இந்தியாவில் பெண் குற்றவாளிகள் அதிகரிப்பு – புள்ளிவிவரப் பின்னணி என்ன?

Image

‘கடந்த 2-3 ஆண்டுகளில், குற்றம் புரிந்துவிட்டு சிறைக்குச் செல்லும் பெண்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாகி வருகிறது. அந்த வகையில் இந்தியாவிலேயே அதிக பெண் குற்றவாளிகள் இருக்கும் மாநிலம் மகாராஷ்டிரா…’ இப்படி ஓர் நீண்ட அதிர்ச்சி அறிக்கையை சமீபத்தில் வெளியிட்டிருக்கிறது ‘தேசிய குற்றப் பதிவுகள் தகவலகம்’ (National Crime Records Bureau). இந்திய குற்றவியல் நடவடிக்கைச் சட்டத்தின்கீழ் (Indian Penal Code) மகராஷ்டிராவில் கடந்த 2-3 ஆண்டுகளில் 90,884 பெண்கள் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்கிறது அந்தப் புள்ளிவிவரம். குற்றம் செய்ததற்காக சிறையில் அடைக்கப்படும் பெண்களின் எண்ணிக்கை மகாராஷ்டிராவுக்கு அடுத்து அதிகமாக இருப்பது ஆந்திராவில். அங்கே அதே காலகட்டத்தில், 57,406 பெண்கள் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள். இந்த வரிசையில் மூன்றாவது இடத்தில் மத்தியப்பிரதேசமும் நான்காவது இடத்தில் தமிழ்நாடும் ஐந்தாவது இடத்தில் குஜராத் மாநிலமும் இருக்கின்றன.

தேசிய குற்றவியல் பதிவுகள் தகவலகம் சொல்லியிருக்கும் அறிக்கைப்படி பார்த்தால், பெண்கள் குற்றச் செயல்களில் ஈடுபடுவது அதிகரித்திருப்பது போல் தெரியும். ‘இது உண்மையா?’ என்று கேட்டால் அழுத்தம் திருத்தமாக மறுக்கிறார் எழுத்தாளரும் முன்னாள் காவல்துறை தலைமை இயக்குனருமான திலகவதி.

‘‘இந்தியாவில், குற்ற நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடும் பெண்கள் மிக மிகக் குறைவு. குற்றச் செயல்களுக்காக கைது செய்யப்படும் பெண்களுக்குப் பின்னணியில் ஆண்களும் சமூகக் காரணிகளும்தான் முக்கியமாக இருக்கின்றன. அதை நேரில் உணர்ந்த அனுபவங்களும் எனக்கு உண்டு. வேலூருக்கு அருகே இருக்கும் தொரப்பாடி சிறைச்சாலை பழமை வாய்ந்தது. ஆங்கிலேயர் காலத்தில் இருந்து செயல்பட்டு வருவது. அங்கே மகளிர் சிறையும் உண்டு. அந்தச் சிறையில் இருக்கும் பெண்களுடன் பேசும் வாய்ப்பு ஒருமுறை எனக்குக் கிடைத்தது. ஆர்வத்தோடு அவர்களில் சிலருடன் பேசினேன். அவர்கள் ஏன் சிறைக்கு வந்தார்கள்? என்னென்ன மாதிரியான குற்றங்கள் செய்திருக்கிறார்கள்? அவர்கள் வரலாறு என்ன? எல்லாவற்றையும் விசாரித்தேன்.

அவர்களுடன் பேசியதில் ஒரு உண்மை தெரிந்தது. அதாவது, பல குற்றச் செயல்களுக்கு அந்தப் பெண்கள் பலிகடா ஆக்கப்பட்டிருந்தார்கள். கள்ளச்சாராய வியாபாரத்தையே எடுத்துக் கொள்வோமே..! சாராயம் காய்ச்சுவது, அதை விற்பனைக்குக் கொண்டு வந்து வைப்பது எல்லாமே ஆண்கள்தான். அதை விற்பனை செய்வது, காசு வாங்குவது பெண்கள்… மனைவி, தாய் என்கிற ஸ்தானத்தில் இருப்பவர்கள்! காவல்துறை கள்ளச்சாராய விற்பனை பற்றிக் கேள்விப்பட்டு ரெய்டுக்கு வருகிறார்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். சம்பந்தப்பட்ட ஆண்கள் ஓடிவிடுவார்கள். பெண்கள் பிடிபட்டு சிறைக்குப் போவார்கள். அந்த வகையில் குண்டாஸ் சட்டத்தில் கைது செய்யப்பட்ட பெண்களைக்கூடப் பார்த்தேன்.

Image

இப்படி பழி சுமந்து சிறையில் இருந்த ஒரு பெண்ணிடம் கேட்டேன்… ‘‘தப்பு செஞ்சதெல்லாம் உங்க வீட்டுக்காரரு… நீ ஏம்மா ஜெயில்ல இருக்கணும்?’’

அந்தப் பெண் சொன்னார்… ‘‘வேற என்னாங்க மேடம் செய்யறது? அவரு வெளியில இருந்தாத்தானே எங்களை வெளிய கொண்டு வர முடியும்? வழக்கு நடத்தணும்… அதுக்குப் பணம் பொரட்டணும்… இதெல்லாம் அவங்களாலதானே முடியும்? அதோட குடும்பம், புள்ளை குட்டிங்களை கவனிச்சுக்கறதுக்கு அவங்களை விட்டா என்னை மாதிரி பொம்பளைங்களுக்கு வேற என்ன ஆதாரம்?’’ இது அந்தப் பெண்ணின் கருத்து மட்டுமல்ல… சிறையில் இருக்கும் பல பெண்களின் கருத்து!

மிக அபூர்வமாகத்தான் ஆண்கள், கள்ளச்சாராயம் போன்ற பெண்களும் சம்பந்தப்பட்ட வழக்குகளில் கைது செய்யப்படுகிறார்கள். கணவன், மனைவி இருவரும் கைதாகும் நிலையில் வீட்டுச்சூழல் பெரும் பாதிப்புக்குள்ளாகிறது. அம்மாவும் அப்பாவும் இல்லாத நிலையில், பிழைப்புக்காக வீட்டில் உள்ள சிறுவர்களும் சிறுமிகளும் சிறுசிறு குற்ற நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுகிறார்கள். பிக்பாக்கெட், சின்னத் திருட்டு என அவர்களுடைய குற்ற நடவடிக்கை ஆரம்பமாவதும் இந்தப் புள்ளியில்தான். பெண் பிள்ளைகள் தங்கள் உடலை விற்றுப் பிழைக்கத் துணிவதும், அந்தப் படுகுழியில் தள்ளப்படுவதும், மற்ற ஆண்களின் மேல் ஈர்ப்புக் கொள்வதும்கூட இது போன்ற சந்தர்ப்பங்களில்தான்.

சிறைச்சாலையில் நான் சந்தித்த பெரும்பாலான பெண்கள் செய்த குற்றச் செயல்கள் போதை மருந்து கடத்துதல், விற்பனை செய்தல் அல்லது கள்ளச்சாராயம் கடத்துதல், விற்பனை செய்தல் போன்றவைதான். இது தவிர மருமகளைக் கொடுமைப்படுத்தியதால் சிறைக்கு வந்தவர்கள்… பெண்களை விபசாரத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தி சிறைக்கு வந்தவர்கள் என இருந்தார்கள். தொரப்பாடியில் கொலைக்குற்றம் செய்துவிட்டு சிறைக்கு வந்த ஒரு பெண்மணியை சந்தித்தேன்.

அவருக்கு 60க்கும் மேல் வயது. தன் கணவனைக் கொலை செய்த குற்றத்துக்காக சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார். ‘இந்த வயதில் ஏன் கொலை செய்ய வேண்டும்?’ என் கேள்விக்கு அவர் சொன்ன பதில்… ‘நான் அந்த ஆளைக் கொலை செய்யறதுக்காகக் காத்துகிட்டு இருந்தேம்மா. பேரன், பேத்தி எடுத்தாச்சு. ஆனா, அந்த மனுசன் வீட்ல இருந்த யாரையும் நிம்மதியா இருக்க விடலை. எல்லாரையும் கொடுமைப்படுத்தினாரு. படிக்கிற பையனை மாடு மேய்க்க விட்டாரு. படிக்கிற பொண்ணை ஆடு மேய்க்கச் சொன்னாரு. எல்லாத்துக்கும் ஒரு காலம் வரட்டும்னு காத்திருந்தேன். பேரன், பேத்தின்னு வந்துடுச்சு. புள்ளைங்க சொந்தக்கால்ல நின்னுடுவாங்கங்கற நம்பிக்கை வந்ததுக்கப்புறம்தான் அவரைக் கொலை பண்ணினேன்.’

அதே தொரப்பாடி மகளிர் சிறையில் தன் மகளோடு சேர்ந்து கணவனைக் கொலை செய்துவிட்டு உள்ளே இருந்த பெண் ஒருவரையும் சந்தித்தேன். ‘தெனமும் குடிச்சிட்டு வந்து அடிப்பாரு. எதுத்து ஒரு வார்த்தை பேச முடியாது. ஒருநாள் என் பொண்ணுகிட்டயே தவறா நடக்க முயற்சி பண்ணினாரு. நான் இல்லாத நேரத்துல பொண்ணை ஏதாவது செஞ்சிடுவாரோன்னு பயம் வந்துடுச்சு. வேலைக்குக்கூடப் போகாம வீட்லயே இருந்தேன். அதுக்கப்புறம்தான் பொறுக்க முடியாம, இது மாதிரி மனுசன் உலகத்துலயே இருக்கக்கூடாதுன்னு நானும் என் மகளும் சேர்ந்து உலக்கையால அடிச்சு அவரைக் கொன்னோம்…’

இது போல உணர்ச்சிவசப்பட்டு குற்றச் செயல்களில் ஈடுபடுவது தமிழகத்தில் நடக்கிறது. ஆனால், கொலைச் சம்பவங்களில் பெண்கள் ஈடுபடுவது அரிதாகத்தான் நிகழ்கிறது.

மகாராஷ்டிராவில் பெண்கள் குற்றச் செயல்களில் ஈடுபடுவதற்கு வேறு காரணம். மும்பை ‘வியாபாரத் தலைநகரம்’ (Commercial Capital). பணப்புழக்கம். அதன் காரணமாக தாதாக்களின் ஆதிக்கம் அதிகமுள்ள நகரம். பல வளைகுடா நாடுகளோடு வியாபாரத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும் நகரம். அங்கே வெளியாகும் பல திரைப்படங்களில் ஒன்று, நிழலுலக தாதா கதாபாத்திரம் ஹீரோவாக இருப்பார். அல்லது போலீஸ் அதிகாரி கதாபாத்திரம் ஹீரோவாக இருப்பார். நிஜத்தில் நடந்த சம்பவங்களின் அடிப்படையில்தான் அங்கே பல சினிமாக்கள் உருவாகின்றன. அங்கே தாதாக்கள் மட்டுமில்லை. அவர்களின் முக்கிய பிரதிநிதிகள், அடியாட்கள் என பலதரப்பட்ட குற்றச் செயல்களில் ஈடுபடுகிறவர்கள் மையம் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு தாதாவின் குழுவுக்கும் மற்றொரு தாதாவின் குழுவுக்கும் இடையிலான மோதல் அடிக்கடி நடக்கும். அதில் உயிர் துறப்பவர்களின் மனைவிகள் அதற்குப் பிறகு கவனம் பெறுகிறார்கள். அதுவரை பலரின் பார்வையிலேயே படாமல் இருந்தவர்கள் இறந்த கணவனின் இடத்துக்கு அமர்த்தப்படுகிறார்கள். அவர்களுக்கும் வேறு வழி இருப்பதில்லை. விட்டால், உயிர் போய்விடும். அந்த உயிர் பயம்தான் அவர்களையும் குற்றச் செயல்களில் ஈடுபடத் தூண்டிவிடுகிறது. இது போல சமூகக் காரணங்களும் ஆண்களும்தான் பெண்கள் குற்றச் செயல்களில் ஈடுபடக் காரணமாக இருக்கிறார்கள். துணிந்து, தாங்களாகவே குற்றம் புரியும் பெண்கள் மிக மிகக் குறைவு’’ என்கிறார் திலகவதி.

Image

கவிஞரும் எழுத்தாளருமான க்ருஷாங்கினி சொல்கிறார்… ‘‘இந்தியாவில் பெண் குற்றவாளிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்திருப்பதாக தகவல்கள் வெளியாகி உள்ளன. ஆணாயினினும், பெண்ணாயினும், குழந்தைகளாயினும் குற்றச் செயலில் ஈடுபடுவோரின் எண்ணிக்கை குறைய வேண்டும் என்பதில் இருவேறு கருத்து இருக்க முடியாது. என் கருத்தும் அதேதான். ஆணும் பெண்ணும் சட்டத்தின் முன் சமம் என்று எழுத்தில் இருக்கலாம். நடைமுறையில் அப்படி இல்லை. பெண் என்பவளுக்கு பிறப்பே உரிமை அற்று இருக்கிறது.

ஒரு பெண் குற்றம் புரிவதற்கு சமுதாயமும் குடும்பமும் எந்த அளவிற்கு நெருக்கடியைக் கொடுக்கின்றன என்பதை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். பெண்களைக் கேடயமாக நிறுத்திக் குற்றம் புரிந்துவிட்டு தப்பிக்கும் ஆண்கள் சமுதாயத்தில் பலரும் இருக்கின்றனர். மன அழுத்தமும், பிறர் தரும் தொல்லைகளும் தாங்க இயலாத போது சில சமயம் வெடிக்கும் குற்றம் என்பது ஒரு சிறு அளவே.

உண்மையில் கல்விக் கூடத்தில் தொடங்குகிறது பெண்களின் மன அழுத்தம். வீட்டில் தனிமை, பகிர யாருமற்ற நிலை என குழந்தைப் பருவத்திலேயே தொடங்கிவிடுகிறது மன அழுத்தம். பணி இடங்களிலும் அது தொடர்கிறது. பெண், காவல்துறையில் இருந்தாலும், மந்திரியானாலும் கூட இதுவேதான் தொடர்கிறது. சொல்ல முடியாத மன அழுத்தத்திலிருந்து வெளிப்படவே, விடுபடவே சட்ட ஆலோசனைகள் இருக்கின்றன. ஊடகங்களில் பெயர் மாற்றப்பட்டு வெளியிடப்படுவதும் கூட ஒரு விதமான ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ளும் முறைதான். இருந்தாலும் சொல்ல முடியாத, கூடாத, தெரியாத பெண்களால் வன்முறைகளுக்கு எதிர்வினை எப்போதாவது நிகழ்கிறது.

உண்மையிலேயே சொல்லவும் முடியாமல் அதிலிருந்து மீளவும் முடியாமல், தனக்குத் தீங்கிழைத்தவர்களை மனதால் தண்டித்துக் கொண்டும், அல்லது ஆண்டவனிடம் முறையிட்டு மண்டியிட்டு அழுது கொண்டும்தான் பல பெண்கள்  இருக்கிறார்கள். ‘எனக்கு வரும் கோவத்துக்கு…’ என்று சொல்லி சொற்களால் குற்றவாளிகளுக்குத் தீர்ப்பளித்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். குற்றவாளிகள் – பல சமயம் அவர்கள் ஆண்களாகவே இருக்கிறார்கள் – தப்பித்துக் கொண்டு பதவியிலும், பணத்திலும் மிதக்கிறார்கள். எல்லோரும் தனக்குத் தீங்கிழைத்தவர்கள் மீது தன் எண்ணத்தை நிலை நாட்டத் தொடங்கினால், அப்படிப்பட்ட எண்ணம் தோன்றத் தொடங்கினால் சிறை பெண்களால் நிரம்பி வழியக் கூடும். மன அழுத்தம் காரணமாகத் தற்கொலைக்கு முயலும் பெண்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாகக் குறையலாம். மனப் பிறழ்வுக்கு ஆளாகி, உலகத்தில் ஏதும் நடப்பதறியாமல் தெருவில் திரியும் பெண்களின் எண்ணிக்கையும் குறையலாம்.  நான் இங்கு குற்றம் இழைப்பது சரியென்றோ, பழிவாங்கல் நியாயமென்றோ வாதாடவில்லை. ஆண் பெண் இருவரும் சட்டத்திற்கு உட்பட்டவர்கள்தான். இது போன்ற புள்ளி விவரங்களைப் பட்டியலாகத் தயாரித்து, அதை இந்தியாவின் மாநில வாரியாக அடுக்கி வெளியிடுவது கூட பெண்களின் மீதான ஏளனப் பார்வையை அதிகரிக்கச் செய்யலாம். ‘உத்யோகம் புருஷ லட்சணம்’ என்பது போல. இதுவரையில் ஆண்களின் குற்றச் செயல்களினிடையே பெண்களின் குற்றங்கள், உண்மையில் குற்றம் இழைத்தவர்கள், எத்தனை சதவிகிதம் என்பதையும் வெளியிட வேண்டும்.

தன் பாலியல் இச்சைக்கு அடிபணியாத வேலைக்காரச் சிறுமியைத் திருட்டுக் குற்றத்தில் மாட்டிவிடுவதிலிருந்து, முக்கியமான இடங்களில் பெண்கள் வந்துவிடக் கூடாது என இட்டுக்கட்டிப் பட்டியல் இட்டக் குற்றசாட்டுகளை, ஆதாரங்களைப் போலியாகத் தயாரித்து கைது செய்வது வரை, எல்லா நிலைகளிலும் இவை நிறைய நடைபெற்றுக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன. சாதி பலம், மத பலம், பண பலம், அதிகார பலம், அரசியல் பலம் என எல்லாத் தரப்பும்  உபயோகப்படுத்தப்படுகின்றன. எனவே குற்றம் சாட்டப்பட்டுச் சிறையிலிருக்கும் பெண்களில் தெரிந்தே குற்றம் செய்தவர்கள் எத்தனை பேர், நிரபராதிகள் எத்தனை பேர், தெரியாமல் சிக்குண்டவர்கள் எத்தனை பேர் என்று கணக்கிட்டுவிட்டு குற்றம் புரிந்தோரை மட்டும் பட்டியலிட்டுச் சொல்லாம். ஆணின் வெற்றிக்குப் பின்னால் பெண்கள் இருப்பதைப் போலப் பெண்ணின் குற்றத்திற்குப் பின்னால் ஆண்கள் இருக்கிறார்கள். சமுதாயமும் இருக்கிறது. குடும்பமும் இருக்கிறது. இதுவரையிலும் குற்றவாளிகளாகக்  கருதப்பட்டு சிறை சென்ற ஆண்களின் மொத்த சதவிகிதத்தில் இப்போது இரண்டாண்டுகளாக அதிகரித்திருக்கும் குற்றம் புரிந்த பெண்களின் அளவு எவ்வளவு சதவிகிதம் என்றும் கணக்கெடுத்துப் பட்டியலிட்டு அதையும் மாநில வாரியாகப் பிரித்தெடுத்தும் வெளியிடலாம்.’’

Image Courtesy: http://frontpagemag.com

தொகுப்பு: பாலு சத்யா 

காலத்தை வென்ற கதைகள் – 7

திலகவதி

Image

தமிழகத்தின் முதல் பெண் ஐ.பி.எஸ். என்கிற புகழுக்கு சொந்தக்காரர். முன்னாள் காவல்துறை தலைமை இயக்குநர். காவல்துறை பணியையும் எழுத்துப் பணியையும் இரு கண்களாக பாவித்தவர். நூற்றுக்கணக்கான சிறுகதைகள், பல குறுநாவல்கள், நாவல்கள் எழுதியிருக்கிறார். அவை முழுத் தொகுப்பாக வெளியாகியுள்ளன. கட்டிடத் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கையைப் பின்புலமாக வைத்து இவர் எழுதிய ‘கல்மரம்’ நாவல் 2005ம் ஆண்டு தமிழுக்கான சாகித்ய அகாடமி விருதைப் பெற்றது. இவருடைய நாவல் ஒன்று திரைப்படமாகியிருக்கிறது. இயல்பான, மிரட்டாத தொனியில், எளிமையாக இவர் விவரிக்கும் எழுத்துகள் வியக்கவைப்பவை, ரசனைக்கு உரியவை. இன்னமும் பல பத்திரிகைகளில் தொடர் கட்டுரைகள் எழுதி வருகிறார். காவல்துறை பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்ற பிறகு, ‘அம்ருதா’ இலக்கியப் பத்திரிகையின் சிறப்பாசிரியராக செயல்பட்டு வருகிறார்.

*************

வதம் 

2.9.99

பைத்தியக்கார நிலா. வெறி பிடித்து வழிந்தது. அதனுடன் ‘மேசையில் அமர்ந்து ஒரு டீ சாப்பிடவேண்டும்.’ மாyaa காவ்ஸ்கியின் விருப்பம். பாவி கடவுள் இவனைப் பார்த்தால்  தொப்பியைத் தூக்கி மரியாதை செய்ய வேண்டுமாம். வார்த்தைகளில் நெருப்பு. பேப்பர் எரியுமோ? பாரதிக்குக் கூட வார்த்தை மந்திரம்.

நிறைய்ய வேலை. பைகொள்ளாத வேலை. இன்று பார்த்து லலிதா அவள் மேசையில் கவிழ்ந்து படுத்து அழுதாள். என்ன என்றதற்கு ஒண்ணுமில்லை என்று பதில். ஒண்ணுமில்லாததற்கா ஒருத்தி அழுவது. அவள் சிநேகிதன் ஏதாவது முகம் காட்டியிருப்பானோ? இருந்தால் என்ன? பீடையை ஆபிசுக்கு எதற்குத் தூக்கிவர வேண்டும்? நாளைக்கு விசாரிக்கணும்.

திடுமெனப் பெய்தது மழை. நனைஞ்சுட்டேன். புதுச் சுரிதார். நனைஞ்சதைப் பத்தி வருத்தமில்லை. பிங்க் கலர் நூல் கசிந்து வெள்ளையில் ஏறி அசட்டுத்தோற்றம். எழுநூத்தைம்பது காலி. வாழ்க ஜனநாயகம். வாழ்க சுதந்திரம்.

3.9.99

லலிதாவைக் கேட்டேன். முதலில் வாயே திறக்கவில்லை. அப்புறம், மென்று முழுங்கிக் கொண்டு சொல்கிறாள்.

லலிதா எவனோடயோ கன்னியாகுமாரிக்குப் போய் வந்ததாக வதந்தியைப் பொய்யாகக் கிளப்பி விட்டானாம் மேனேஜர். அந்தச் சில்லறை, அதைச் சூபரிண்டெண்டிடம் வேறு சொல்லிச் சொல்லிச் சிரித்தானாம். அந்த சூப் கிளர்க்கிடம் சொல்ல, கிளார்க் டீப் பையன் ரெங்குகிட்ட செய்தி கடத்த, ரெங்கு டீ கொடுக்கும் போது லலிதாவிடம் போட்டுக் கொடுத்தான். மானம் போய்விட்டதாக இவள் அழுகை ஒப்பாரி.

Image

”நீ எவனோடு போனாலும் அது உன் சொந்த விஷயம். மேனேஜர் நாய் உள்பட எந்த நாய்க்கும் அதைப் பத்திப் பேச உரிமை இல்லை. அருகதையும் இல்லை. தூஷணைக்குச் சுருண்டு போதல் அவமானம். அழவைப்பதுதான் அவன் நோக்கம். நீ அழுவது அவன் வெற்றி. அழாதே”ன்னு தேத்தினேன்.

நல்ல வேளை. இன்னிக்கு மழையில்லை. கருஞ்சாம்பலில் புரட்டிய ஆகாயம். துணிகளை வாஷ் பண்ணினேன். ‘ஜென்’காரன் கத்துகிறான்.

‘மண் வெட்டினேன். ஆழமாய் வெட்டினேன். என்ன சந்தோஷம். வேலை செய்தால் ஆனந்தம்.’

9.9.99

‘ஓ வீனஸே!

உன் காதல் தீவில்

ஒரு கற்பனைத்

தூக்கு மரத்தில்

என் உருவம்

தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது

ஆண்டவனே!

என் உடம்பையும்

இதயத்தையும்

வெறுப்பில்லாமல் பார்க்க

எனக்கு ஆற்றலைக் கொடு!’

உடம்பை நாற்றப்பிண்டம், ஊத்தைப்பிண்டம் என்கிற ‘சினிக்குகள்’ மத்தியில் போதலேர் ஒரு ஆரோக்கியவான்.

17.9.99

நிலைமை சாதாரணம் இல்லை. வதந்தி அவளுக்கு முன்னால் அவள் வீட்டுக்குப் போய்ச் சேர்ந்திருக்கிறது. யாரவன் என்று கேட்டாளாம் அவள் அம்மா. இவள் மறுத்திருக்கிறாள். நெருப்பையும் புகையையும் சாட்சிக்கு அழைத்தாளாம் அம்மா. என்ன பண்றது என்று இவள் அழுகை. வாட் அபவுட் அக்னிப் பிரவேசம் என்றேன். சீதைக்கு அடுத்த ரேங்க் நீ வரவேண்டாம், எதிர்த்து நில் என்றேன். பார்க்கணும், மனுஷியாக நிற்பாளா? காகிதமாகிப் பறப்பாளா?

26.9.99

இன்று சூரியன் இறங்கி வந்து என் அறைக் கதவைத் தட்டினான். பூழுக்கம்.

லலிதா வேலையை இன்று ராஜினாமா செய்தாள். ஏனாம்? வதந்தி எனும் காட்டுத் தீ முதலில் அவள் அம்மாவை, பிறகு அவளுடைய ‘ஃபியான்சியை’ எதிர்த்தது. சந்தேகமாம். தன் ராஜினாமாவின் மூலம் லலிதா, தன் கற்பை நிரூபித்துக் குலவிளக்கு ஆனாள்.

லலிதாவுக்குப் பார்ட்டி, பிரிவு உபசாரம். பிரிவை ஏற்படுத்தியவர்களின் ஏற்பாடு. மேனேஜர் அண்ட்கோ. நினைவுப் பரிசாம். தரப் போகிறார்களாம். எதன் நினைவாகப் பரிசு? கேவலப்படுத்தினார்களே அதன் நினைவாகவா? வேலை செய்ய வந்த பெண்ணை வீட்டுக்குத் துரத்தினார்களே அதன் நினைவாகவா? விழா தொடங்கு முன்பே நான் வந்து விட்டேன். விழாவில் இடி விழ.

2.10.99

இன்று காந்தி பிறந்தார். கையில் தடியுடன் இருக்கும் காந்தியை எனக்குப் பிடிக்கும். அதை உபயோகிக்காத காந்தியை எனக்குப் பிடிக்காது. தெருவில் குழந்தைகள் மூவர்ணக் கொடியுடன் மிட்டாய் தின்று கொண்டு போனார்கள். தேசீயத்தை ‘ஊட்டி’ வளர்க்கிறார்கள்.

லலிதா அந்த விழாவில் கலந்து கொண்டது எரிச்சல். மேனேஜர் இவளை வானத்தில் தூக்கி வைத்துப் புகழ்ந்தானாம். அசடு. சந்தோஷப்பட்டிருக்கிறது. கண்ணீர் வர, நாக்கு தழுதழுக்க நன்றி வேறயாம்.

”என்னடி அவனுக்குப் போய் நன்றியா? நீ வேலையை விட்டதுக்கு அவன்தானே காரணம். அதுக்கா நன்றி?” – இது இந்திராணி.

”என்ன பண்றது இந்து? துஷ்டனைக் கண்டா தூரமாப் போவணும். சுமுகமாப் பிரியணும். அதான் நல்லது. உலை வாய், ஊர் வாய் மாதிரி இவனுக்குப் பேய் வாய். நாளைக்கு எதுனா பண்ணி வச்சா” – இது லலிதா நாய்.

அச்சமும் பேடிமையும் அடிமைச் சிறுமதியும் உச்சத்தில் கொண்டாரடி – useless பெண்களடி.

6.10.99

நெஞ்சத்தில் பழமரம் நடு. பறவைகள் வந்து பாடும்.  – சீனப்பழமொழி.

8.10.99

லலிதாவைப் பார்க்கப் போனேன். அழுதாள். எத்தனைத் திறமைசாலி. நெஞ்சில் ரத்தம் வடிந்தது. கயவர் சொல்லைக் காலில் மிதி. கண்ணியம் காக்க ஏந்து செந்தீ.

9.10.99

டென்ஷன் என்னால் அம்மாவுக்கும் அம்மாவால் எனக்கும்.

கண்ணீரில் நனைந்து ஒரு கடிதம் ‘கல்யாணம் பண்ணிக்க’. அந்தத் தேவை ஒரு நாள் என் மனசைத் தட்டும். அப்போது பார்க்கலாம். ஐ வில் மீட் மை மிஸ்டர். ரைட் சம் டே. அதுவரை சும்மாயிரேன் அம்மா. என் முதுகில் டென்ஷனை ஏற்றாதே. நீயும் ஏத்திக்காதே. முகம் தெரியாத கல்லூரிப் பெண் ஏதோ ஒரு சஞ்சிகையில் எழுதியது நினைவில். ‘வெளியில் சென்ற நான் வேளையோடு வீட்டுக்குத் திரும்பவில்லை என்று நீங்கள் அடையும் டென்ஷன் எனக்குள் தொற்றிப் பெருக்கும் டென்ஷனே என்னை விபத்தை நோக்கிச் செலுத்தும்.’

ஓ! தாய்க்குலமே. உங்கள் புத்திரிகள் நாளை செவ்வாய்க் கிரகத்தில் பால் காய்ச்சப் போகிறவர்கள். சூரியனில் நெருப்பெடுத்து நிலாவில் குளிர் காயப் போகிறவர்கள், ‘மடி நெருப்பு’ தியரியிலேயிருந்து வெளியே வந்துடுங்களேன் ப்ளீஸ்.

15.10.99

இன்று எங்கள் ஆபீசில் விஜய சப்தமி. பத்தாம் நாள் நடப்பதால் தசமி. அதாவது விஜயதசமி. ஏழாம் நாளே எங்க ஆபீஸ்லே ஆயுத பூஜையை நடத்திட்டாங்க. அப்ப அது விஜய சப்தமிதானே? நம்ப சௌகரியத்துக்குத்தானே பண்டிகை?

பெரியார் சொல்கிறார்: ”கல்விக் கடவுளுக்குப் பூஜை செய்யும் நாடு. தற்குறிகள்அதிகம் உள்ள நாடு”. இதைத்தான் இங்கிலீஷ்காரன் Ironyன்னு சொல்றான்.

இன்னிலேயிருந்து மூணு நாள் லீவ். ஆனந்த சுதந்திரம். விடுமுறையில் விடுதலை. நம் கையில் நாம் விரும்பும் வாழ்க்கை என கைக் களிமண். பிள்ளையார் அல்லது குரங்கு பிடிப்பேன். பிள்ளையார்தான் ஈஸி, குரங்கு கஷ்டம்.

16.10.99

ஆபீஸ் லீவ்தானே. காலையில் ஒன்பது மணிக்கு எழுந்தேன். காலை, வெள்ளை வெல்வெட். என்னுடைய கெனடிக் தேர் ஏறி ப்யூட்டி பார்லர் போனேன். தென்னாட்டுக் குலவிளக்குகளின் ஜாடை போச்சு. பாப் வந்தது. மல்லிகா ‘அச்சச்சோ’ என்பாள். அவள், வாங்கும் சம்பளத்தில் முக்கால் பாகத்தை மயிர் வளர்க்கச் செலவு செய்பவள். சூர்யா. மறுநாளே இதே போல பாப் வெட்டிக் கொள்வாள். என் கார்பன் காப்பி காப்பி ரெங்கு, ‘எனக்கா’ என்று இரங்குவான். போகட்டும் மயிர் விஷயம் ஷவரின் கீழ் ஒரு மணி! சௌராஸியாவின் நீண்ட புல்லாங்குழலிசையில் குளித்தேன். சிலோனைப் போட்டேன். என்னால ஒட்டகத்தைக் கட்டிக் கொள்ள முடியாது. டீயைப் போட்டுக் கொண்டேன்.

சமைக்கலாமே, பேக்ரோனி வேகல். தொட்டுக்க ஃப்ரிட்ஜில் இருக்கும் கார்லிக் சில்லி சாஸ் சூப்பர். சமையலில் நான் பீமி.

தூங்கினேன். கனவுகள் அற்ற தூக்கம். ஏதோ சத்தம். எழுந்தேன். மீட்டர் படிக்கும் ஆள். தூக்கம் கெட்டது. டி.வி. போட்டேன். ‘இந்த இழவு தொலைக்காட்சி ரிமோட்டை தொட்ட விரலே எனக்கு நக சுத்தி வர…’ திருந்திய கணவன், ‘மன்னித்து விடு கண்ணே’ மாமூல்.

”அப்படிச் சொல்லாதீங்க. அந்த வார்த்தை உங்க வாயில் வரலாமா? என்னை இன்னும் வேணுமானா அடிங்க” கற்புக் கண்ணில் வழிந்தது. புல்லரிப்பு. திரைப்படங்களில் கற்பு. திகட்டத் திகட்ட கற்பு. நம் தாய்க்குலங்களின் பெரு விருப்பு. சிந்திப்பவர்களுக்கோ அருவறுப்பு, தீஸிஸ் எழுதுபவர்களுக்கு நல்ல தலைப்பு.

நிலாவுக்குக் கீழே இந்தக் கோமதிப் பெண் மயிலாள் கொழுக்கட்டை சாப்பிட்டாள். நிலாமயிலாள் கை நீட்டி ‘ஒரு கொழுக்கட்டை வேணு’ மென்று கேட்டாள். ‘தரமாட்டேன் போடி’ என்று சொல்லிவிட்டுத் தூங்கிப் போனேன்.

17.10.99

இன்று சூரியனை (லேஸிபாய்) நான்தான் எழுப்பினேன். தெருவைப் பார்த்தால், பெண்கள் பொன்விழா வளைவு மாதிரி குனிந்து கோலம் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எனக்கும் ஆசை. பெரிய பெரிய ஆசை. கோலமாவைத் தேடி எடுத்தேன். தெருவுக்கு வந்தேன். கோமதி… ஒரு கோலராணி… ஹஹ்ஹா!

என்ன கோலம் போட… என்ன புள்ளி வைக்க… சரஸ்வதி கோலம். சரஸ் கோலம். பதினைந்து புள்ளி, பதினைந்து வரிசை நேர்ப்புள்ளி சிரிக்கும் சரஸ். அருகே மயில். வீணைதான் கொஞ்சம் கிடார் சாயலில் வந்துடுச்சி. பரவாயில்லை. சரஸ்வதி வேண்டாங்காம அதைக் கையில் வச்சுக்கிட்டாங்க.

கண்ணேறு பட்டிருக்கும். அம்மா இருந்தால் சுத்திப் போட்டிருப்பாள். இன்றைக்கு என்னவோ மனசு சலங்கை கட்டிக் கொண்டது. ‘ஆடு ஆடு’ என்றது. டேப்பில் தில்லானா சுழன்றது. திக்குகள் எட்டும் சிதற தீம்தரிகிட தீம்தரிகிட, தீம்தரிகிட தீம். வானில் பறக்கும் நான். தாளச் சிறகில் என் கால்கள் மிதந்தன.

குதூகலம்.

நாட்டியம் உடம்பின் அழகு. விஸ்வத்தின் இயக்க அலைகளுடன் என்னை நான் பொருத்திக் கொள்கிறேன். ஆசுவாசம்.

படுக்கப் போகும் முன் ஓஷோ படித்தேன். There is no home, unless we find it is Ourselves. இதுதான் ஓஷோ, அவரை, ‘செக்ஸ் சாமியார்’ என்று சிதைத்தது நம் யுக அவலம். கவிதைக் களஞ்சியம் புரட்ட, ‘அறநெறிச் சாரம்’ கண்ணில் பட்டது. முனைப்பாடியார் சொல்லுகிறார்.

தானே தனக்குப்

பகைவனும்

நண்பனும்

தானே தனக்கு

மறுமையும இம்மையும்

தானே தான் செய்த

வினைப்பயன் – துய்த்தலால்

தானே தனக்குக் கரி!

சுழலில் சிக்கிய மரத்துண்டு போல இந்த நான்கு வரிகளும் என் மனசுக்குள் சுழன்றன. சுழன்று கொண்டேயிருந்தன.

18.10.99

இன்று எழுந்ததும் நீச்சல் ஆசை. நீச்சல் குளம் போனேன். தண்ணீரில் குளோரின் அதிகம். ஒரே கண் எரிச்சல். சீக்கிரத்திலேயே கரை ஏறினேன். ஜிம்மில் கல்பனாவைப் பார்த்தேன். வழக்கம்போல புருஷனைப் பற்றி ஒரு பாட்டம் அழுதாள்.

மத்தியான்னத்துக்கு புது அயிட்டம் காளான்+குடை மிளகாய் ஃபிரைட் ரைஸ். சேப்பங்கிழங்கு ரோஸ்ட் (கிழங்கு தின்ற கிழங்காகி கிழமுமாவேனா?). பண்ணுபவளும் நானே. தின்னுபவளும் நானே. இன்றைய தினம் சமையல் தினமா? இல்லை ஃப்ரைட் ரைஸ் தினம்.

மாலை வீடு திரும்பினேன். நாளைக்கு ஆபீஸ். மனசு ஷெனாயில் அழுத்து. படுக்கையில் தேவாவின் கானாப் பாடல்கள் கேட்டேன். ”மீனு திங்க ஆசைப்பட்டா முள்ளிருக்கும் ஒத்துக்கப்பா… காதலிக்க ஆசைப்பட்டா கஷ்டப்பட கத்துக்கப்பா”

நல்லவேளை எனக்கு இந்த கஷ்டமெல்லாம் இல்லை.

19-.10.99

இருளோடு சேர்ந்து சோம்பலும் கரைந்தது. இனி வரும் ஆறு நாளும் உற்சாகம் உற்சாகமே. உழைப்புதான் மானம். உழைப்புதான் கௌரவம்.

25.10.99

இந்திராணி ஒரு மீன் ஸ்பெஷலிஸ்ட். தொட்டி மீன் நிபுணி.

‘கோல்டன் ஃபிஷ், வளரு கோமு. உன் ரூமே தங்கமாயிடும்’னா. ‘நோ’ என்று சொல்லிட்டேன். குட்டியூண்டு தொட்டியில நீந்தற தங்கங்கள் கண்ணாடிச் சுவரை முட்டி முட்டித் திறக்க மாட்டாம ஏமாந்து போற இந்தப் பாவம் என்னால பார்க்கவே முடியாது.

27.10.99

தீபாவளிக்கு இன்னும் ஒரு வாரம். துணிக்கடைகள், நகைக் கடைகள், வீட்டுச் சாதனக் கடைகள், டி.வி.க் கடைகள், மிட்டாய் கடைகள் தங்கள் நரக வாசல்களை அலங்காரமாகத் திறந்து வைத்து மக்களை, ‘வா வா’ என்றழைத்தன. காற்றெங்கும் கன்ஸ்யூமர் காலராக் கிருமிகள். தேவையற்றவைகளை வாங்கிக் குவித்தல். அதுவே மனநிறைவின் சின்னம் எனக் கருதல். வாங்காது விட்டு விட்டால் குறைப்பட்டு, மூளியாகி நிற்கிற பிரமை. எதையும் வாங்கிக் குவிக்காதவன் அரை மனிதன். வாங்கு வாங்கு, வாங்கு வாங்குவதற்காகவே வாங்கு, வாங்கக் கடன் வாங்கு. இன்ஸ்டால்மென்டில் கடனாக வாங்கு. வாங்கு லஞ்சம் வாங்கு. லஞ்சத்தையே பொருட்களாக வாங்கு. தேசத்தை நாசம் செய்.

7.11.99

தெருவைப் புரட்டும் பட்டாசுச் சத்தம். எதிர் ஃப்ளாட் பக்கத்துப் ஃப்ளாட்டுகளிலிருந்து பலகாரத் தட்டுகள். தீபாவளியை அடித்துச் சொல்லும் அறிவிப்புகள்.

தீபாவளிக்கு வரச்சொன்ன அம்மாவின் கடிதம் மேசையின் மேல். எதிர்பார்த்திருக்கும். ஏனோ, கிளம்பி ஊருக்குப் போற மூட் இல்லை.

ஊரும் உலகமும் மகிழ்ச்சியில் துள்ளுகிறது. இவர்கள் நரகாசுரனை அழித்தார்களா? இல்லை நாராயணனையே அழித்தார்களா? கடந்த இரண்டு நாட்களில் எங்கள் மேல் படிந்த ஆயிரங்கால அழுக்கை எரிக்க ஒரு வாய்ப்புக் கிடைத்தது.

லலிதாவின் மேல் மேனேஜர் இறைத்த அதே சேற்றை என் மேலும் இறைத்தார். அப்போதுதான் டீ சாப்பிட்டு விட்டுத் திரும்பினோம் நானும் வல்சராஜூம். ரெங்கு என் பக்கம் வந்து நின்றான். முகத்தில் வருத்தம். அவன்தான் இந்த விஷயத்தை என்னிடம் சொன்னான். நான் யாரோ ஒருத்தனோடு ஞாயிற்றுக்கிழமை கன்னியாகுமாரி போய் ராத்திரி தங்கினேனாம். இந்த அரிய கண்டுபிடிப்பை அந்தச் சில்லறை கிளர்க்கிடம் சொல்ல, கிளார்க் ரெங்குவிடம் சொன்னானாம்.

ஒரு வெகாளம் கிளம்பியது எனக்கு. கிளர்க் பல் குத்திக் கொண்டிருந்தான். மேனேஜர் அப்படியா சொன்னார் என்றதும் மிரண்டான். மேனேஜர் அறைக்குள் நுழைந்தேன். கரப்பான் பூச்சியின் ரத்தம் போலச் சட்டை. நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு உட்கார்ந்தேன். அதிர்ந்தான்.

”நான் போனதை நீங்க பார்த்தீங்களா”ன்னேன்.

”நம்ப ஆபீஸ் ஸ்டாஃப்பை கண்காணிக்க சீக்ரெட் ஸ்குவாட் வச்சிருக்கோம். அவங்க குடுத்த தகவல் இது”ன்னான்.

”சரி, சீக்கிரம். ஸ்குவாட் குடுத்த தகவல் எந்த அளவுக்குச் சரிங்கறதை நீங்க செக் பண்ணிட்டீங்களா? செக் பண்ணி, அது ஊர்ஜிதமாகியிருந்தா எனக்கு நீங்க மெமோ குடுங்க. இது வரைக்கும் நீங்க கிடைச்சதா சொன்ன தகவலை அடிப்படையா வச்சி ஒரு முழுமையான விசாரணைக்கு உத்தரவு போடுங்க”ன்னேன்.

அவன் மூஞ்சி லாண்டிரி வேஷ்டி ஆச்சு. ”எதுக்கும்மா… எதுக்கு பிரச்னையைத் தோண்டி இழுத்து மேலே போட்டுக்கிட்டு அசிங்கம் பண்ணிக்கறே” என்று ஏதோ எனக்கு உதவி செய்வது போல நடிச்சான்.

”இதோ பாருங்க சார். நான் தப்புப் பண்ணேன்னு நீங்க உறுதியா நம்பறதா இருந்தா நீங்க எம்மேல விசாரணை வைங்க. இல்லேன்னா, அநாவசியமா என்னைப் பத்தி தப்பா வதந்தியைப் பரப்பினதுக்காக ஆபீசைக் கூட்டி எல்லார் முன்னிலையிலேயும் நீங்க மன்னிப்புக் கேக்கணும். ஏன்னா, இப்படி ஆபீஸ்லே வேலை செய்யற பொண்ணுங்க மேலே நீங்க வீணான அபவாதத்தை இப்படிக் கிளப்பறது இது முதல் தடவையில்லை. முதல்ல சந்திரிகா தற்கொலையே பண்ணிக்கிட்டா. (நான் அவளுக்காகப் பரிஞ்சுகிட்டு வரலை. இதுக்கே செத்துப் போற பூஞ்சைங்கள்லாம் சீக்கிரமாப் போய்த் தொலையட்டும்) கடைசியா லலிதா. உங்களாலே அருமையான வேலையை விட்டுட்டுப் போனா. இப்படி கமா போட்டுகிட்டே போனீங்கன்னா நல்லாயில்லை. இதுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வச்சி ஒரு இடத்துல நிறுத்தியாகணும். அந்த முற்றுப் புள்ளியா நான் இருக்கிறேன். அப்படி நீங்க மன்னிப்புக் கேக்கலைன்னா நான் உங்க மேலே நடவடிக்கை எடுக்க வைப்பேன்; எப்படி அதைப் பண்ணப் போறேன்னு தெரியுமா? இந்த ஆபீஸ்லே இருக்கறவங்களையெல்லாம் திரட்டிகிட்டு போய் எம்.டி., சேர்மேன் எல்லாரையும் பார்த்துப் புகார் கொடுப்பேன். அது மட்டுமில்ல… சேர்மென் ரூமுக்கு எதிர்ல தர்ணா பண்ணுவோம்.”

வெலவெலத்துப் போயிட்டான் மனுஷன்.

”யாரோ ஒருத்தன் சொன்னான் கோமதி. உன்னை ஒரு பையனோட பார்த்ததா… இதைப் பெரிய விஷயமா எடுத்துக்காதே. ப்ளீஸ் ஃபர்கெட் இட்”ன்னு கெஞ்சினான்.

”சரி, சார். அலுவலகத்துக்கு வெளியே எங்க நடவடிக்கையை கவனிக்கறதுக்கு ஏதோ சீக்ரெட் ஸ்குவாட் போட்டிருக்கறதா சொன்னீங்களே… அதுல யார் இருக்காங்க சார்”னேன். பத்துப் பேரைச் சொன்னார். ஒரு பெண் கூட இல்லை. ‘‘பெண்களோட ஒழுக்கத்தைக் கண்காணிக்க பூதக் கண்ணாடி, பைனாகுலர், டெலஸ்கோப், தராசு, மட்டப் பலகைன்னு ஒழுக்கமானிகள் அடங்கிய கிட் பாக்சோட பத்து பேர் கத்தறீங்களே, அந்த ஸ்குவாட்ல அஞ்சாறு பொம்பளைங்களையும் போடுங்க. ஆறு மணிக்கு மேலே நம்ப ஆபீஸ் ஆம்பளைங்க என்னென்ன பண்றாங்கங்கறதையும் கவனிக்லாம்’’னேன்.

அவன், கால்ல விழாத குறையா ”என்ன கோமதி இவ்வளவு சீரியஸாயிட்டே, நான் செஞ்சது தப்புதான். என்னை மன்னிச்சுடு. இனிமே உன்னைப் பத்தி நான் அப்படியெல்லாம் பேச மாட்டேன்”னான்.

”என்னைப் பத்தி நீங்க சொன்னதுக்காக நான் கவலையே படலே சார். இதுக்கெல்லாம் தூக்கு மாட்டிக்கற முட்டாள் இல்ல நான். வேலையை விட்டுடுற மடச்சியும் இல்ல. அவசியம் ஏற்பட்டா உங்களை மாதிரியான ஆளுங்கள நான் ஆபீசை விட்டுத் தூக்கற டைப்”ன்னு சொன்னேன்.

உடனே ஆளு மாறிட்டான். ரொம்ப சிநேகிதமான தொனியில ”ஒண்ணு மட்டும் சொல்லலாமா கோமதி. இந்தத் தெரு முனையில இருக்கற டீ கடைங்களிலே எல்லாம் டீ குடிக்காதே கோமதி. அது கௌரவமாகவே இல்லை”ன்னான்.

”பாருங்க சார், எனக்குத் தண்ணி குடிக்கணும்னு தோணறப்ப தண்ணி குடிப்பேன். டீ குடிக்கணும்னு தோணறப்ப டீ குடிப்பேன். இல்லே டீ எங்கே நல்லாயிருக்கோ அங்கேயும் குடிப்பேன். மனுஷங்களோட கௌரவம் அவங்க டீ குடிக்கற கடையைப் பொறுத்ததில்லன்னு நான் நம்பறேன் சார். அதுதான் உண்மையும் கூட”ன்னேன். வெளியே வர எழுந்தேன். உடனே ரொம்பப் பணிவா கெஞ்சற தோரணையில நாத் தழுதழுக்க, ”கோமதி இங்க நமக்குள்ள நடந்த பேச்சு வார்த்தையை வெளியிலே சொல்லிடாதம்மா… ப்ளீஸ்” ன்னான்.

வெளியே வந்தேன். ஆவலா ஓடி வந்தா இந்திராணி. ”என்னாச்சு கோமு. நல்லா குடுத்தியா சூடா”ன்னா.

”சே…சே… சும்மா ஆபீஸ் மேட்டர்தான்”னுட்டேன்.

வெளியே இன்னும் பட்டாசுச் சத்தம் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. எங்கிருந்தோ புறப்பட்ட ராக்கெட் வாணம் உயரத்தில் வெடித்தது. ஒளிப்பூக்களாய் தீக்கங்குகளைச் சொரிகிறது. தீ பார்க்கவும் அழகு. பழகவும் அழகு.

”தீயே நின்னைப்போல, நமது உள்ளம் சுடர் விடுக

தீயே நின்னைப்போல எமது அறிவு கனலுக.”

******

Painting Credit: http://www.behance.net

தந்திக்கு விடை கொடுக்கலாமா?!

தார்ச்சாலை, மின்சாரம் நுழையாத இடங்களில் கூட புகுந்துவிடும்…

‘கிராண்ட் மதர் எக்ஸ்பயர்டு’,  ‘ஃபாதர் சீர்யஸ்’ போன்ற துக்கச் செய்திகளைத் தாங்கி வந்து கலங்க வைக்கும்…Image

‘எங்கள் நிறுவனத்தில் அக்கவுண்ட் அசிஸ்டெண்டாக நீங்கள் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள். வரும் ஜூலை 1ம் தேதி பணியில் சேரவும்’ என்கிற மகிழ்ச்சித் தகவலைச் சொல்லி தலைகால் புரியாமல் ஆட வைக்கும்…

திருமண வீட்டில் மாப்பிள்ளைக்கோ, பெண்ணுக்கோ அரசு முத்திரை தாங்கிய படிவத்தில் குட்டி எழுத்துக்களில் வாழ்த்துச் செய்தியாக வந்து பரவசப்பட வைக்கும்…

சில நேரங்களில், விவரமானவர்களிடம் இருந்து பிறந்தநாள், திருமண நாள் வாழ்த்து மடலாக வந்து நெகிழ வைக்கும்… அதன் பெயர் தந்தி.

160 ஆண்டு காலமாக செயல்பட்டு வந்த தந்தி சேவை வரும் ஜூலை 15ம் தேதியிலிருந்து நிறுத்தப்படும் என்று அறிவித்திருக்கிறது பி.எஸ்.என்.எல். நிர்வாகம். மின்சார சிக்னல்களின் மூலமாக செய்திகளை அனுப்ப 1792ம் ஆண்டிலேயே ஆய்வுகள் தொடங்கின. ஆனால், அதற்கான சங்கேத மொழியை 1837ல் கண்டு பிடித்தவர் சாமுவேல் மோர்ஸ் என்ற அமெரிக்கர். அவர் பெயராலேயே அந்த மொழி ‘மோர்ஸ் கோடு’ என்று அழைக்கப்பட்டது. எப்படி இருந்தாலும் இந்தத் தலைமுறையைச் சேர்ந்த ஒவ்வொரு மனிதரின் வாழ்விலும் தந்திக்கு முக்கியமான பங்கு உண்டு.

‘தந்தி சேவை நிறுத்தப்படும்’ என்கிற தகவலை எப்படி எதிர்கொள்கிறார்கள், தந்தி என்றதும் நினைவுக்கு வரும்  நெகிழ்ச்சியான நிகழ்வு என்ன? சில பிரபலங்கள் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள் இங்கே…

கே.வி.ஷைலஜா – மொழிபெயர்ப்பாளர்.   

 

இளமைக் காலங்கள்ல தந்தி வருதுன்னாலே பயம் தருகிற, பதட்டத்தை ஏற்படுத்துற ஒரு விஷயமா இருந்தது. நான் கிராமத்துல இருந்ததால பெரும்பாலும் மரணச் செய்திகளைத்தான் தந்தி தாங்கி வரும்னு நினைச்சுகிட்டு இருந்தேன். ஸ்கூல், காலேஜுல படிக்கும் போதுதான் அவசரச் செய்திகளைத் தர்றதுல அதனோட முக்கியத்துவம் புரிஞ்சுது. இனிமே தந்தி இல்லைன்னு நினைக்கறதுக்கே ரொம்ப சங்கடமா இருக்கு. என்னதான் புதுமைகள் வந்துட்டாலும் எல்லாமே அதிநவீனமா மாறி விட்டாலும் நமக்கு ரொம்பப் பரிச்சயமான பழமையான ஒண்ணு இனிமே இல்லைங்கறது ரொம்பவும் வலி தருகிறது, வேதனை அளிக்கிறது. யூனிபார்ம் போட்டுகிட்டு, சைக்கிள்ல கிராமம் கிராமமா போற தந்திச் சேவகர் இனிமே வரமாட்டாருன்னு நினைக்கவே கஷ்டமா இருக்கு.

Image

திருவண்ணாமலைல பி.காம் படிச்சுகிட்டு இருந்தப்போ எனக்கு ‘நேஷனல் மெரிட் ஸ்காலர்ஷிப்’ கிடைச்சுது. மூணு வருஷ கோர்ஸுக்கு கல்லூரிக் கட்டணம் மொத்தமே 1,500 ரூபாதான். ஆனா, எனக்கு ஸ்காலர்ஷிப் வருஷத்துக்கு 720 ரூபா கிடைச்சுது. அதுக்கான செக் வர்றதுக்கு முன்னால ‘உங்களுக்கு பணம் அனுப்பியிருக்கோம்’ அப்படிங்கற தகவல் தந்தியில வரும். அந்த செக்கை கலெக்‌ஷனுக்குப் போடறதுக்காகவே பேங்க்ல அக்கவுன்ட் ஆரம்பிச்சேன்.

இன்னிக்கும் எனக்குத் தந்தின்னாலே நினைவுக்கு வர்றது என்னோட பெரியம்மா மக பீனாதான். பாபுயோகேஸ்வரன்கிற பிரபல புகைப்படக்காரர் அடிக்கடி என்கிட்ட ‘நான் எடுத்த நல்ல புகைப்படங்கள்லயே சிறந்தது பீனாவை எடுத்த புகைப்படம்தான்’னு சொல்லுவார். அவ்வளவு அழகா இருப்பா. அவ இறந்துட்டாங்கற செய்தி தந்தியில வந்தப்போ என் உடம்பு நடுங்கிடுச்சு. வழக்கமான கல்யாணம், மண வாழ்க்கை சிக்கல், அதுல பிரச்னைன்னு அவ வாழ்க்கை முடிஞ்சு போயிடுச்சு. இப்படி தந்தி என் வாழ்க்கைல மிக மோசமான அதிர்வையும் ஏற்படுத்தியிருக்கு.

 திலகவதி ஐ.பி.எஸ். – முன்னாள் காவல்துறை இயக்குநர், எழுத்தாளர், மொழிபெயர்ப்பாளர்.

40 வயதுக்கு மேற்பட்ட யாரைக் கேட்டாலும் அவர்களுடைய நினைவுகளில் இருந்து ‘அச்சம் தருகிற ஒன்று’ என்றுதான் தந்தியை நினைவுகூர்வார்கள். ஏனென்றால், சாவுச் செய்திகளை அதிகம் தாங்கிச் சென்றது தந்திதான். ஆனால், அது போல விரைவாகத் தகவல்களைக் கொண்டு சேர்க்கிற வேறொன்று இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். நான் ஐ.பி.எஸ்.ஸாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட, அதற்கான அப்பாயின்ட்மென்ட் ஆர்டர் கூட எனக்குத் தந்தியில்தான் வந்தது. தந்தி சேவை நிறுத்தப்பட்டது என்கிற செய்தி எனக்கு வருத்தமளிக்கிறது.

Image

தபால்துறை ஆலமரம் போல கிளைகள் பரப்பி, விழுதுகள் ஊன்றிய பரந்து விரிந்த துறை. அதன் முக்கிய அங்கமான தந்தி சேவை நிறுத்தப்படுவது எதையோ இழந்தது போன்ற வேதனையைத் தருகிறது. வேலை நியமனச் செய்திகள், அவசர அலுவலக விவகாரங்கள் இவற்றையெல்லாம் பரிமாறிக் கொள்ள அவசியத் தேவையாக இருந்தது தந்தி. மகாத்மா வாழ்ந்த காலத்தில் தொலை தூரத் தொடர்புக்கு தந்திதான் சிறந்த தகவல் தொடர்பு சாதனமாக இருந்தது. பல வரலாற்று நிகழ்வுகளுக்கு சாட்சியாக இருந்தது தந்திதான். அந்த சேவை நிறுத்தப்பட்டது ஒரு நல்ல நண்பனை இழந்தது போன்ற வருத்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

 பாரததேவி – எழுத்தாளர்.

எங்க ஊர் சொக்கலிங்கபுரத்தையும் சேத்து, பெருமாள் தேவன்பட்டி, மீனாட்சிபுரம்னு மூணு ஊர்ல இருக்குறவங்கள்ல அதிகமான பேரு மிலிட்டரிலதான் வேலை பாக்குறாங்க. இந்த மூணு ஊர்லயும் யாருக்காவது பொண்ணு குடுக்கறதா இருந்தாக் கூட மிலிட்டரில வேலை பாக்குறவுங்களுக்குத்தான் குடுப்பாங்க. வாத்தியார் வேலை, கவர்மெண்ட் வேலைன்னு வேற எந்த வேலை பார்க்குறவரா இருந்தாலும் மாப்பிள்ளைக்கு இங்கே பொண்ணு கிடைக்காது. மிலிட்டரியில வேலை பார்த்தா வயசான காலத்துல பென்ஷன் வரும், புள்ளைங்களுக்கு வேலை கிடைக்கும்கற எண்ணம். பெரும்பலானவங்க எங்கேயோ தூர தேசத்துல இருக்குறதால என்ன அவசரம்னாலும் இந்த மூணு ஊருக்காரவுங்களுக்கும் தந்திதான் அவசியமா இருக்கு. இன்னும்கூட இங்கல்லாம் செல்போனை எடுத்துப் பேசத் தெரியாதவங்க நிறையபேரு இருக்காங்க. அவங்களுக்கெல்லாம் அவசரத்துக்கு தந்திதான் உதவுது. தந்தி கொண்டு வர்றவுருதான் சம்பந்தப்பட்டவங்களுக்கு விஷயத்தைப் படிச்சுச் சொல்லுவாரு. அதே மாதிரி தந்தி அனுப்பணும்னாலும் தந்தி ஆபீஸுக்குப் போய் விவரத்தைச் சொன்னா, யாராவது எழுதிக் குடுப்பாங்க. அனுப்பிடுவாங்க.

Image

எங்க ஊர்ல பரசுராமன்னு ஒருத்தரு மிலிட்டரியில இருந்தாரு. இந்தியப் படை (Indian Peace Keeping Force) இலங்கைக்குப் போனப்போ இவரும் போயிருந்தாரு. அங்கே எங்கேயோ மறைவா வச்சிருந்த கண்ணிவெடியில காலை வச்சுட்டாரு. அவ்வளவுதான் வெடி வெடிச்சு, அவரோட இடது கையும், வலது காலும் துண்டாயிடுச்சு. இந்த செய்தி ஊருக்கு தந்தியா வந்தப்போ ஊர்ல இருந்த எல்லாரும் மாரியம்மன் கோயில்ல போய் உக்கார்ந்து அழுதோம். அவரு இங்கே வந்த பிறகு அரசாங்கம் அவருக்கு பல சலுகைகளையும் வெகுமதிகளையும் தந்து உதவிச்சு. இப்பவும் அவரு கட்டையை வச்சுகிட்டு நடக்கறதைப் பாத்தா கஷ்டமா இருக்கும். அந்த தந்திதான் நினைவுக்கு வரும்.

இன்னொருத்தர்… முத்துன்னு பேரு. அவரும் ராணுவத்துலதான் வேலை பார்த்தாரு. ஊருக்குப் போறதுக்கு முன்னால சடங்காகாத பொண்ணு ஒண்ணைக் கல்யாணம் பண்ணிகிட்டாரு. அவரு போய் கொஞ்ச நாள்ல இங்கே பொண்ணு பெரிய மனுஷியாயிடுச்சு. அவருக்கு இந்த மாதிரி விஷயம்னு லெட்டர் போட்டாங்க. அவரும் பதில் கடுதாசி போட்டாரு, ‘இன்னும் ஒரு வாரத்துல வந்துடுவேன். பட்டுப்புடவைல்லாம் வாங்கி வச்சிருக்கேன்’னு அவரும் பதில் போட்டாரு. அவரு ஒரு துப்பாக்கி சுடும் வீரர் (Gunner). அப்போ பாகிஸ்தானுக்கும் பங்களாதேஷுக்கும் போர் நடந்துகிட்டு இருந்தது. பங்களாதேஷுக்கு உதவப் போன இந்தியப் படையில முத்துவும் இருந்தாரு. அவர் எழுதின கடிதம் அடுத்த நாள் வருதுன்னா, முதல் நாள் அவருடைய உடை, உடமைகள் எல்லாம் ராணுவத்துல இருந்து வருது. ஒருத்தர் இறந்து போனாத்தான் இப்படி உடைகளை அனுப்பி வைப்பாங்க. அவரு உயிரோட இருக்காரா, இல்லையான்னு இங்கே எல்லாருக்கும் ஒரே குழப்பம். அப்போ எங்களுக்கு உதவி செஞ்சது தந்திதான். தந்தி அடிச்சுத்தான் அவரு இறந்துட்டாருங்கறதை உறுதிப்படுத்தினோம்.

இப்படி எங்க மக்கள் வாழ்க்கைல தந்தி ரொம்ப முக்கியமானதா இருந்திருக்கு. இப்பவும் முக்கியமானதா இருக்கு. மத்தவங்களுக்கு எப்படியோ, எங்க ஊர் சனங்களைக் கேட்டா தந்தி சேவையைத் தடை செய்யக்கூடாதுன்னுதான் சொல்லுவோம். 

– பாலு சத்யா