்தியான்னு ஒங்க மாப்ளெ சதா என்னெ திட்டிண்டே இருக்கா. பட்டணவாஸமாம் பட்டணம்… குடி இருக்க எடங்கடயாது. கொழாத் தண்ணியோ சித்த நேரம் வரது. அதுக்கு ஆயிரம் போட்டி. அப்புறம் நின்னுபோனா தண்ணி கண்ணீர்தான்! எதித்த வீடுக் கிணத்துலேந்து நான் தூக்கிண்டு வரபோது என்ன அவலமாயிருக்கு தெரியுமா? நாட்டுப்புறத்து வேலைலேயே பட்டணத்துலே செய்யற சுகந்தான் நீங்க தேடி வெச்சது. எந்த சாமானும் கெடக்கறதில்லே. எதுவும் ரேஷனாம்! அரிசியோ, என்னால கல்லும் நெல்லும் பொறுக்கவே முடியல்லே… கழுத்தே வீங்கிப் போறது! நாட்டுப்புறத்துலே கறிகாயோ, கீரைவகையோ தாராளமாய் கைசலிக்கக் கிடைச்சுது. இந்த எழவு ஊருலே அதுவும் இல்லே. பாலுக்கும் க்யூவாம், காப்பிக்கொட்டைக்கும் க்யூவாம்! துணிக்கும் அதே எழவாம்!.. ஒரு கஜம் வாயல் கொடுக்கரான்னு எங்க மாமியார் என்னையும் இழுத்துண்டுபோய் கடே வாசல்ல நிக்கவைக்கிறார். எனக்கு மானமே போறது. எங்க மாமனார் ஒரு டம்பாச்சாரி… ஒங்க மாப்ளே ஒரு ஷோக் மைனர். இந்த லக்ஷணத்துலே வருமானம் பஞ்சாய்ப் பறக்கிறது. கடன்வேறே வாங்கி மலையாட்டம் ஏறறது. நேத்திக்கு என் கை வளையே ஒண்ணு கட்டாயப்படுத்திப் புடுங்கி, போய் வித்து, பட்டண வாஸத்து ஷோக்குநிஜார் சொக்காய் தெச்சு பட்டாஸ் வெடிச்சுட்டார். இன்னும் ஒரு வடம் சங்கிலிதான் பாக்கி. அதுக்கு என்னிக்கு தலைநோகுமோ தெரியாது! க்ருஸ்னயால் எண்ணெக்கி ரேஷனாம். வௌக்குப் பஞ்சம், கட்டைக்கும் பஞ்சம். மூணுவேளே சோத்தப்போட்டு என்னெ வளத்தங்களே… இங்கே ஒரு வேளை சோறுகூட வயிறு நிறைய கிடையாது. பகல் பட்டினி, ராத்திரி அரைவயிறுதான். விருந்தாளி வந்துட்டா அதுவும் ஸைபர்தான்! இந்த லக்ஷணத்துலே பொண்ணு துள்ளி விளையாடத்தான் பட்டணத்துலே கொண்டு தள்ளினங்கோ… 15 குடித்தனத்துக்கு மத்தியிலே ஒரு டஞ்சன்லே குடித்தனம். வாசல் வெளிநாட்டமே கடயாது. ஜெயில் வேற வேண்டாம்! என் பாட்டுல நான் காலாற நடந்துண்டு, ஆறுலே குளிச்சுண்டு, வயல்லேபோய் வேடிக்கெ பாத்துண்டு மாடும் கன்னும் கோகுலமாட்டம் இருக்கிற அழகென அனுபவிச்சுண்டு பாலும் தயிரும் சாப்பிட்டுண்டு குசாலாயிருந்ததே மண்ணெப் போட்டும் என்ன அழவச்சது போரும்! என் தங்கெயெயாவது கிராமத்துலேயே குடுத்து, என் மாதிரி கஷ்டத்துக்கு ஆளாக்காமே பாத்துக்குங்கோ… இந்தக் கடுதாசியே கூட நான் அவாளுக்குத் தெரியாமே ரகஸியமா எழுதியிருக்கேன். பொண்ணு பட்டண வாஸத்துலே பிரமாதமாயிருக்கான்னு நீங்க நெனச்சிண்டிருக்கீங்களே, இந்த ஆனந்தம் தெரியட்டும்னுதான் இதை எழுதறேன். என் ரவிக்கைகள் எல்லாம் தொளதொளன்னு போயிடுத்து. தங்கெ அளவுக்கு நாலு ரவிக்கே தெச்சி அனுப்புங்ககோ. க்யூவுலே நின்னு வாங்கிண்டு வந்த வாயலே எங்க மாமியார் தன் பொண்ணுக்கு தெச்சுட்டா…

இப்படிக்கு

பர்வதம்

”என்ன வேடிக்கை! அடிக்கடி பாட்டி ‘உலகானுபவம்… உலகம் பலவிதம்… லோகோ பின்னருசி’… என்றெல்லாம் சொன்னதைக் கேட்டபோது எனக்கு ஒண்ணுமே புரியாது விழித்தேனே… பாட்டி சொல்லிய வசனங்களைவிடக் கடிதங்கள் பலவற்றைப் படித்தால் அதுவே மகத்தான லோகானுபவங்களை உண்டாக்கி விடும் போலிருக்கிறதே பாவம்! பேசுவது போலவே தன்னுடைய மனத்தினுள்ளதைக் கொட்டி அளந்து விட்டாள்… நான் கிராமத்தை வெறுத்துக் சண்டையிட்டு வீணாக அவர் மனதை நோவடிக்கிறேன். இவள் பட்டணத்தை வெறுத்து தன் கொச்சை பாஷையில் அதன் உண்மை ஸ்வரூபத்தை படம் பிடித்துக் காட்டி விட்டாளே!.. என்ன உலக விசித்திரம்!.. என்று கட்டுமீறிய வியப்பில் சித்ரா மூழ்கினாள்.

கடிதங்களைப் படிக்கும் ஆசை சிறு விதையாக ஊன்றி இதற்குள் முளைத்துச் செடியாக ஆரம்பித்து விட்டதும் அவள் மனதே அவளையறியாது மாறியது. ”இத்தனை நாளும் கிராமம்… கிராமம்… என்று பழித்து வந்தோமே, கிராமத்து உத்தியோகத்தையும் மிக்க இழிவாக எண்ணி வந்தோமே. இத்தனை ஸ்வாரஸ்யமான பொழுதுபோக்கு இதில் இருப்பதே நாம் உணராது போய்விட்டோமே!” என்று நினைக்கும் போதுதான், தன் கணவனை ஏளனமாக நடத்தும் கொடுமை சுருக்கென்று இதயத்தில் தைத்தது.

7

Image

ரவு வழக்கத்திற்கும் அதிகமான நேரங்கழித்துத்தான் உத்தமன் வீட்டிற்கு வந்தான். வாசல் கதவைப் போட்டுவிட்டு, சித்ரா மேஜை மீது விளக்கேற்றி வைத்துக் கொண்டு அன்றைய தபாலில் யாருக்கோ வந்துள்ள மாதப் பத்திரிகையை வெகு ஸ்வாரஸ்யமாகப் படித்துக் கொண்டிருப்பதை கண்டு பின்னும் சந்தோஷமடைந்து அவள் அனுபவித்துப் படிக்கும் இன்பத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் படிக்கும் விஷயமாவது –

”சகோதர சகோதரிகளே!

ஆய கலைகள் அறுபத்து நான்கினையும்

ஏய உணர்விக்கும் என்னம்மை – தூய

உருப்பளிங்கு போல்வாள் என்னுள்ளத்தினுள்ளே

இருப்பள் இங்குவாரா திடர்

– ஸ்ரஸ்வதியந்தாதி.

64 கலைகளின் அற்புத ச்ருஷ்டியைக் கலைத் தெய்வமாகிய சாக்ஷாத் கலாராணி… கலைவாணி… நமக்கு ச்ருஷ்டித்து அளித்திருக்கிறாள். அக்கலைகளின் சிறப்பை அறிவாளிகள் ஒருவாறு அறிந்திருக்கலாம். 64 கலைகளுக்கும் மேலான எண்ணிக்கைகளில் கலை வளர்ந்து வருகின்றதை இன்று ப்ரத்யக்ஷமாகக் காண்கிறோம். ஆனால் அவை 64 கலைக்கோர்வையுடைய மாலையில் சேரவில்லை. இனிமேலுள்ள அறிஞர்கள் அவைகளை ஆராய்ந்து இதுவும் ஒரு தனிக்கலைதான் என்று முடிவுகட்டும் காலம் இப்போது ஏற்பட்டிருக்கிறது. பேசுவது, பாடுவது, ஆடுவது, ஓடுவது, எழுதுவது… எல்லாம் கலைத் தெய்வத்தின் புதுமை ச்ருஷ்டியேயாகும்.

எழுதுகோல் பிடித்து எழுதும் காவியம், பாடல், இலக்கியம், இலக்கணம் முதலிய எழுதுகோல் சம்மந்தப்பட்ட சகலமும் கலையாகும்போது எழுது கோலால் எழுதப்படும் ”கடிதம் எழுதுவதும் ஒரு கலைதான்” என்பதை ஏன் நிரூபிக்கக்கூடாது? நமது ”சுதந்திர தேவி” பத்திரிகையில் இந்தப் புதிய தொடரை ஆரம்பித்திருக்கிறோம். கடிதம் எழுதுவதும் ஒரு கலைதான் என்பதைப் பலவிதமான உதாரணங்களுடனும் பல கடிதங்களின் குறிக்கோளுடனும் விளக்கி அழகிய வ்யாஸமாக எழுதும்படி நேயர்களுக்கு ஒரு சந்தர்ப்பத்தை அளித்திருக்கிறோம். இந்தக் கட்டுரைப் போட்டிக்கு 5 சிறந்த பேரறிவாளிகளை பரிசோதகராக நியமித்திருக்கிறோம். கட்டுரைகளை அவர்கள் பரிசீலனை செய்து ஏகமனதாகவோ, அல்லது அதிகப்படி ஆதரவு கிடைத்ததாகவோ பொறுக்கும் கட்டுரைக்கு முதல் பரிசு 500ரூபாய். இரண்டாவது பரிசு 200 ரூபாய். மூன்றாவது பரிசுகள் 100… 100 ரூபாய்கள் வீதம் மொத்தம் ஆயிரம் ரூபாய் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்தப் போட்டியில் 15 வயதுக்கு மேற்பட்ட ஆண்கள், பெண்கள், இருவரும் தாராளமாகக் கலந்து கொள்ளலாம். கட்டுரையை ஆற அமர யோசித்து எழுதுவதற்கு இன்னும் இரண்டு மாத தவணை கொடுத்திருக்கிறது. அதற்குள் எழுதி அனுப்பக் கோருகிறேன். நிபந்தனைகள் எதுவும் கிடையாது.

வ்யாஸங்கள் போட்டி நடத்துவதின் நோக்கம் எழுத்தாளர்களின் கற்பனையை, ஊக்கத்தை, முயற்சியை, பழக்கத்தை விருத்தி செய்வதேயாகும். ஆகையால் போட்டியில் எல்லோரும் கலந்து கொள்ள வேண்டுகிறோம்.

இந்த விஷயத்தைப் படிக்கப் படிக்க ஏற்கனவே முளைத்துள்ள செடியில் இன்னும் சில கிளைகள் இலைகள் வெடிக்க ஆரம்பித்தன. அதே விஷயத்தைப் பலதரம் படித்தாள்.

எத்தனைநேரம் வீதியில் நிற்பது என்று மெல்ல கதவைத் தட்டி ”சித்ரா…” என்றான்.

சித்ரா அலறியவாறு அந்தப் பத்திரிகையை – ராப்பரில் சுற்றிவந்தது போலவே மேஜைமீது வைத்து விட்டு வந்து கதவைத் திறந்தாள். ” என்ன சித்ரா! நேரமாகிவிட்டதால் தூங்கிவிட்டாயா?” என்று வேண்டுமென்று குறும்பாகக் கேட்டான். ”இதற்குள்ளாகவா தூக்கம்?” என்று கூறிக் கொண்டே உள்ளே இலை போடச் சென்றுவிட்டாள்.

சாப்பாடாகியதும் கொட்டு கொட்டென்று தான் மட்டும் தனியாக படுத்திருப்பாள். உத்தமன் ஆபீஸ் வரவு செலவு கணக்குகளையெல்லாம் வெகு ஒழுங்காகச் செய்துவிட்டுப் பிறகு படுக்கைக்கு வருவான். அன்றும் வழக்கம்போல் தன் ஆபீஸ் அறைக்குச் சென்று விட்டான். சித்ரா தன் காரியங்களை முடித்துக் கொண்டு மாடிக்குச் சென்று படுத்தாள். ஆனால் அவள் மனதில் புதிதாக எழும்பியுள்ள ஆசையின் அலை சிறுகச்சிறுக மோதிக் கொண்டே இருப்பதால் எண்ணம் பூராவும், தான் பத்திரிகையில் படித்த விஷயத்திலேயே சுழன்றது.

பிறருடைய தபால்களைப் பார்க்கக் கூடாதென்கிற நியாயத்தை அறிந்தும் சித்ராவின் அந்த ஆசை தடுக்க முடியாது பொங்கியதால் கணவனுக்குத் தெரியாதபடி தான் படிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்து கொண்டாள். கட்டுரைப் போட்டி அவள் உள்ளத்தைக் கவர்ந்ததால் அதைப் பற்றியே அவளுடைய சிந்தனை சிதறியது.

Image

ன்று உத்தமன் காலை மாலை இரண்டு வேளைகளும் வெளியே போய்விட்டதால் வேலை மிகவும் அதிகமாயிருந்தது. அவைகளைப் பார்த்து விட்டு வரும்போது மணி இரவு பதினொன்றாகி விட்டது. வழக்கத்திற்கு விரோதமாக சித்ரா விழித்துக் கொண்டே படுத்திருப்பதைப் பார்த்து வியப்புடன்… ”இன்னுமா தூங்கவில்லை? ஏன் சித்ரா? உடம்பு ஒன்றுமில்லையே! இதோ, உனக்குக் கடிதம் வந்திருக்கிறது இந்தா… இதை க்ரமமாக நாளை முத்திரை போட்டு நாளைக்குத்தான் கொடுக்க வேண்டும். சித்திரா தேவிக்காக இன்றே கொடுத்து விடுகிறேன்!” என்று கூறி அதைக் கொடுத்துவிட்டுத் தாழவிருந்த விளக்கை உயர்த்தி, தான் தினவர்த்தமானியைப் படித்தவாறு படுத்தான்.

சித்ரா தனக்கு வந்த கவரைப் பிரித்துப் படிக்க வாரம்பித்தாள்.

”அன்புமிக்க சித்ராவுக்கு புண்ணியவதி எழுதியது. உபயக்ஷேமம்.

நாம் ஒருவரையொருவர் பார்த்தே பலவருடங்கள் ஆகிவிட்டன. எனினும் பாலிய சினேகிதத்தின் அன்பும் வேகமும் என்றும் குறையாது. நான் சென்ற மாதம் பட்டணத்திற்குச் சென்றபோது உன்னைப் பார்ப்பதற்காக உன் வீட்டிற்குப் போனபிறகுதான் நீ கல்யாணம் செய்து கொண்டு புக்ககத்திற்குப் போய் விட்டதாக உன் தாயாரின் மூலமறிந்தேன். நீ என்றுமே வெறுத்தும் பழித்தும் வந்த கிராமவாஸமே உனக்குக் கிடைத்துவிட்டதென்று நீ விசனப்படுவதாயும், அதனால் உன் பெற்றோர்களைக் கூட கோபித்து வெறுத்துக் கடிதமே போடாதிருப்பதாயும் அவர்கள் கவலைப்பட்டார்கள். உன் கணவர் கிராமத்துத் தபாலாபீஸ் போஸ்ட்டு மாஸ்டராக இருப்பதாயும் மிகவும் நல்லவர் என்றும் அறிவும் அழகும் உடையவரென்றும் சொல்லக்கேட்டுச் சந்தோஷப்படுகிறேன். நீ எனது அந்தரங்க நேசியாகையால் ஒரு முக்கியமான ரகஸியத்தை உனக்கு, உன் க்ஷேமத்தைக் கோரி எழுதுகிறேன்.

அதாவது, எனது உறவினர் ஒருவர் கிராமத் தபாலாபீஸ் உத்யோகம்தான் பார்த்து வந்தார். நல்ல காலமும்,  கெட்டகாலமும், எந்தவிதமான தொழிலிலும் மனிதர்களை பின்பற்றியே நிழல்போல் வருகிறது. போஸ்ட் மாஸ்டராகவிருப்பதால் மணியார்டர்கள் வருவதும் அனுப்புவதுமான பண நடமாட்டம் கிராமத்து ஜனசங்கைக்குத் தகுந்தவாறு இருக்கும்ல்லவா? அவரும் அவருடைய மனைவியும் வெகு கெட்டிக்காரர்கள். எந்த கெட்டிக்காரத்தனமும் விதியை வெல்ல முடியாது என்பதை மறந்து விட்டார்கள் பாவம்! விதியின் விளையாட்டில் ஆபீஸ் பணத்தைக் கையாண்டு வந்தார்கள். திடீரென்று இன்ஸ்பெக்டர் வந்தபோது பலவிதமான குற்றங்களையும் கண்டுபிடித்து விட்டார். மனிதர் இப்போது விழிக்கிறார். இத்தனைக்கும் காரணம் அவருடைய மனைவியின் மூடத்தனந்தான் என்று பிறகு தெரியவந்தது. சதாகையில் பணமிருப்பதால் தமது சொந்த செலவுகளுக்கெல்லாம் அவைகளைச் செலவு செய்துவிட்டுத் தானும் மதிப்பிழந்து கணவனையும் அகப்படச் செய்துவிட்டாள். என் கணவர்தான் தபாலாபீஸ் இன்ஸ்பெக்டர். ஆகையால் ஆங்காங்கு சில கிராமங்களின் தபாலாபீஸ்களில் நடக்கும் அநியாயங்களை அவர் எடுத்துச் சொல்லித் திட்டுவார். சில போஸ்ட் மாஸ்டர்கள் வெகு மேன்மையான முறையில் நடந்துவருவதையும் அவரே பாராட்டுகிறார்.

உன் கணவர் போஸ்ட்மாஸ்டர் என்று கேள்விப்பட்டதால் உனக்கு இந்த விவரங்களை எழுதினேன். பணம் மகா பகையாளி. அவசரமாக யாராவது கடன் கேட்டால் கையில்தான் இருக்கிறதே, மணியார்டர் கொடுக்க வேண்டியவர்களுக்கு ‘இன்னும் வரவில்லை’ என்று இழுத்தடித்து, தினங்களைக் கடத்திவிட்டு கடன் கேட்டவர்களுக்கு ஆபத்தான நிலைமையை அறிந்து உதவி செய்வதுபோல் இந்தப் பணத்தைக் கொடுத்து, ரூபாய்க்கு ஒரு அணா வீதம் வட்டி வாங்கிக் கொண்டு அந்த வருமானத்திற்காக அநியாயம் செய்துதான் சிலர் அகப்பட்டுக் கொண்டார்கள். நீ மகா புத்திசாலி. படித்தவள். ஆகையால் உனக்கு நான் எச்சரிக்கவில்லை. இந்தத் தொழிலின் லீலைகளை எழுதினேன். நீயும் உன் கணவரும் சந்தோஷமாயும், ஒற்றுமையாவும் இருப்பீர்களென்று நம்புகிறேன். உன் புதிய கிராமவாஸத்தின் வாழ்க்கை உனக்குப் பிடிக்கிறதா! அதை எழுது. தொழிலில் ஜாக்கிரதையாகவிருங்கள். இப்படி எழுதினேன் என்று வித்தியாசமாக எண்ணாதே. எனக்கு இப்போது மூன்று குழந்தைகள். நான் மிகவும் சந்தோஷமாகத்தான் இருக்கிறேன்.

உன் பிரிய தோழி,

புண்யவதி

இக்கடிதத்தைப் படித்த சித்ராதேவிக்கு ஏனோ கதிகலங்கிப் போய் தலைச்சுற்றி, ”அடேயப்பா! கிராமத்துத் தபாலாபீஸ் உத்தியோகத்தில் கூட இத்தனை சனீச்வரத் தாண்டவம் இருக்கிறதா! என்ன ஆச்சரியம்!” என்று தனக்குள் எண்ணிப் பெருமூச்சு விட்டாள்.

பத்திரிகை படிக்கும் உத்தமன் கடைக் கண்ணால் அவ்வப்போது பார்த்துக் கொண்டுதான் இருந்தான். பெருமூச்சை ஒரு சாக்காகக் கொண்டு அப்போதுதான் பார்ப்பதுபோல் பார்த்து… ”என்ன சித்ரா! பெருமூச்சு பலமாகவிருக்கிறதே… என்ன விசேஷம்?” என்றான்.

கடிதத்தைத் தன் கணவனுக்குக் காட்டுவதற்கும் ஆசை அடித்துக் கொள்கிறது. முதலில் சற்று விழித்தாள். பிறகு கடிதத்தை கணவரிடம் கொடுத்துவிட்டு ‘‘அடேயப்பா… கிராமத்துத் தபாலாபீஸ்களில் கூடவா ஆபத்து!” என்றாள்.

உத்தமன் சிரித்தவாறு, ”சித்ரா! நீயோ படித்த மேதை. நானோ பட்டிக்காட்டான். ஆபத்துக்கு கிராமம், நகரம் என்கிற வித்யாஸம் உண்டானால் உலகம் இப்போதுள்ள நிலைமையில் இருக்கவே இருக்காதே. ஏகசக்ராதிபதியாய் சூர்யனே அஸ்தமிக்காது இருக்கும்படியான முறையில் ராஜ்யபாரம் செய்து வந்த பிரிட்டீஷ் சாம்ராஜ்யமே இன்று விதியின் விளையாட்டினால் கலகலத்து விட்டது என்றால் மற்றவைகளுக்குக் கூற வேண்டுமா! சர்வலோக ரக்ஷகனாகிய ஸ்ரீ மந்நாராயணனும் லோகமாதாவாகிய ஸ்ரீமகாலக்ஷ்மியுமே ஸ்ரீராமனாயும் ஸீதையாயும் அவதரித்திருக்கும்போது கூட விதி அவர்களை ஆட்டவில்லையா! கேவலம் புழுக்குச் சமமான சில மனிதர்கள் விதிக்குத் தப்ப முடியுமா?” என்று பெரிய வேதாந்தத்தைக் கூறியபின், கடிதத்தைப் படித்து முடித்துவிட்டுக் கடகடவென்று சிரித்தான். சித்ராவுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ”ஏன்? எதற்காக சிரிக்கிறீர்கள்?” என்றாள்.

உத்தமன்: உன் சினேகிதை புண்யவதிக்குத் தபாலாபீஸ் தமாஷ்கள் இன்னும் சில தெரியவில்லை. பாவம்! குற்றமான செய்கையை மட்டும் எழுதி உன் கணவன் பட்டிக்காட்டு மனித மிருகமாயிற்றே, எங்கே திருடிவிடுவானோ என்று எச்சரித்திருக்கிறாள் பாவம்!

சித்ரா: என்ன அப்படி ஏளனமாகச் சொல்கிறீர்கள்? அவள் அப்படி எல்லாம் அசம்பாவிதமாக எழுதவில்லை. வீணான பழி சொல்ல வேண்டாம். உலகத்திலுள்ள…

உத்தமன்: ஆமாமாம். நானும் உலகத்திலுள்ள விசித்திரங்களைத்தான் சொல்ல வந்தேன். என்னைப் பற்றிக் குற்றமாகச் சொல்லியதாக நான் சொல்லவில்லை. இது கிடக்கட்டும். தபாலாபீஸில் வினோதங்கள் இன்னும் என்னென்ன இருக்கின்றன தெரியுமா! தபால் கவர்களில் வைத்து வரும் தபால் தலைகளைச் சிலர் திருடிவிடுவார்கள். புக்போஸ்டில் வரும் பத்திரிகைகளோ, புத்தகங்களோ இவர்களும் இவர்களைச் சேர்ந்தவர்களும் படித்துவிட்டுத்தான் விலாசதாரர்களுக்கு கொடுப்பார்கள்…

இதைச் சொல்லும்போது சித்ராவுக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது. தான் சாயங்காலம் பத்திரிகை படித்ததை ஒரு வேளை பார்த்து விட்டாரோ. அதனால்தான் சுட்டிக் காட்டிப் பேசுகிறாரோ! என்று கூடத் தோன்றிவிட்டதால் தலைசுழன்றது. அவளால் பேச முடீயவில்லை…

உத்தமனோ தன் வார்த்தையை நிறுத்தாமல். ”அதுமட்டுமா சித்ரா! ஒரு ஊரிலேயே ஒருவருக்கொருவர் விரோதி என்று வைத்துக் கொள்ளு. அவர்கள் போஸ்ட்மாஸ்டரைக் கைக்குள் போட்டுக் கொக்கொண்டு ஒருவனுக்கு வந்துள்ள ரகஸிய சமாச்சாரங்களை வெகு ரகஸியமாக அறிந்து அதற்குத் தகுந்தபடி தமது வேலைகளில் உஷாராகவிருப்பார்கள். இம்மாதிரி சோதாத்தனமான காரியம் செய்வதில் சிலர் லஞ்சம் கூட வாங்குகிறார்கள் என்று கேள்வி…

சித்ரா கவனிக்காதிருப்பதையும் ஏதோ யோசனை செய்வதையும் கண்ட உத்தமன் அவளுடைய வேதனையைத் தெரிந்து கொண்டான். அதற்குமேல் எதுவும் பேசி அவளை வருத்தக்கூடாதென்கிற எண்ணத்துடன், ”சித்ரா! உனக்குத் தூக்கம் வந்து விட்டது போலிருக்கிறது. சரி. படுத்துக் கொள்ளு” என்று, தானே வார்த்தைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தான். சித்ராவுக்கு உண்மையில் ஏதோ செய்தது.

Image

சித்ராவுக்கு மட்டும் கடிதங்களைப் படிக்கவும் அதன் வாயிலாக அனுபவம் பெறவும் கட்டுரை எழுதவும் ஆசை அடித்துக் கொள்கிறது. தான் நாட்டுப்புறத்தை வெறுத்ததையும் அதனால் கணவனைக் கூட வெறுத்து அவன் மனத்தைப் புண்ணாக்கிவிட்டதையும் அவன் உணர்ந்துதான் குத்திக் காட்டியபடியே இருக்கிறான் என்பதை நன்றாக உணர்ந்தபிறகு எப்படியாவது தன் கணவனின் மனக்கசப்பை மாற்றித் தனது உத்ஸாகத்தைத் தெரிவிக்க வேண்டுமென்கிற ஆசை உண்டாகியது.

பாம்பின் காதை பாம்பே அறியும் என்பதுபோல் சித்ராவின் பழைய எண்ணங்கள் மாறி கிராம வாழ்க்கையிலும் பொழுதுபோக்க வசதியிருக்கிறது என்பதையறிந்து, அவள் சந்தோஷமாயிருந்தால் போதும் பிறகு தானே சமாதான வாழ்க்கையில் களிப்பாள் என்ற நோக்கத்துடன் ஏதாவது ஒரு வேலையைச் சாக்காக வைத்துக் கொண்டு வெளியே போக ஆரம்பித்தான். ருசிகண்ட பூனை உரியைத் தாவுமாம் என்பது போல் பழையபடி காலையில் வேலைகள் ஆன உடனே ஆபீஸ் ரூமுக்கு வந்தாள்.

மேஜை மீதிருந்த தபால்கள் இவள் கவனத்தைக் கவர்ந்ததால் ”ஆனது ஆகட்டும்” என்று அவைகளைப் புரட்டிப் பார்த்தாள். ஒரே விலாஸத்திற்கு 5…6… கடிதங்கள் இருப்பதைப் பார்த்ததும் வியப்புடன் அவைகளைப் படிக்கவாரம்பித்தாள்.

”அன்புமிக்க ஐயா! உபயக்ஷேமங்கள்.

தங்கள் புதல்வியின் திருமண அழைப்பு வந்தது. மிக்க சந்தோஷம். கல்யாணத்திற்கு வரமுடியாமைக்கு வருந்துகிறேன். தம்பதிகளுக்கு என் ஆசிகள்.

இங்ஙனம்,

மாணிக்க முதலியார்

”அன்பிற் சிறந்த நண்பரவர்களே! மங்களம் உண்டாகுக. இவண் நலம். அவண் சுகத்தை அங்ஙனமே ஆசிக்கின்றனன். தம் செல்வக் குமாரியின் திருமண அழைப்புத்தாள் கண்டு பூரித்தனம். வர இயலாமைக்கு மன்னிப்பு வேண்டுகிறோம். தம்பதிகளுக்கு சர்வமங்களமும் உண்டாவதாக.

இங்ஙனம்

முனுசாமி

”ஐயா அவர்களுக்கு யானாகிய கோனாரக் குப்புச்சாமி எழுதியது என்னவென்றால், இப்பவும் உங்கள் மவளுக்கு விவாகம் என்ற கடிதம் என் சமூகத்திற்கு தேவரீர் அனுப்பியதை யானாகிய கோனரக் குப்புசாமி பெத்துக்கொண்டு எளுதும் விவரம் என்னவென்றால், கண்ணன் அருளால் இங்கு நான், என் மனைவி, புத்திரி புனிதவல்லி, என் அம்மாவாகிய அலமேலு மங்கை மகாலக்ஷ்மிதேவி, என் குமாரன் திருவாளர் ஜெயராமக்ருஷ்ணக் கோனான் முதலியவர்கள் சுகம். அப்படியே அய்யா அவர்கள் வீட்டிலும் சுகமென்று எதிர்பார்க்கிறேன். எனக்கு இரண்டு நாளாகக் காய்ச்சலாயிருப்பதாலும்… என் மனைவியின் பாட்டியாராகிய திருமதி. ராஜரத்தின கண்ணம்மா அவர்கள், சென்ற புதன்கிழமை பரலோகம் சேர்ந்துவிட்டாள். அதனாலும் நாங்கள் ஒருவரும் வரமுடியாது இருக்கிறது. சாவுக்குப்போயே ஆகணும். அதனால் என் மனைவி கூட புத்திரன் கூட எங்கம்மா கூட வரமுடியாது. இன்னொரு பெண்ணுக்கு கல்யாணம் செய்தால் அப்போது சாவு ஒன்று இருக்காதுன்னு நினைக்கிறேன். அப்போ அவச்யம் வரேன். ஐயா அவர்கள் மன்னிக்கணும். கல்யாணப் பெண்ணுக்கு மொய்யி எளுதுவதற்காக 10 ரூபாய் அனுப்பி இருக்கிறேன். என் பேராகிய கோனாரக் குப்புச்சாமி மொய்யி எயுதியதுன்னு எயுதவும்.

இப்படிக்கு

கோனாரக் குப்புசாமி

இதைப் படிக்கும்போது சித்ராவுக்குச் சிரிப்பு அடக்கவே முடியாது வந்துவிட்டது. கடிதம் எழுதுவதும் ஒரு கலைதான் என்ற விஷயம் நேற்று வரைக்கும் படித்ததற்கும் இன்று அசட்டுப் பிசட்டென்று மூடத்தனமும் அறியாமையும் சொட்டி வழிய எழுதியிருக்கும் இக்கடிகத்தைப் படித்ததும் அவளுடைய ஆச்சரியம் கரைபுரண்டது. அசம்பாவிதம்… கல்யாண விஷயமாக எழுதும் கடிதத்தில் சாவுகூட எழுதுவார்களா! இது கூட அந்த மடையனுக்குத் தெரியவில்லை. ஐயோ அப்பாவியே! என்று சிரித்தாள்.

”அன்புமிக்க ஐயன்மீர்!

தம்பதிகள் சர்வ மங்களத்துடனும் நீடூழி வாழ்க இறைவனை வேண்டுகிறேன். அடுத்த ஆண்டு இத்திங்களில் தங்களுக்கு ‘பாட்டனார்’ என்கிற அரிய பெரிய ஒப்புயர்வற்ற பட்டத்தை சர்வலோகரக்ஷகன் அளிக்க அவனடி வேண்டும்.

வேணுகோபால்

”சங்கரனுக்கு ஆசீர்வாதம். உபயக்ஷேமம்.

உன் மகளுடைய கல்யாண அழைப்பு கிடைத்தது. எழவெடுத்த ரயிலில் எப்படித்தான் வருகிறது என்பதை நினைக்கும்போதே மென்னைத்திரிகி ப்ராணன் போய் விடும் போல் தோன்றுகிறது. நாசமாய்ப்போன பஞ்ச காலத்தில் வீட்டிலுள்ள அத்தனை சனிகளையும் இழுத்துக்கொண்டு வருவதற்குச் சங்கடமாக இருக்கிறது. கல்யாணத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்கிற ஆசை எனக்கு அடித்துக் கொள்கிறது. நானோ சாகிற கிழம். இன்றோ நாளையோ சாவு. யார் கண்டா! எதற்கும் இந்த கண்ணாலே உன்னருமை மகளின் கல்யாண ஜோடியைப் பார்த்துவிட ஆசை அடித்துக் கொள்கிறது. சண்டாள உலகத்தின் கஷ்டங்கள் நீங்கும் வரையில் யார் யார் இருப்பார்களோ, சாவார்களோ… ஆகையால் எப்படியாவது விழுந்து அடித்துக் கொண்டு செத்தேன் பிழைத்தேன் என்று சனிக்கிழமை ரயிலில் வந்து விடுகிறேன். ஸ்டேஷனுக்கு மட்டுமே ஆளை அனுப்பு. இந்தக் கண்ராவி ரயில் ஸ்டேஷனுக்குச் சரியா பாதி ராத்திரி இருட்டில் வந்து தொலைகிறது. அதனால் ஆளை அனுப்பு.

இங்ஙனம்,

அப்பு மாமா

”இதற்குமுன் படித்த புத்திசாலிக் கடிதத்திற்கு இது தாதா போலிருக்கிறது. அட கிரகசாரமே! இப்படியும் ஒரு பிரக்ருதி உலகில் இருக்கிறதா! கல்யாணத்திற்கு வரும் ஆசையில் என்ன பேசுகிறோம் எழுதுகிறோம் என்று கூடவா மறந்து விடுகிறது” என்று ஆச்சரியத்தால் மூழ்கியிருக்கும் சமயம் ஒரு கிழவி வந்து கதவை இடித்தாள்.

சித்ரா கதவைத் திறந்து என்னவென்று விசாரித்தாள். ”அம்மா! ஐயா இல்லீங்களா! அவசரமா ஒரு கடுதாசி எயுதணுங்க! மகாராஜா ஐயாதான் எனக்கு எயுதர வயக்கம். எப்போ வருவாங்க?” என்றாள்.

சித்ரா ”அவர் எப்போது வருவாரோ தெரியாது. உனக்கு அவசரமானால் நானே எழுதுகிறேன் சொல்லேன்” என்று தன்னையறியாத உற்சாகத்தில் கூறினாள்.

உடனே கிழவி நீட்டி மடக்கிக் கொண்டு உட்கார்ந்தாள். ‘‘உம்… எயுதுங்க…’’

”இதே போல நீ இனிமேலுக்கும் ஒம்பொஞ்சாதியே இட்டுகிணு போவாங்கட்டி போனாக்க, பெரிய பெரிய சண்டெதான் நடக்கும். பாயாப்போன மானங்காஞ்சி போச்சு, வவுரும் காஞ்சி போச்சு. இனுமேலிக்கி இங்கு வெச்சுகிணு காப்பாத்த முடியாதுண்ணா முடியாதுதான். ஒடனே இட்டுகிணு போவாகாட்டிபோனா இன்னா நடக்குதுன்னு பாத்துக்கோ…

வீராயி

என்று தான் எழுத வேண்டிய விஷயத்தை மெஷின் போல் சொல்லிவிட்டாள். சித்ரா அந்த விஷயத்தை சற்று மெருகுடன் கடிதம் எழுதும் பாணியில் எழுதி படித்துக் காட்டினாள். கிழவி மிக்க சந்தோஷத்துடன், ”யம்மா! எங்க எஜமானுக்குத் தகுந்த மவராஜி நீ. நல்லா இருக்கணும்” என்று வாழ்த்தும்போது வெளியிலிருந்து வந்த உத்தமன் ”என்ன ஆயா! என்ன விசேஷம்? தம்பிக்குக் கடிதம் எழுதுணுமா?” என்று நகைத்துக் கொண்டே கேட்டான்.

கிழவி: சாமீ! ஒங்க மனசுபோல ஒங்களுக்கு சம்சாரம் வாச்சிருக்குதுங்க. ஐயா எங்கேன்னு கேக்கறதுக்குள்ளாரே அம்மா நானே எயுதுறேன்னு சொல்லுடீனுச்சு. எயுதிப்புட்டாங்க. எயுதபடிக்க தெரியாத பட்டிக்காட்டுப் பொணங்களான எங்களுக்கு ஒங்களெ போலே ஒபகாரம் பண்றவங்க இருக்கிறதாலேதானுங்க, நாங்க பொழக்கிறோம்

என்று சொல்லும்போது உத்தமன் மனது கட்டுமீறிய சந்தோஷத்தால் பூரித்தது. தன் மனைவி இத்தனை சடுதியில் இம்மட்டும் முன்னுக்கு வந்து விட்டாளா என்பதை எண்ணி மகிழ்ந்தவாறு அவள் முகத்தைப்பார்த்தான். அவள் சிரித்துக் கொண்டே தலைகுனிந்தாள். அவள் முகத்தில் ஒரு சாந்தியும் சந்தோஷமும் நிலவியது.

10 

Image

ன்று விடுமுறை தினமாகையால் உத்தமன் வேலைக்காரியை சித்ராவுக்குத் துணை வைத்துவிட்டு தன் மாமாவைப் பார்த்துவிட்டு வருவதாகச் சென்றான். சித்ராவுக்கு பரிபூர்ண சுதந்திரம் கிடைத்தது போலாகி விட்டதால் அன்று கவர்களைக்கூட பிரித்து படித்து விட்டு ஓசைப்படாமல் ஒட்டி விட வேண்டும் என்கிற ஆசை உண்டானதால், மறுநாள் கிராமங்களுக்குக் கொண்டு போக வேண்டிய தபால்களை விடியற்காலைதான் தபால்காரன் வந்து எடுத்துப் போவானாகையால் சில கவர்களை மெல்ல எடுத்தாள்.

ஆனால், தான் செய்யப்போவது குற்றமாயிற்றே இதனால் தன் கணவனுக்கு ஒன்றும் துன்பம் நேரிடாமலிருக்குமா! என்பதை மனம் நினைக்காமலில்லை. எனினும் ஆசையே முன்னோக்கி நின்றதால் மெல்ல ஜலத்தைத் தடவி ஜாக்ரதையாகக் கவரைப் பிரித்துக் கடிதத்தை எடுத்தாள்.

”என் அன்பைக் கொள்ளைக் கொண்ட ஆனந்தவல்லியே! அம்ருத கலசமே! உன்னைப் பிரிந்த நாள்முதலாக நான் படும் அவஸ்தை…

இதென்ன காதல் கடிதம்போலிருக்கிறதே… என்னதான் இருக்கிறது பார்க்கலாம்…

ஆண்டவனுக்குத்தான் அர்ப்பணம். கண்மணீ! என்னிதய ராணி! நாம் பெற்றோராகப் போகிறோம் என்கிற சந்தோஷம் ஒரு புறமிருப்பினும் சில மாத காலம் உன்னைப் பிரிந்திருப்பது எனக்கு நரகவேதனையாயிருக்கிறது. உன்னோடு பேசாத வாயும் உன்னமுத மொழிகளைக் கேளாத செவியும், உன்னை என் ஆவல் தீரக்கட்டி…

சீச்சீ! வெட்கக்கேடு… என்னதான் உயிர்க் காதலியாயிருப்பினும் இப்படியா மானங்கெட்டு எழுதுவது… என்று வெட்கத்துடன் கவரில் கடிதத்தைப் போட்டு ஜாக்ரதையாக ஒட்டிவிட்டு மற்றொரு கவரைப் பிரித்துப் படிக்கவாரம்பித்தாள்.

”என்னாருயிர் அன்னையே! உன் திருவடித் தாமரைகளில் அனந்தங்கோடி தண்டனிட்டுச் செய்யும் விக்ஞாபனம்:

அம்மா! என் விஷயத்தில் நீங்கள் கொஞ்சமும் கவலைப்படவே வேண்டாம். உங்கள் வயிற்றில் பிறந்து உங்களுடைய பரிசுத்தமான ரத்தம் என் சரீரத்தில் ஓடும்போது நான் எப்படியம்மா கெட்டுவிட முடியும்? அப்பாவுக்கு நான் சரியாகப் படிக்கிறேனா இல்லையா என்கிற சந்தேகம் தோன்றியிருக்கிறது. அதனால்தான் அவர் என் நண்பன் நாராயணனின் தகப்பனாருக்கு கடிதம் எழுதி விசாரித்திருக்கிறார். அதைப்பற்றி நான் சற்றும் கவலைப்படவில்லை. என்னுடைய நலனைக் கோரி அல்லும் பகலும் பாடுபடும் முன்னறி தெய்வங்களாகிய நீங்கள் என் க்ஷேமத்திற்காகச் செய்வீர்களேயன்றி வேறில்லை. அம்மா! அப்பாவுக்கு என்னுடைய பரிசுத்தத்தை நீ நன்கு எடுத்துக்கூறி அவரைச் சந்தேகப்படாமிலிருக்கும் படிக்குத் தெரிவி. அவருடைய மனங்களித்து என்னை வாழ்த்துவதற்காகவே நான் இதோடு என் காலேஜ் ப்ரின்ஸ்பால் என்னை மிகவும் கொண்டாடி எழுதிய ஒரு கடிதத்தை வைத்திருக்கிறேன். இதிலிருந்து தெரிந்து கொள்ளலாம். அம்மா! என் கல்யாணத்தைப் பற்றி இப்போது அவசரமில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன். அப்படி நீங்கள் இப்போதே செய்துதான் ஆகவேண்டுமென்றால் உங்களிஷ்டம் போல் செய்யுங்கள். உங்கள் மனங்கோணாமல் நடப்பதே என்னுடைய கடமை. என்னுடைய ப்ரார்த்தனையும் அதுவே. இந்த ஹோட்டல் சாப்பாடு எனக்கு மிகவும் வெறுப்பாயிருக்கிறது. உங்களுடைய மாதுர்யமான சமையலைச் சாப்பிடுவதற்கு நாக்கு பறக்கிறது. லீவு விட்டவுடனே வருகிறேன். நம்ஸ்காரம்.

உங்கள் அடிமைப்புதல்வன்

ராஜாராம்

அதோடிருந்த கடிதத்தைப் படிக்கவாரம்பித்தாள்.

”சிரஞ்சீவி ராஜாராமனுக்கு ஆசீர்வாதம். உபயக்ஷேமம்.

இன்று என் குழந்தைக்கு நேர்ந்த பேராபத்தில் நீதான் கடவுள்போல் வந்து காப்பாற்றின பேருபகாரத்தை நான் என்றுமே மறக்கமாட்டேன். காலேஜில் நீ படிக்க வந்த நாள் முதல் உன்னுடைய ஒழுக்கத்தையும், சீலத்தையும், புத்திசாலித்தனத்தையும் பார்த்துக் கொண்டுதான் வருகிறேன். இத்தனை சிறந்த உத்தமனாகிய உனக்கு இத்தகைய தயாளத்தனமும் பரோபகார சிந்தையும் இருப்பது அவைகளுக்குச் சிகரம் வைத்தது போலிருக்கிறது. நீ செய்த உதவிக்கு நான் என்ன கைம்மாறு செய்வதென்றே தெரியவில்லை. விலை மதிக்கக் கூடிய எதைக் கொடுத்தாலும் அது ஈடாகாது. என் வயிற்றில் பாலை வார்த்த உன்னை நிறைந்த இதயத்துடன் பரிபூரணமாக ஆசீர்வதிக்கிறேன். இதுதான் விலையில்லாத செல்வம். உனக்கு என்னால் எத்தகைய உதவியாவது வேண்டியிருந்தால் என்னை நேரில் பயமின்றி வந்துபாரு. இத்தகைய உத்தமமான மகனைப் பெற்றுள்ள புண்யாத் மாக்களாகிய உன் பெற்றோர்களை நான் பாராட்டுகிறேன்.

இங்ஙனம்

பாலாஜிராவ்

ப்ரின்ஸிபால்

கம்புக்கும் களைவெட்டி, தம்பிக்கும் பெண் பார்த்தது என்பதுபோல், இந்த பையன் யாரோ தெரியவில்லை, பக்கத்துக் கிராமத்தில்தான் பெற்றோர்களிருப்பதால் இதைப் பற்றி விசாரிக்கச் செய்தால் என் தங்கை சரோஜாவை இவனுக்குச் கொடுக்கலாமே என்று சித்ராவுக்குத் தோன்றியது. தான் விளையாட்டாகவும் பொழுதுபோக்காயும் கடிதம் படிக்க ஆரம்பித்ததில் கல்யாணம் நிச்சயிக்கும் விஷயத்தில் தானே தாவியதும், யோசனைகள் பலமாக எழுந்து வேலை செய்ய ஆரம்பித்தன.

11 

Image

த்தமனுக்கு உண்மையிலேயே அன்று அலுப்பினால் தூக்கம் வந்துவிட்டது. படுத்தவுடனே தூங்கிவிட்டான். சித்ராவுக்குத் தூக்கம் பிடிக்கவில்லை. தன் கணவன் அயர்ந்து தூங்குவதையறிந்ததும் ஓசை செய்யாமல் ஆபீஸ் அறைக்கு வந்து மிக்க ருசிகண்ட தொழிலை ஆரம்பித்தாள். தபாலுக்கு அனுப்ப வேண்டிய கடிதங்கள், தபாலில் அன்று வந்த கடிதங்கள் முதலியவைகள் மேஜைமீது இந்த துரைசானியம்மாளின் வருகையை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. சித்ரா வந்ததும் அவளைக் கண்டதும் கண்களைச் சிமிட்டி அழைப்பது போல் அவள் மனதிற்குத் தோன்றியதால் உத்ஸாகத்துடன் தன் வேலையை ஆரம்பித்தாள்.

”அன்புள்ள ப்ராண நாதருக்கு நமஸ்காரம். உபயக்ஷேமம். உங்கள் கடிதம் வந்தது. அன்றும், இன்றும், என்றும் ஒரே வார்த்தைதான். மறுபேச்சு கிடையாது. உங்களுக்கு நான் முக்கியமாயிருந்தால், நான் அங்குவர வேண்டுமாயிருந்தால் முதலில் உங்கள் தாயாரையும் அந்த ராக்ஷஸி உங்கள் அக்காவையும் வீட்டைவிட்டு ஓட்டினால்தான் வரமுடியும். இல்லாவிட்டால் நான் அங்கு அடி எடுத்து வைக்க மாட்டேன். ஓயாது ஒழியாது என் மீது குற்றங்குறைகளைக் கூறியவாறு ஆட்சி செய்வதற்கு இனி நான் உள்பட மாட்டேன். அம்மாவும், அக்காவும் உங்களுக்குப் பிரதானமானால் அவர்களே சாச்வதமாய் சிரஞ்சீவியாய் இருக்கட்டும். எப்போது இதைச் சொன்னாலும் திக்கற்ற விதவையாகிய அக்காவை எங்கே துரத்துவது என்கிறீர்கள். திக்கற்று வக்கற்று கிடக்கும் பிணங்களுக்கு அதிகாரமும் ஆணவமும் ஏன்? அடங்கி நாய் போல் கிடக்கத் தெரிய வேண்டாமா! நான் என்ன பிச்சைக்காரன் வீட்டு மகள் என்று எண்ணிவிட்டாளா? மிராசுதார் மீனாக்ஷிசுந்தரத்தினுடைய மகள் என்பதை நினைத்துப் பார்க்கட்டும். என் கீழ் அடங்கி, போட்டதைத் தின்றுவிட்டு வீட்டு வேலைகளைச் செய்து கொண்டு இருந்தால் இருக்கட்டும். உலக்கைகள் போல் இரண்டு பேர்களை வீட்டில் வைத்துக் கொண்டு சமையலுக்கு அனாவச்யமாகச் செலவு செய்து ஏன் ஆளை வைக்க வேண்டும்? வேலைக்காரிதான் எதற்கு? வீட்டில் குழந்தையா குட்டியா! ஒன்றுமில்லாத தடிமரங்கள் போல் நால்வர் இருக்கும் இடத்தில் இவர்கள் செய்வதற்கென்ன என்கிறேன். என்மேல் கோபிக்க வேண்டாம். இவைகளுக்குச் சம்மதமாயின் கடிதமெழுதவும் வருகிறேன்.

ஜானகி

இக்கடிதம் சித்ராவின் வியப்பைக் கிளறிவிட்டது. ”இப்படியும் ஒரு பெண்ணானவள் பயங்கூச்சமின்றி கணவனுக்குக் கடிதமெழுதத் துணிவாளா? என்ன மாயா உலகம்! என்ன வேடிக்கைகள்” என்று தனக்குள் வியப்புற்றாள்.

”அன்புமிக்க லீலாவுக்கு உபய க்ஷேமங்கள்

உன்னிடமிருந்து கடிதம் வருமா! என்று எதிர்பார்த்து நிமிடத்திற்கு நிமிடம் துடிக்கிறேன். கடிதம் வந்ததும் ஒரு புறம் சந்தோஷமும் கோபமும் வருகிறது. எனக்கு 500 ரூபாய் சம்பளம் என்பதனால் தாம்தூம் என்று செலவு செய்துவிட்டால் நாளைக்கு நம் குழந்தைகளுககு ஒரு பொறுப்பும் மதிப்புமுள்ள வகையில் நாம் நடக்க வேண்டாமா? இதைச் சொன்னால் ”நாளைக்கு என்பதை நினைக்க நமக்கேது உரிமை? ஆண்டவன் அன்றாடம் நடத்துவதற்குக் காத்திருக்கிறான்” என்று எனக்கே வேதாந்தம் உபதேசித்து எழுதிவிடுகிறாய். உன்னுடைய விருப்பப்படியே உன் நாத்தனாருக்கு மாதம் 20 ரூபாய் அனுப்புகிறேன். தீபாவளிக்கு நீயே புடவைகள் வாங்கி அனுப்பிவிட்டாய். அதற்கும் நான் கோபிக்கவில்லை. பொங்கலுக்கு 50 ரூபாய் அனுப்பு என்று ஆர்டர் போட்டிருக்கிறாய். மூன்று தங்கைகளுக்குமே நான் சம்பாதிப்பதை நவராத்திரி, தீபாவளி, கார்த்திகை, பொங்கல், சுமங்கலி ப்ராத்தனை, அம்மா திவசம் என்று செலவு செய்து கொண்டு போனால் எந்த மட்டில் போய் நிற்கும் என்பது எனக்குத் தெரியவே இல்லை. ஆகையால் நீ இவ்விஷயத்தில் அனாவச்யமாகத் தொந்தரவு படுத்தாதே. நீ கேட்டபடி 250 இன்ஷியூரில் அனுப்பியிருக்கிறேன். பாழும் வேலைத் தொந்தரவால் நான் ஒரு ஊரும் நீ ஒரு ஊருமாக இருப்பது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. கூடிய சீக்கிரம் லீவு வாங்கிக் கொண்டு வருகிறேன். குழந்தைகளுக்கு என் ஆசீர்வாதம்.

இங்ஙனம்

சபாபதி.

”இதற்கு முன்பு படித்த கடிதம் ஒருவிதமான புரட்சியை உண்டுபண்ணியது. இது மற்றொரு விதமான புரட்சியை உண்டுபண்ணியது. இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று எத்தனை வித்யாஸம்! எத்தனை ஆச்சரியம்! என்று திகைத்தாள்.

”உலகமே! உன்னுடைய புதுமையின் போக்குதான் என்ன ஆழமானது!” என்று எண்ணினாள்.

”சிரஞ்சீவி ஸீதாராமனுக்கு ஆசீர்வாதம். உபயக்ஷேமம். உன் கடிதம் கிடைத்தது. உனக்குப் பலதரம் எழுதியிருக்கிறேன். நேரிலும் பலதரம் சொல்லியிருக்கிறேன். யாரிடமிருந்து கடிதம் வந்தாலும் அதற்குப் பதில் எழுதும்போது அந்தக் கடிதத்தை மறுபடியும் ஒருமுறை படித்துவிட்டுத்தான் பதில் எழுத வேண்டும். அப்போதுதான் அதில் என்னென்ன விஷயங்களுக்கு பதில் எழுத வேணுமோ அவைகளை எழுதமுடியும். இதை அடியோடு மறந்துவிட்டுப் படித்த கடிதத்தை அதே இடத்தில் அஜாக்கிரதையாகப் போட்டுவிடுவதால் நான் எழுதியதற்கு எந்தவிதமான பதிலும் கொடுக்காமல் நீ ஏதோ எழுதியிருக்கிறாய். நமக்கு வரும் கடிதங்களில், சாவுக் கடிதங்களை மட்டும்தான் உடனே கிழித்தெறிய வேண்டுமேயன்றி மற்றக் கடிதங்களை பத்திரப்படுத்த வேண்டும். அலக்ஷியமாகப் போடக்கூடாது. இன்று அலக்ஷியமாகத் தோன்றும் கடிதமே பல வருஷங்கள் கழித்து அதுவே அதிமுக்யமாகத் தோன்றலாம். கடிதம் என்பது எதற்காக எழுதுகிறோம் – பொழுது போக்கற்றா எழுதுகிறோம். அவைகளின் கருத்தென்ன? ஒருவர் மூலம் மற்றொருவர் க்ஷேமங்களைப் பரிமாறிக் கொள்ளவும், இன்னும் அனேக விஷயங்களைத் தெரிந்து கொள்ளவும்தான் கடிதம் எழுதுகிறோம். முக்கியமான விஷயங்களைக் கவனித்து பதில் கொடுக்காவிட்டால் கடிதம் எழுதியதற்கு என்ன பலன்? கடிதத்தை வைத்துக் கொண்டு பதில் எழுதும் வழக்கம் பலரிடம் கிடையாது. இதன் தவறுதலால் சிலசமயம் மனஸ்தாபங்கள் கூட உண்டாகி விடுகிறது. ‘நான் கேட்டதற்குப் பதிலைக் காணோம். இதென்ன கடிதம்’ என்று மனக்கசப்பு வேறு உண்டாகி விடுகிறது. அதுமட்டுமா? இவர்களுக்கு ஏன் அந்த விஷயம் தெரிய வேண்டும்? நான் லக்ஷ்யப்படவில்லை. இப்படி எல்லாம் நினைப்பதற்கும் அதன் மூலம் சிறிது சிறிதாக மனஸ்தாபங்கள் உண்டாவதற்கும் இடமாகி விடுகிறது. இதன் விளைவு பல இடங்களில் பெரிய சண்டையில் கொண்டு புகுத்தி விடுகிறது. இதை நீ அறிய வேண்டாமா! யாரிடமிருந்து எந்தக் கடிதம் வந்தாலும் அலக்ஷியமாக போடக்கூடாது. சிலர் தங்களுக்கு வரும் கடிதங்களைப் படித்த இடத்திலேயே போட்டு விடுவது, அல்லது பொட்டலம் கட்டிவிடுவது, குப்பையோடு குப்பையாக எறிந்துவிடுவது… இம்மாதிரி செய்கையின் லாபமோ, நஷ்டமோ அப்போது தெரியாது. அம்மாதிரி அஜாக்ரதையாகப் போட்டுவிட்ட கடிதங்கள் கழுகுக் கண்களை உடைய பிறர் கையில் கிடைத்து அவர்கள் அதை சாதகமாகவோ, பாதகமாகவோ உபயோகிக்க வசதி ஏற்பட்டுவிடக்கூடும். அதோடு மட்டுமில்லை;  முக்யமான விஷயங்களை அவர்களறிந்து கொள்ள இடம் ஏற்பட்டுவிடும். இதை நான் ஏதோ கற்பனையும் வேடிக்கையாயும் எழுதியதாக நினைக்காதே. எங்கள் வீட்டிலேயே நடந்த ஒரு முக்யமான சம்பவத்தை உனக்கு எழுதுகிறேன்.

என் சிறிய தங்கைக்கு ஒரு நல்லவரனைப் பற்றி என் சினேகிதர் என் தகப்பனாருக்கு எழுதினார். அவர் கடிதத்தைப் படித்துவிட்டுப் பத்திரப்படுத்தாமல் போட்டு விட்டதற்கு பலன் என்ன ஆயிற்றுத் தெரியுமா? அக்கடிதத்தைப் படித்த எங்கள் எதிர்வீட்டுக்காரர் உடனே முயன்று அந்த வரனைத் தன் மகளுக்கு முடித்துவிட்டார். அதன் பிறகுதான் என் தகப்பனார் கண்ணை விழித்துக் கொண்டார்.

இதே போல் ஏதோ இடத்தில் வேலை காலியாயிருப்பதை எங்க மாமாவுக்கு அவருடைய மாமனார் எழுதியதைப் பிறர் பார்த்து உடனே அந்த வேலைக்கு வேறொருவர் விரைந்து சென்று, தான் புகுந்துவிட்டார். இதுபோல் பலவிதமான விஷயங்கள் இருக்கின்றன. ஆகையால் இனியும் நீ இப்படி அஜாக்ரதையாயிருக்காதே. உன் கல்யாண விஷயமாக நான் எழுதியதற்குப் பதில் போடு; அந்தப் பெண்ணின் தகப்பனார் என்னைத் தொணப்புகிறார். இல்லாவிட்டால் நேரில் அவரையே வந்து உன்னைக் காணும்படி செய்துவிடுகிறேன்.

உன் ப்ரிய நண்பன்,

நடராஜன்

”அடேயப்பா! கடிதங்களின் ரகஸ்யம் இத்தனை இருக்கிறதா? ஐயையோ! அன்று என் சிநேகிதை எழுதிய கடிதத்தை நான் மாடியில் அப்படியே போட்டு விட்டேனே! அது யாரிடமாவது கிடைத்துவிட்டால் அவளைப் பற்றியோ என்னைப் பற்றியோ என்ன நினைப்பார்கள்!” என்று தோன்றியதால் ஓசை செய்யாமல் மாடிக்கு ஓடி அக்கடிதத்தை எடுத்துத் தன் பெட்டிக்குள் பத்திரமாக வைத்தாள். கடிதத்தின் விஷயங்களை கடிதமே அறிவித்து ஜாக்கிரதைப் படுத்தியதை எண்ணி வியப்புற்றாள். உத்தமன் அயர்ந்து தூங்குவதால் மீண்டும் கீழே வந்து வேலையைத் தொடங்கினாள்.

”ஸௌபாக்கியவதி, ராஜலக்ஷ்மிக்கு ஆசீர்வாதம். உபயக்ஷேமங்கள்.

உன்கடிதம் வந்தது. சந்தோஷம். உனக்குப் பேரன் பிறந்தது பற்றி சந்தோஷம். உங்க எஜமானருக்கு வேலை உயர்ந்தது பற்றி சந்தோஷம். நீ வீடு வாங்கப்போவது பற்றி சந்தோஷம். வைர அட்டிகை செய்தது பற்றி சந்தோஷம். மற்றபடி வேறு விசேக்ஷமில்லை.

இப்படிக்கு

கமலா

”இதென்ன கடிதம்! ஒரு வரிக்கு ஒரு சந்தோஷம் என்று எழுதியிருப்பதும் வேடிக்கையாக இருக்கிறதே! உப்புசப்பற்ற இந்தக் கடிதம் ரஸிக்கவே இல்லையே… இதைப் பார்ப்போம்…’’

”ஸேதுவுக்கு அன்பு… க்ஷேமங்கள். உன் கடிதம் கிடைத்தது. இங்கு சவுக்யம். பானுமதி சுகம். ஸீதாகமலா… சுப்ரமண்யன் ராஜா வேணூ சித்தி அத்தே பாட்டி எல்லாரையும் கேட்டதாகச் சொல்லவும்

மோகனா

இக்கடிதம் உணர்ச்சியற்ற கட்டைபோல் தோன்றியதன்றி சுகப்படவில்லை.

”ஸௌபாக்யவதி அம்புஜத்திற்கு ஆசீர்வாதம். உபயக்ஷேமங்கள்.

உனது அன்பு ததும்பும் கடிதம் என்னை ஆனந்த உலகத்திற்கே தூக்கிக் கொண்டு பறந்தது. கடிதம் படிப்பதாக நான் நினைக்கவில்லை. ஏதோ கட்டுரை கதை பாடல் முதலியன படிப்பது போன்ற ருசியே உண்டாகியது. கிராமத்தில் உனக்கு எப்படி பொழுது போகிறது என்றா கேட்கிறாய்? பொழுதைப் போக்குவதற்கான உயர்ந்த வழியை அறிந்து கொண்ட பிறகு அவர்களுக்கு எங்கிருப்பதற்கும் ச்ரமமே தோன்றாது. இதுதான் நான் கண்டறிந்த உண்மை. வேலை செய்யும் நேரம் போக மற்றைய நேரத்தில் பகவன் நாமத்தை பூஜிப்பதில் நான் நிகரற்ற இன்பத்தை அடைகிறேன். பகவத் விஷயங்களை அறியப் பலவித பத்திரிகைகளைப் படிக்கிறேன். அருமையான புத்தகங்களைப் படித்துப் பயனடைகிறேன். இத்தனை விதங்களில் பொழுது போக்குவதற்கு நேரந்தான் போதவில்லை எந்த விதத்திலும் புத்தியைச் செலுத்தாது உட்கார்ந்திருந்தால் பட்டண வாஸத்திலிருந்தாலும் சரி, சொர்க்கத்திலிருந்தாலுங்கூட பொழுது போகாதுதான் வளரும். என்னுடைய வாழ்நாளில் நான் இதுவரையில் பொழுது போகாது தவித்த நாளே கிடையாது. பொழுது போதவில்லையே என்றுதான் அலைகிறேன். கல்யாணமாகிப் புக்ககத்திற்குப் போகும் வரையில் பள்ளிக் கூடப் படிப்பு, சங்கீதப் பயிற்சி, வீட்டில் என் தாயாருக்குச் சகாயமாக ஏதாவது வேலை செய்வது… இதற்கே பொழுது போதாது.

புக்ககம் போனபிறகு குடும்ப வேலையுடன் கணவனுக்கும் மாமியார் மாமனார் முதலியவர்களுக்கும் முக உல்லாஸமாயும், மரியாதையும் நடந்து கொண்டு சிச்ருஷை செய்வதற்கே போது போதாது. கணவருக்கு வேளா வேளைக்கு உடைகளைச் சரிபார்த்து வைப்பதற்கே மணிக்கணக்கில் பொழுது போய்விடும். மாமியாருக்கு பகல் நேரங்களில் அவர் விரும்புகிற பத்திரிகைகள், புத்தகங்கள் முதலியன படித்துக் காட்டுவது, கடிதம் எழுதச் சொல்கிறவர்களுக்குக் கடிதம் எழுதுவது, இதற்கே பொழுது போதாது. அதற்குப்பிறகு என் குழந்தைகளின் பாடு சரியாகிவிடும். குடும்பத்தில் பல ஆட்கள் இருப்பினும் அளவு தெரிந்து வேலை செய்தால் ஓய்வு கூடக் கிடைக்குமா! குழந்தைகள் பெரியவர்களாகிய பிறகு மாமியார் வகித்த வீட்டுப் பொறுப்பு என் தலை மீது விழுந்தது. இதுபோல் எத்தனையோ! இப்போது என்னுடைய பொழுதை நான் ஒரு நிமிஷங்கூட வீணாக்காமல் பகவத் விஷயத்தில் கழிக்கிறேன். அதுவே எனக்குப் பேரின்பமாகவிருக்கிறது. நீ பொழுதே போகவில்லை என்று எழுதியிருப்பது வியப்பாகயிருக்கிறது. உனக்கு சத்தியாய் குழந்தை குட்டிகள் இல்லை என்பதால் பொழுது வளர்வதுபோல் தோன்றலாம்.

சின்னம்மா! நான் சொல்கிறேனே என்று கோபிக்காதே. அரிது அரிது மானிடராவது அரிது என்பது பெரியோரின் வேதவாக்கு. அத்தகைய சிறந்த மானிட வாழ்வின் மகிமையறியாது பொழுதை வீணாகக் கழிக்கக் கூடாது. இப்போது நாம் சுதந்தரமடைந்துவிட்டோம். இனிமேல் ஆங்கில பாஷைக்கு மதிப்பு முன்போல் வளர முடியாது. நம் தேச பாஷை இனி ஹிந்தி பாஷைதான். ஹிந்தியை நீ கற்றுக் கொள்வதில் இறங்கிவிட்டால் அதன் ருசி உன்னை மிகவும் வசீகரிக்கச் செய்துவிடும். பொழுது போகும். ஒரு பாஷையும் வந்ததாகும். அதை நீ பிறருக்கும் போதிக்கலாம்; அதுவே உனக்கு வழிகாட்டிப் பொழுதை வளைத்துக் கட்டிக்கொண்டு போகும். இதர விஷயங்களில் நீ புத்தியை செலுத்தாது உண்பதும் உறங்குவதுமாகவே இருந்தால் எப்படித்தான் பொழுது போகும்? ஹிந்தி புத்தகங்கள் வாங்கியனுப்புகிறேன். பொழுது போக்குவதற்கு நாம் நேரத்தை வகுத்துக் கொள்ள வேண்டுமேயன்றி பொழுது தன்னைத்தான் கடத்திக் கொண்டுபோக மார்க்கம் காட்டாது என்பதை மட்டும் மறக்காதே. நீ சிறிய வயதிலிருந்தது போலவே சோம்பேறியாய் இன்றும் இருக்க முடியாது. அதனால்தான் ‘நீ எப்படி பொழுதை போக்குகிறாய்?’ என்று கேட்டு எழுதியிருக்கிறாய். ஏதோ எனக்குத் தெரிந்ததை எழுதினேன். உன் பதிலிலிருந்துதான் உன் உள்ளத்தின் போக்கை அறியவேணும்.

இங்ஙனம்

சுமதி

இக்கடிதம் உண்மையில் சித்ராவுக்கே புத்திபுகட்ட எழுதியதோ என்று தோன்றியது. ”பொழுது போக்க வகையில்லை” என்று கூடச் சொல்ல இடமிருக்கிறதா! என்கிற உயர்ந்த கருத்தல்லவா இதில் ஜ்வலிக்கிறது. பேஷ். எனக்கும் ஒரு நல்ல படிப்பினையாயிற்று” என்று இவள் கடிதத்தின் ஸாரத்தில் லயித்திருக்கையில் மணி 12 முறை அலறியது கேட்டதும் ”அடாடா! இத்தனை நேரமாகிவிட்டதா?” என்று திடுக்கிட்டவாறு எழுந்து போய் படுத்துக் கொண்டாள். அக் கடிதத்தின் பலன், தானும் ஹிந்தி பாஷையைக் கற்க வேண்டுமென்கிற ஆசையைக் கிளறி விட்டது.

***

காலத்தை வென்ற கதைகள் மற்றவை…

வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்

ஆண்டாள் பிரியதர்ஷினி

ஹெப்சிபா ஜேசுதாசன்

ஜோதிர்லதா கிரிஜா

சிவசங்கரி

வாஸந்தி

வத்ஸலா

பா.விசாலம்

பூரணி

திலகவதி

அனுராதா ரமணன்

லட்சுமி

அம்பை

அநுத்தமா

ராஜம் கிருஷ்ணன்

ஆர்.சூடாமணி

காலத்தை வென்ற கதைகள் – 15

ஆண்டாள் பிரியதர்ஷினி 

Image

1962, அக்டோபர் 10ம் தேதி பாளையங்கோட்டையில் பிறந்தார். தந்தை ஆ.கணபதி புகழ்பெற்ற கவிஞர். சென்னை சாரதா வித்யாலயாவில் பள்ளிப் படிப்பை முடித்த பிறகு, எத்திராஜ் கல்லூரியில் பட்டம் பெற்றார். அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் ஆங்கில இலக்கியத்தில் இளம் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். இவர் கணவர் கவிஞர் பால ரமணி. நான்கு நாவல்கள், நான்கு குறுநாவல்கள், நூற்றுக்கணக்கான சிறுகதைகள், பல கவிதைத் தொகுப்புகள், 3 கட்டுரைத் தொகுப்புகள் வெளி வந்துள்ளன. இலக்கிய சிந்தனை, காசியூர் ரங்கம்மாள் விருது, லில்லி தேவசிகாமணி விருது உள்ளிட்ட பல விருதுகளை பெற்றவர். நெல்லை இலக்கிய வட்டம், ‘எழுத்துலக சிற்பி’ என்கிற பட்டத்தை இவருக்கு வழங்கியிருக்கிறது. தேனீ இலக்கியக் கழகம் ‘கவிச் செம்மல்’ பட்டம் வழங்கியிருக்கிறது. கல்லூரி, பல்கலைக்கழக பாடநூல்களிலும் இவர் சிறுகதைகள் இடம் பெற்றிருக்கின்றன. கோவை பொதிகை தொலைக்காட்சி நிலையத்தின், நிலைய தலைவராகத் தற்போது பணிபுரிந்து வருகிறார்.

****

தோஷம் 

Image

ஒரே நாளின் மூன்று காட்சிகளின் தொகுப்பு இது.

கதாநாயகி    : கல்யாணலட்சுமி

களம்              : தனியார் மருத்துவமனை, அலுவலகம், வீடு.

பிரச்னைகள்: இரண்டு

காட்சி ஒன்று

”இது – கலாசார அதிர்ச்சி தரக்கூடியது. நீங்கள் சந்திக்க வேண்டிய சமூகப் பிரச்னைகள் ஏராளம். காறி உமிழ்வார்கள். வார்த்தையால் விளாசுவார்கள். ஊர்ப்பிரஷ்டம் செய்வார்கள். அது தரும் மன அழுத்தம் உங்களையே சிதைக்கக் கூடும். எல்லாவற்றையும் நினைப்பில் வையுங்கள். வாழ்த்துகள்…”

காலையிலேயே வந்திருந்த கல்யாணலட்சுமியிடம் சொல்லப்பட்ட வாசகம் இது – நூறாவது முறையாக. ஆலோசனை சமயங்களிலெல்லாம் மந்திரமாக ஓதப்பட்ட விஷயம்தான். சகலத்தையும் நிறைவேற்றி இன்று மொத்தமாகச் சொன்னபோது, சிரிப்பைத் துணைக்குச் சேர்த்துக் கொண்டாள் கல்யாணலட்சுமி.

”இத்தனை வயதுவரை என்னைத் துரத்தாத சமூகப் பிரச்னையா டாக்டர்? சமூகம் துளைத்துப் பார்த்தே என் உடம்பு முழுசும் சல்லடையாகி விட்டது. அது தராத மன அழுத்தமா? சமூகத்தைக் குப்பைத்தொட்டியில் போடுங்கள். காறி உமிழும் அதன் எச்சில் காய்ந்து விடும். குதர்க்க வார்த்தைகள் ஓய்ந்துவிடும். ஆனால் இந்த வரம் – ஜென்ம சாபல்யமல்லவா? மரித்துப் போயிருந்த எனக்கு உயிரூட்டி இருக்கிறீர்கள்… நன்றி டாக்டர்…”

ஒற்றை வளையல் தவழ்ந்த மருத்துவரின் கையை எடுத்து முத்தமிட்டாள் கல்யாணலட்சுமி.

காட்சி இரண்டு

அந்தக் கல்யாண அழைப்பிதழிலிருந்த நாகஸ்வர கோஷ்டியினர் சகலரும் குட்டி குட்டியாகக் கீழிறங்கினர். சுண்டுவிரல் அளவுக்கு நாகஸ்வரம். மேளம். தவில். சகலத்தையும் மூச்சைப்பிடித்து வாசித்தனர். ஊர்வலத்தின் முன்னால் நடந்தனர். சுட்டுவிரல் நீளத்தில் பெட்ரோமாக்ஸ் விளக்கேந்தினவர்களின் கம்பீர நடை. உள்ளங்கை நீள ஊர்வல காரில் – பெண்ணும் மாப்பிளையும் பிடிப்பிள்ளையார் மாதிரி – ஒரு இன்ச் உயரத்தில் வெட்கமாக இருந்தார்கள். கல்யாணத்துக்கு விலாசம் சொல்லும் கலாட்டா, சிரிப்பு, கதம்ப வாசனை எல்லாமே லில்லிபுட் அளவில்.

போன மாசம்தான் பணியில் சேர்ந்த டைப்பிஸ்ட்டின் கல்யாணப் பத்திரிகை அது. கல்யாணலட்சுமி அதைக் கண்கொட்டாமல் பார்த்தாள். பார்க்கப் பார்க்க, சுவாரஸ்யம் வலைபின்னியது. மேஜையில் கன்னத்தைச் சரித்து – அழைப்பிதழை ஐம்பதாவது முறையாக வாசித்து முடித்தாள். சகலவாசகங்களும் மனப்பாடம். இதுமாதிரியான நூற்றுக்கணக்கான பத்திரிகைகளை ரசித்து ஏங்கிய முன் அனுபவம். ஒவ்வொரு தரம் வாங்கும்போதும் ‘நானும் ஒரு நாள் இதுமாதிரி விநியோகிப்பேன். திருமணக்களை சொட்டச்சொட்ட, வெட்கம் இழையோடப் பத்திரிகை தருவேன். குடும்பத்தோட வந்துருங்க. இருந்து சாப்பிட்டுத்தான் போகணும்… இன்னபிற கல்யாண அழைப்பிதழ் வசனங்களைச் சொல்லுவேன்…’ இப்படியான கனவு சுவாசம்… பதினெட்டு வருஷமாகக் கனவிலேயே குடியிருக்கிறது. அவளின் காலத்தில் ஒரு வசனத்தைக்கூடப் பிரயோகிக்கும் சம்பவம் நிகழாத விசனம். நம்பிக்கை இழை உயிரிழந்து கொண்டிருக்கிறது நாளுக்கு நாள். இனி? முற்றுப்புள்ளிதான்.

தேவாங்கு மாதிரி குட்டிகளுக்குக் கூடக் கல்யாணம் சுலபமாக நடக்கிறது – எந்தத் தடங்கலும் இல்லாமல். கல்யாணத்துக்கு அப்புறம், விடுப்பு முடிந்து வரும்போது – அதுகள் மூஞ்சியில் நூறு வாட்ஸ் பல்ப் மாதிரி தேஜஸ் வந்து தொலைக்கிறதே… அது என்ன இழவு ரசவாத வித்தையோ? இது கூடப் பரவாயில்லை. தேவாங்கும் பிள்ளை உண்டாகிப் பெற்றுப் பிழைத்துக் கையிலொரு குட்டியோடு, அம்மாக்களையோடு வலம்வருமே… கொடுத்து வைத்த நாய்கள். கல்யாணலட்சுமிக்குள் பொறாமை பொறி பறந்தது.

‘கண்விழிப்பதும் சோற்றில் கை நனைப்பதும், பேருந்துக் கூட்டத்தில் கூழாவதும், வியர்வை நாற்றத்தில் பாழாவதும், அலுவலக நாற்காலியைத் தேய்த்து, மாற்றமேயில்லாத மணித்துளியை அடைகாப்பதும், பெண் பார்க்கும் படலத்தில் வெட்கத்தைத் தேடி எடுத்து முகத்தில் அப்பிக் கொள்வதும், மாப்பிள்ளையின் தலையசைப்புக்கு ஏங்குவதும், மறுப்பு சுமக்கும் கடுதாசிகளை வெறுப்புடன் ஜீரணிப்பதும், பெருமூச்சும் பின்னிரவு அழுகையும் பிறரின் கல்யாணத்தில் வயிற்றில் தகிக்கும் பொறாமை அக்கினியில் வெந்து போவதும்தான் என் ஜென்மக்கடனோ? புருஷனின் ஸ்பரிசத்துக்கும் ஆண்மைத்தனமான வருடலுக்கும் மோகம் தரும் முத்தத்துக்கும் பித்தம் தரும் கொஞ்சலுக்கும் ஏங்கியே செத்துப் போவேனோ?’ நித்தமும் புழுங்குவாள் கல்யாணலட்சுமி.

‘ஒற்றை ஜீவனாகவே மரித்து விடுவேனா? என் அன்பை, என் நேசத்தை, என் பிரேமையை, என் காதலை, என் ஸ்நேகத்தை ஸ்வீகரிக்க ஜீவனே கிடையாதா? கிடைக்காதா? எனக்கான வேர்ப்பிடி மண் இல்லாமல் தரிசாகத்தான் போவேனா? அம்மா, அப்பாவுக்கப்புறம் நானும் நாலு சுவருமாக ஜீவிக்கவா? வீட்டின் பல்லியும் பாசியும் ஒட்டடையும் ஸ்டெனோ குறிப்பேடும்தான் என் சுவாசத்துணையா? உயிரோடு, மனசோடு, உணர்வோடு நெருங்க யாருமேயில்லாத அநாதைப் பிறப்பா நான்?’ கண்ணீரில் உருகுவாள் கல்யாணலட்சுமி.

இத்தனை வயசுக்கும் ஒற்றைப் பொம்பளையாயிருப்பதில் இன்னொரு கஷ்டமும் கூட. முப்பது வயசிலேயே கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குழைவையும் மென்மையையும் தாரைவார்க்க ஆரம்பித்தாயிற்று. முகத்திலும் தாடையிலும் ஆங்காங்கே கனமான ஒற்றை முடியின் ரோம சாம்ராஜ்யம். மெதுமெதுவாக உடம்பு முழுவதும் ஒரு பிளாஸ்டிக் தன்மை. விறைப்பின் ஆக்கிரமிப்பு. தவிர்க்கவே இயலாமல் ஆம்பளைத்தனமான தடதடவென்ற நடை. எந்தக் கொம்பனைப் பற்றியும் கவலையேயில்லை என்கிற தெனாவெட்டான தோரணை. நளினம் தொலைத்த மூங்கில் முதிர்ச்சி. இளமையில் மென்மையாயிருந்த எனக்குள்ளிருந்து இன்னொரு நான் ஜனனம்.

புதுசாகக் கல்யாணமானதுகள் ஸ்கூட்டர், பைக் என்று இளமை ஜொலிக்கப் பறப்பதைப் பார்க்கும்போது மனசு நமநமக்கும். வெறுப்பாயிருக்கும். அப்படி  இறுக்கிப் பிடித்துப் பறக்க எனக்கு வாய்க்கவில்லையே! ஆதங்கம். ‘வேகமாய்ப் போய் முட்டிமோதிக் கவிழுங்கடா நாய்களா…’ மனசு அனிச்சையாகச் சாபமிடும். கல்யாணத்துக்குப் போனால் ‘ஏதாவது பிரச்னை வெடிக்காதா? இந்தப் பெண் வேண்டாம். இதோ இவளைக் கட்டிக் கொள்கிறேன்…’ திடீர்த் திருப்பமாகத் தாலி என் கழுத்தில் ஏறாதா? ஆயிரம் எதிர்பார்ப்பு கல்யாணலட்சுமிக்குள் முளைவிடும்.

அவ்வளவு ஏன்? பாத்ரூமில் குளிக்கையில் கையோடு ரகசியமாகக் கொண்டு வந்திருக்கும் மஞ்சள் கயிற்றைக் கழுத்தில் மாட்டிக் கொண்டு, கோத்திருக்கும் மஞ்சள் கிழங்கைக் கண்ணில் ஒத்திக்கொள்வதும், அதை வெற்று மார்பில் படரவிட்டுக் கண்ணாடி பார்த்துப் பூரிப்பதும், வெளியே வரும்போது கழறறி அலமாரியில் ஒளித்து வைப்பதும்கூட ரகசியக் கடமைதானே? இந்த முப்பத்தெட்டு வயசுக்குத் தேவையா இது மாதிரி திருட்டு சுவாசம்?

Image

”லக்னத்துலேர்ந்து எட்டாமிடம் சுத்தமில்லே…”

”களத்திர ஸ்தானம் நீசமாயிருக்கு…”

”மாங்கல்ய ஸ்தானம் பலமாயில்லியே ஜாதகத்துல. உங்க திசைக்கே ஒரு கும்பிடு…”

சகலரின் வசனமும் இதுதான். முதுகெலும்பில்லாத முட்டாள்கள். பிடரியில் இடித்துப் புறமுதுகிட்டு ஓடினவர்களை இழுத்துப் பிடிக்கவா முடியும்? அவனவன் சோறும் நீரும் ஏற்கனவே எழுதப்பட்டதுதானே? தோஷம் இல்லாத பெண்ணின் புருஷன் எவனாவது நூறாண்டு இருந்திருக்கிறானா? ஜாதகச்சிறை இங்கு மட்டும்தானே? பேசாமல் அமெரிக்கனோ, ஆப்பிரிக்கனோ கிடைத்தால் இழுத்துக்கொண்டு ஓடி விடலாம். இப்படியான நினைப்பில் ஆழ்பவள்தான் கல்யாணலட்சுமி.

பன்னிரண்டு கட்டங்களுக்குள் கையும் காலும் விரித்து அவளை ஆணியடித்து மாட்டியது மாதிரி இருக்கிறது. ஒவ்வொரு கட்டமும் பாம்பாக மாறி, உயிரோடு அவளை விழுங்குவது மாதிரியும் இருக்கிறது. தப்பித்தல் இல்லாமல் எல்லாக் கிரகங்களுமே வேலியாக நின்று தொடர்ச்சியாகத் துரத்துவது மாதிரியும் இருக்கிறது.

”தோஷம் தோஷம்னு சொல்லாதீங்க தரகரே! பொண்ணு, மாசம் நாலாயிரம் சம்பாதிக்கறா… சமையல் அபாரம்…”

”ம்… இருக்கலாம். திருக்கணிதம், வாக்கியப் பஞ்சாங்கம் எப்படிப் போனாலும் செவ்வாய் தோஷம். ஏகதோஷம் – ஜாதகத்தை முன்னப்பின்ன மாத்தி எழுதி முடிச்சுடலாம்தான். தெரிஞ்சுடுத்துன்னா பிரச்னை. ஒரு லட்சம் ரொக்கம் குடுத்தா – ஒப்புக்க வெச்சுடலாம்…” ஆசைகாட்டினார் தரகர்.

களத்திர ஸ்தானத்தைச் சுத்தப்படுத்த ஒரு லட்சமா? புதர் மண்டிக்கிடக்கும் தரிசுநிலமா அந்தக் கட்டம்? அப்படியேனும் ஒரு மீசைக்குப் பொண்டாட்டியாகித் தாசி வேலை பண்ணவா? எவன்டா கண்டுபிடிச்சான் ஜாதகத்தை? தூத்தேறி.

”பொண்ணுக்கு வயசாயிடுச்சே…”

”முகம் முத்திப்போச்சு மாமி உங்க மகளுக்கு…”

”ரெண்டாம் தாரத்துக்குக்கூட இளசைத்தான் கேக்கறாங்க…”

பருவத்துக்கேற்ற வசனச்சாட்டை செருகல்.

”கல்யாணலட்சுமி மேடம். போன் உங்களுக்குத்தான்…” உலுக்கப்பட்டாள்.

”ஹலோ..?”

”எப்படி ஃபீல் பண்றீங்க லட்சுமி? கஷ்டமாயில்லியே? சந்தோஷமா இருக்கீங்களா?” எதிர்முனையில் மருத்துவர்.

”ம். ரொம்ப… ரொம்ப் கர்வமாயிருக்கேன்…”

வயிற்றுக்குள் ஐஸ்க்ரீம் மழை ஜிலுஜிலுவென்று நெளிந்தோடியது. சுகமின்னல் ஜனனம். இத்தனை நாளும் உணராத வித்தியாச அனுபவம். கனவை நிஜமென்று ஆக்கிக்கொண்ட கர்வம் – அவளுக்குள் குறுக்கும் நெருக்குமாகப் பாவு கட்டியது. வேறு யாருக்கும் தெரியாத ரகசியத்தைக் கர்ப்பம் சுமப்பது கர்வமாக இருந்தது. நிஜமா? நிஜம்தானா? என் கனவின் நீட்சியா? விடியலின் சூரியக்கதிரா? எனக்கே எனக்கா?

இப்போதெல்லாம் கடைக்குப் போனால் குழந்தைகள் பகுதியிலேயே குடியிருந்துவிடலாமா என்று மனசு கிறங்குகிறது. அந்த இடத்துக்கே ஒரு பாப்பா வாசனை வீசுகிறது. காற்று கூடப் பூ மாதிரி மெல்லிசாகப் பேசுகிறது. உள்ளங்கை அகலத்தில் பாப்பா ஜட்டி, பாப்பா சட்டைக்குள் சொர்க்கத்தின் முகவரி நெய்திருப்பதாகத் தெரிகிறது.

புருஷன் ஆசையைக்கூடத் தகனம் செய்துவிடலாம். ஆலாகப் பறக்கக் கூடிய அளவுக்குத் தகுதியேயில்லாத ஆசை என்று மனசைச் சமாதானப்படுத்திக் கொள்ளலாம். ஆனால், குழந்தை ஆசை? எனக்கே எனக்கென்று ஒரு குழந்தை. நானே வயிற்றில் சுமந்து அணு அணுவாக ரசித்து, வளர்ச்சியைச் சுகித்து, மசக்கையில் துவண்டு, மூச்சு முட்ட வயிறு பெருத்து, நிறை மாசமாகிப் பெற்றுப் பிழைத்துப் பூச்செண்டு மாதிரி கைநிறையக் குழந்தையை வாரியெடுத்து – அதன் தேவலோக வாசனையை உயிரெல்லாம் ஸ்வீகரிக்கும் வரம். இந்த இப்பிறவியில் கிடைக்குமா? பட்டாம்பூச்சியை – கண்திறக்கும் பாப்பாவைத் தரிசனம் செய்தால் பண்ணிய பாவமெல்லாம் கரையாதோ?

அன்றைக்கொரு நாள் பேருந்தில் கைக்குழந்தையோடு உட்கார்ந்திருந்தவளிடம் தயக்கமாகக் கேட்டு அவளின் குழந்தையை, உடம்பு நெகிழ நெகிழ மடியில் தாங்கிக் கொண்ட அந்த அஞ்சு நிமிஷத்தில் தலையோடு காலாகப் புல்லரித்தது. தொடைகள் வழவழத்தன. கண்ணீர் பொங்கியது. பரவசத்தில் லேசாய் ஒன்றுக்குக் கூடப் போய்விட்டது எனக்கு. குழந்தை… குழந்தை! என் மடியில் ஒரு குழந்தை என்று சந்தோஷத்தில் ஜுரமே வந்துவிட்டது.

என்னுடைய நினைப்பு தெரிந்த சமீப நாட்களாக அம்மாவுக்கு இந்தக் கவலை வேறு வயிற்றில் புளிகரைக்கிறது.

”அப்படி ஏதும் பண்ணிடாதேடீ. மானமே போயிடும்…” அம்மா மனசுக்குள் அரற்றுவது – சுவாசம் வழியாக வெளியேறி கல்யாணலட்சுமியின் காதுக்குக் கேட்கிறதுதான். ஆனால், வேறு வழி?

‘மதுரை அத்தை பொண்ணுக்கு ரெட்டைக் குழந்தைங்க பொறந்திருக்கே… அவளை வேணும்னா கேட்டுப் பார்க்கலாமா?’

ஆயத்தக் குழந்தையா என் தேவை? தத்தெடுத்ததைவிடப் பெத்தெடுக்கும் சுகத்துக்குதானே ஒற்றைக்கால் தவமிருக்கிறேன்? நானே கருத்தரித்து, வித்து தாங்கி, மார்னிங் சிக்னெஸ்ஸில் கிறுகிறுத்து, குமட்டி, வாந்தியெடுத்து, வலியெடுத்துப் பெற்றுப் பால் கொடுக்க, முலைக்காம்பை அது கடிக்கும்போது கிடைக்கும் சுகவலியை ஸ்வீகரிக்க, நானே பெற்றெடுக்கும் சுகம்தானே என் தேடல்? பிரசவவலி என்னைப் பிழிந்தெடுக்க வேண்டும். உயிர் ஜனனத்துக்காக உடல் முறுக்க வேண்டும். வியர்க்க வேண்டும். விறுவிறுக்க வேண்டும். வெள்ளை முத்தாகப் பால் சொட்ட வேண்டும். ரோஜா இதழால் குழந்தை சப்பிக் குடிக்க வேண்டும். குளுகுளுவென்று உடம்பு முழுசும் குற்றாலம் குடியிருக்க வேண்டும்.

என்னை நானே தாய்மையில் குளிப்பாட்டிக் கொள்ள வேண்டும். எனக்கு நானே தரும் வரம் அது. எனக்கு நானே சூட்டிக் கொள்ளும் கிரீடம் அது. என் நேசத்தின் நீட்சி அது. என் பாசத்தின் பரப்பளவு அது. என் உயிரைச் சுமந்திருக்கும் ஜீவப் பெட்டகம் அது.

சமூகம் என்னைப் பிய்த்துச் சுவைத்து மென்று தின்று துப்பினாலும் பரவாயில்லை. எல்லா வாசலும் அடைக்கப்பட்ட சமூகக் கல்லறையில் எனக்கான சுவாசக் குழாயை நானே அமைத்துக் கொண்டது நியாயம்தான். மனைவி வரம்தான் மறுக்கப்பட்டது. அம்மா அவதாரம் எனக்கு நானே தரும் வரம். ஒற்றை மனுஷியாக்கி என்னைச் சுண்ணாம்புக் காளவாய்க்குள் தள்ளியவர்களுக்கு நான் தரும் அக்கினிக் குளியல். கட்டங்களுக்குள் சிக்கிய சகதிச் சமூகத்தை நசுக்க வந்த தேவன் என் வயிற்றுக்குள் கோயில் கொண்டிருக்கிறான்.

”என்ன மேடம்? பூரிப்பாயிருக்கீங்க? கல்யாணம் நிச்சயமாயிருச்சா?”

”ம்ஹும். கர்ப்பம் நிச்சயமாயிருச்சு…”

அதிர்ச்சியில் குளித்தாள் கேள்வியை எழுப்பியவள். நிறைவாகச் சிரித்தாள் கல்யாணலட்சுமி.

காட்சி மூன்று

”பொண்ணு கல்யாணம் பத்திக் கொஞ்சம்கூடக் கவலையில்லாமல இருக்கேளே…”

”என்னடி பண்ணட்டும்? அவ கொடுப்பினை அவ்வளவுதான். களத்திரம் சுத்தமில்ல. தோஷம் நல்லதுக்குதான்னு வெச்சுக்க. அவ சம்பாத்யம் வேணும்டி. ஒரு கால பூஜைகூட இல்லாத கோயில் சம்பாவனைல மூணு ஜீவனம் நடக்குமாடி…”

பூட்டிய கதவு தாண்டிக் காதுக்குள் நுழைந்த வார்த்தைகளின் குணம், மணம், தன்மை கல்யாணலட்சுமிக்கு அடையாளம் தெரிந்தது. கதவு திறந்தாள் அம்மா.

”வந்துட்டியாடி? பாலை வார்த்தே… பஸ் ஸ்டாண்டிலே வந்து பார்க்கறதுக்கு அப்பா கிளம்பிண்டிருக்கார்…”

”………….”

”முகம் ஜொலிக்கிறதே, பிரமோஷன் கிடைச்ச மாதிரி…”

”பிரமோஷன்தான்…”

”நிஜம்மாவாடீ?”

”ம்… மாமனார் – மாமியார் ஆகாமலே நீங்க தாத்தா – பாட்டி ஆகப்போறீங்க…”

”அடிப்பாவி… நினைச்சதைப் பண்ணிட்டியே. குடிமுழுகிடுச்சே. அருவருப்பா இல்லியா? ஏன்னா… இங்க சித்த வாங்கோ…” பதறினாள் அம்மா.

களத்திரஸ்தானாதிபதி சரியில்லையென்றால் புத்திரஸ்தானாதிபதி சரியாயிருக்க முடியாதா? சரிபண்ண முடியாதா?

புத்திரஸ்தானத்தை நானே ஸ்புடம் போட்டுக் கொண்டேன். விதை நெல் – கடன் வாங்கி.

நவாம்சம், ராசிக்கட்டம் எல்லாவற்றிலும் ஸ்டெதாஸ்கோப்பும் ஊசியும் உட்கார்ந்திருக்கும் புதுஜாதகம் இது. ஊசியே என் கணவன். டாக்டரே தரகர். வயிற்றில் நீந்தும் இரவல் வித்து… என் உடம்பு முழுசும் சொர்க்கத்தைக் காப்பியம் எழுதுகிறது.

அம்மா, அப்பா என்று இரண்டு முகம் கொண்ட புது அம்மன் நான். ஜாதகமாம் ஜாதகம். பொல்லாத ஜாதகம்.

***

காலத்தை வென்ற கதைகள் மற்றவை…

ஹெப்சிபா ஜேசுதாசன்

ஜோதிர்லதா கிரிஜா

சிவசங்கரி

வாஸந்தி

வத்ஸலா

பா.விசாலம்

பூரணி

திலகவதி

அனுராதா ரமணன்

லட்சுமி

அம்பை

அநுத்தமா

ராஜம் கிருஷ்ணன்

ஆர்.சூடாமணி