அழகா ஆரோக்கியமா எது முக்கியம்?

health-and-beauty

6587_big

ழகா ஆரோக்கியமா? இப்படிக் கேட்பது பட்டிமன்றத் தலைப்பு மாதிரி தோன்றலாம். ஆனால், பெண்கள் கட்டாயம் யோசிக்க வேண்டிய விஷயம்.

எனக்கு உறவு முறையில் அண்ணி அவர். அடிப்படையில் பியூட்டிஷியன். மாமியார் அவர் வேலை பார்க்க ஒத்துக்கொள்ளாததால் பார்லர் எதுவும் வைக்காமல் ஹவுஸ் ஒயிஃபாக இருந்தார். ஆனால், தனக்குத்தானே ஃபேசியல், ப்ளீச்சிங் என்று செய்து கொண்டு எப்போதும் ஃப்ரெஷ்ஷாக இருப்பார். வீட்டு விசேஷங்களின் போது அவரது டிரெஸ்ஸிங் அவ்வளவு ரசிக்கும்படியாக இருக்கும்.

சமீபத்தில் ஒரு நாள் அவரை சந்தித்தேன். இடது கை முழுக்க கட்டுப்போட்டு இருந்தார். விபத்தா? என்று விசாரித்தபோது, அவர் சொன்ன தகவல் அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

மூட்டு எலும்புகள் பலவீனமாக இருக்கின்றனவாம். கையில் இப்போது மிகுந்த வலி இருப்பதால் கை முட்டியில் ஊசிபோட்டு, கட்டுப்போட்டு வைத்திருந்தார்கள். அடுத்தபடியாக பல சிகிச்சைகள் காத்திருந்தன அவருக்கு. தன் அழகின் மேல் காட்டிய அக்கறையில் ஒரு துளியைக்கூட ஆரோக்கியத்தின் மீது அவர் காட்டாததை நினைத்து வருத்தமாக இருந்தது.

பல பெண்கள் இன்று இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். அதுவும் கல்லூரி படிக்கும் மாணவிகள், வேலைக்கு போகும் யுவதிகள் போன்றவர்கள் முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் ஒரே விஷயம் அழகுதான்.

எந்த மாதிரி ஹீல்ஸ் வாங்கலாம், என்ன மாதிரி ஹேர்கட் செய்து கொள்ளலாம் போன்றவற்றில் காட்டும் அக்கறையை சாப்பாட்டு விஷயத்திலோ, உடற்பயிற்சி செய்வதிலோ அவர்கள் எடுத்துக்கொள்வதில்லை.

சினிமா, செல்போன், வலைத்தளங்களுக்கு கொடுக்கும் முக்கியத்துவத்தை தன் உடல் ஆரோக்கியத்துக்கு தருவதில்லை.

உள்ளம் பெருஙகோயில் ஊனுடம்பு ஆலயமாம் என்கிறார் திருமூலர். இந்த உண்மை பலருக்கு தெரிவது இல்லை. ஏன் பெண்களை மட்டும் குறிப்பிடுகிறேன் என்றால் இளைஞர்கள் டீன் ஏஜை எட்டும் போது மைதானம், ஜிம் என்று தங்கள் உடல்நலத்தில் அக்கறை காட்டுகிறார்கள். ஆனால், பெரும்பாலான பெண்கள் படிப்பு, வேலை என்ற விஷயத்தைத் தாண்டி பெரும்பாலும் அழகு குறித்தே யோசிக்கிறார்கள்.

அழகு என்பது லிப்ஸ்டிக்கிலோ, ஹேர் கலரிங்கிலோ இல்லை. உடற்பயிற்சி பெண்களுக்கு இயற்கையானதொரு வனப்பை அளிக்கிறது என்பது உண்மை. பயிற்சி செய்யும் போது உடல் ஓர் அழகிய கட்டமைப்புக்கு வரும். நரம்புகளும் தசைகளும் வலிமை பெறும். கண்கள் ஒளிபெறும். சர்க்கரை நோய், ரத்த அழுத்தம் வராமல் காக்கும். அது மட்டுமின்றி வியர்வை வெளிப்படும் அளவுக்கு உடற்பயிற்சி செய்தால் முகப்பொலிவு கூடும் என்று ஆராய்ச்சிகள் தெரிவிக்கின்றன.

இவ்வளவு நல்ல விஷயங்கள் இதில் இருக்கின்றன என்று தெரிந்திருந்தும் பயிற்சி செய்ய விரும்பாத பெண்களுக்கு மேலும் ஒரு தகவல். கடுமையான மூளை உழைப்பை வலியுறுத்துகிற பணிச் சூழலால் மாரடைப்பு உள்பட பல வியாதிகள் பெண்களிடம் அதிகரித்து வருவதாக இந்தியாவின் பெருநகரங்களில் எடுக்கப்பட்ட ஆய்வு முடிவுகள் தெரிவிக்கின்றன. ‘ஹீல் ஃபவுண்டேஷன்’ எனும் இதய நோய் ஆராய்ச்சி நிறுவனம் நடத்திய ஆய்வுப்படி கடந்த 5 ஆண்டுகளில் பெண்களுக்கான இதய நோய்கள் 20 சதவிகிதம் அதிகரித்திருக்கின்றன. ஆரோக்கியமில்லாத உணவுப்பழக்க வழக்கமும் குறைந்து போன உடலுழைப்பும்தான் அதற்குக் காரணமென கண்டறியப்பட்டுள்ளது. வளர்சிதை மாற்றத்தில் ஏற்படும் அசாதாரண மாற்றம் இளமையிலே உடல் பருமனை ஏற்படுத்திவிடுகிறது.

சரிவிகித உணவு, தேவையான அளவு தூக்கம், முறையான உடற்பயிற்சி போன்ற மேம்பட்ட வாழ்க்கை முறைகளைப் பின்பற்றினால் உடலும் மனமும் ஆரோக்கியமாக இருக்கும். இவை இரண்டும் ஆரோக்கியமாக இருக்கும் பட்சத்தில் அழகு தானே வரும்.

இன்றைய பெண்கள் ஆற்றலுடையவர்களாக, அறிவுடையவர்களாக வளர்கிறார்கள் என்பது நூறு சதவிகிதம் உண்மை. ஆனால், அதே நேரத்தில் ஆரோக்கியமானவர்களாகவும் வளர வேண்டியது மிகவும் அவசியம்.

– ஸ்ரீதேவி மோகன்

Image courtesy:

http://healthbeauty.indothanalarea.com

கடல் சேரா நதிகள்!

“எப்படி இருக்கீங்க?” பொதுவாக யாரைப் பார்த்தாலும் அல்லது போனில் பேசினாலும் நாம் முதலில் கேட்கும் கேள்வி இதுதான். அந்த கேள்விக்குப் பதில் வருகிறதா என்று கூட நாம் பார்க்க மாட்டோம். அடுத்த வாக்கியத்துக்கு தாவி இருப்போம். அதே போல நம்மை நோக்கி கேட்கப்படும் அதே கேள்விக்குப் பதிலாக “நல்லா இருக்கேன்” என்று சொல்லிய பிறகு நம் வீட்டுக் குறைகளையும் நம் நோய்களையும் பட்டியலிடுவோம். மனசாட்சி தொட்டுச் சொல்லுங்கள், இந்த உரையாடல் எத்தனை சதவிகிதம் உண்மை அக்கறை கொண்டது? மிக நெருங்கிய மனிதர்களை தவிர பிறரிடத்தில் கேட்கப்படும் அந்த கேள்வியில் அவர்கள் நலனை தெரிந்து கொள்வதைவிட நம் கடமையை முடிக்கும் வெத்து சம்பிரதாயம்தான் நிரம்பி இருக்கிறது.

பொதுவாக நாம் பேசும் போது பார்த்தால், ‘ஒரு சம்பிராயத்துக்கு சொன்னேன்’, ‘ஒரு சம்பிராயதுக்குக் கூப்பிட்டேன்’ என்று சொல்லுமளவுக்கு சம்பிரதாயம் என்ற வார்த்தையே வெறும் மேல்பூச்சு என்பது போல் ஆகிவிட்டது.

முறைப்படி செய்யும் விஷயங்களைத்தான் சடங்கு, சம்பிரதாயம் என்போம். ஆனால், தற்போது பல சம்பிரதாயங்கள் வெறும் பேச்சுக்குத்தான்.

என் உறவுக்காரப் பெண் ஒருவர், தண்ணீர், எச்சில் கூட விழுங்காமல் இரண்டு வேளை விரதமிருந்து தீபாவளி நோன்பெடுப்பார். அந்த நோன்பை அவ்வளவு கச்சிதமாக எந்த்த் தவறும் நேராமல் செய்வார். ஓர் ஆண்டு கூட நோன்பு தவறிவிடக்கூடாது என்பதில் தீவிரமாக இருப்பார். அந்த நோன்பானது நீண்ட ஆயுளோடும் நல்ல உடல்நலத்தோடும் தன் கணவர் இருக்கவேண்டும் என்பதற்காக மனைவி எடுப்பது. இவ்வளவு கரிசனத்துடன் நோன்பிருக்கிறாரே… இந்த பெண்ணுக்கு அவ்வளவு அன்பா கணவர் மீது என்றுதானே கேட்க வருகிறீர்கள்? அதுதான் இல்லை.

deepavali nombu

வருடம் முழுவதும் அவர் தன் கணவரை கரித்துக்கொண்டே இருப்பார். வீட்டு வேலைகளை அழகாகப் பகிர்ந்து கொள்ளும் அந்த அன்பான மனிதரை நாள் முழுக்க ’இன்னும் இன்னும்… சம்பாதனை போதவில்லை’ என சபித்துக்கொண்டே இருப்பார். ஒருநாள், ஒரு பொழுது கூட சிரித்துப்பேசி பார்க்க முடியாது. இது என்ன மாதிரியான மனநிலை என்று புரியவில்லை. கணவரிடம் அன்பு செலுத்தாதவர் வருடத்தில் ஒருநாள் மட்டும் விழுந்து விழுந்து விரதமிருந்து அந்த நோன்பெடுப்பது எதற்கு? அது ஒரு வெத்து சம்பிரதாயமா?

நம் வீடுகளில் அண்ணன் தம்பிகள், அக்கா தங்கைகளுக்கு தீபாவளி பலகாரம் கொடுப்பது, துணிமணி எடுத்துக் கொடுப்பது என்று ஒரு சம்பிரதாயம் உண்டு. பொதுவாக அது ஓர் அன்பின் வெளிப்பாடுதான். அதன் அடிப்படை நம்மோடு பிறந்து, நம்மோடு விளையாடி வளர்ந்த ஒரு ஜீவன் எங்கோ தொலைவில் நம் எல்லாரையும் பிரிந்திருக்கிறாளே… அடிக்கடி அந்த சொந்தத்தைப் பார்க்க முடியாவிட்டாலும், ஒரு நல்ல நாளிலாவது பலகாரம, பண்டம் வாங்கிக்கொண்டு போய் பார்த்து, அன்பைப் பகிர்ந்து கொள்வது நம் சகோதரிகளுக்கு நாம் கொடுக்கும் மரியாதை ஆயிற்றே… நாம் நம் சகோதரியை மதித்தால் நம் மாப்பிள்ளையும் அவளுக்கான மரியாதையைக் கொடுப்பார் என்பதுதான் அதன் தாத்பரியம். ஆனால், இதன் உண்மையான அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டவர்கள் ஒரு சிலரே. ஏதோ கடனே என்று துணிமணி எடுத்துக் கொடுக்கும் சகோதரர்களும், அதில் ஆயிரம் குற்றம் கண்டுபிடிக்கும் சகோதரிகளும்தான் பெருகிக் கிடக்கிறார்கள் இங்கே.

‘அழகி’ படத்தில் வருவது போல சிறு வயதில் நிலக்கடலையை காதில் மாட்டி திரிவோம் ஞாபகமிருக்கிறதா? அந்த நிலக்கடலை உரிக்கும் போது, உரித்த தோலை உரிக்காததுடன் கலந்து விட்டால் மறுபடி மறுபடி அந்த உரித்த தோலை கையிலெடுப்போம். ஏனென்றால் இரண்டுமே ஒன்று போலத்தான் இருக்கும். அது போல உள்ளே இருக்கும் கடலையைத் தொலைத்து, வெறும் கூடுகளாக மாறிப் போய்விட்ட சம்பிரதாயங்களே இங்கு அதிகம்.

அதில் ஒன்று இந்த நவராத்திரி தாம்பூலம். நவராத்திரி சமயத்தில் வீட்டில் கொலு வைத்திருப்பவர்கள் சுமங்கலிப் பெண்களை வீட்டுக்கு அழைத்து வெற்றிலை, பாக்கு, மஞ்சள், குங்குமம், ஜாக்கெட் பிட் போன்றவற்றை வைத்துக் கொடுப்பார்கள். வருபவர்கள் வாழ்த்திச் சென்றால் தன் தாலி பாக்கியம் நிலைக்கும், வீட்டில் செல்வம் பெருகும் என்பது நம்பிக்கை.

ஆனால், அந்த ஜாக்கெட்டுகள் ராக்கெட்டை விட வேகமாகப் பல கை மாறும் விஷயத்தை என்னவென்று சொல்வது? தனக்கு ஒருவர் கொடுத்ததையே மற்றவர்களுக்கு வைத்துக் கொடுக்கும் அளவுக்குப் பஞ்சம் என்றால் எதற்கு அந்த கொலுவை வைக்க வேண்டும்? தாம்பூலம் தர வேண்டும், தனக்கு மேட்சிங் இல்லை என்று அடுத்தவரிடம் தள்ளிவிடுவதில் எங்கிருந்து புண்ணியம் சேரும் உங்களுக்கு?

navarathri-thambulam

அதே போல், வீட்டுக்கு வந்த அடியாருக்கு பிள்ளைக்கறி சமைத்துப் போட்ட அடியவர்கள் வாழ்ந்த பூமியில்தான் இன்று, வீட்டுக்கு வரும் விருந்தாளிகளை சீரியல் பார்த்துக் கொண்டே வாங்க என்று வெறும் சம்பிரதாயமாக வரவேற்கிறோம். அங்கு அன்பும் இல்லை, சம்பிரதாயமும் இல்லை. ‘பூஜை வேளையில் கரடி போல சீரியல் நேரத்தில் வந்து இருக்காங்களே… சமைக்கவேண்டி வந்துவிடுமோ’ என்ற உள் பதற்றத்தோடு கேட்கப்படும் ‘சாப்பிட்டீங்களா?’ என்ற கேள்வி வெறும் வார்த்தை ஜாலம் மட்டும்தான்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் திருமணங்களிலும் உயிரற்ற சம்பிரதாயங்களும் போலி ஆர்பாட்டங்களுமே நிறைத்திருக்கின்றன. ‘இன்னார், இன்னாரை திருமணம் செய்து கொள்கிறார்கள்… இந்த சந்தோஷமான விஷயத்தை உங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறோம். இந்த சந்தோஷத்தை நீங்களும் வந்திருந்து எங்களோடு தயவுசெய்து பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்…’ என்பதுதான் கல்யாண வீட்டார் அழைப்பு. வந்தவர்களை வெறும் வயிற்றோடு அனுப்பக்கூடாது என்று வந்தவர்களுக்கு நல்ல விருந்து ஏற்பாடு செய்வது கல்யாண வீட்டார் பொறுப்பு. ‘எங்களை அழைத்தமைக்கு நன்றி. உங்கள் பிள்ளைகள் நன்றாக இருக்கட்டும்’ என ஆசிர்வதித்து திருமண ஜோடிகளை சந்தோஷப்படுத்த அன்பளிப்பு கொடுப்பது, விருந்தினர் பெருந்தன்மை.

marriage invitation cards models

எத்தனை வீடுகளில் இன்று திருமணங்கள் சந்தோஷத்தை அள்ளி வருகின்றன? கல்யாண முடியும் வரை பெண் வீடோ, ஆண் வீடோ… கலவரமும் குழப்பங்களும்தான் மிச்சம் கல்யாண வீட்டாருக்கு.

‘இந்தப் புடவை நல்லால்லை’, ‘சாப்பாடு சரியில்லை’, ‘என்னை சரியா வரவேற்கவே இல்லை’, ‘அவங்களுக்கு மட்டும் ஸ்வீட் வெச்சாங்க’, ‘என்ன மொய் எழுதி இருக்காங்க உன் சொந்தக்காரங்க!’ இப்படி எத்தனை எத்தனை மன உளைச்சல்கள்!

கல்யாண ஜோடியை ஆசிர்வதிக்க வந்திருக்கிறோம் என்பதை மறந்து வந்து சாப்பிட்டு விட்டு, மொய் கணக்கு எழுதுகிறவர்களிடம் போய் மொய் எழுதிவிட்டு கல்யாண ஜோடியைக் கூடப் பார்க்காமல் கூட செல்கிறவர்கள் அதிகம். சாப்பாடு என்ற பெயரில் ஒரு சாண் வயித்துக்கு 999 அயிட்டங்களை அடுக்குவது வீண் சம்பிரதாயம்.

ஒரு விஷயத்தை எதற்காகச் செய்கிறோம் என்பதை மறந்து ஓடிக்கொண்டு இருக்கிறது இந்த சமூகம். இலக்குத் தெரியாமல் ஓடுவதில் என்ன பயன் இருக்கிறது?

மனிதர்களை நேசிப்பதற்காகத்தான் இந்த சம்பிரதாயங்கள். மனிதர்களோடு நல்லுறவைப் பேணத்தான் இந்த சம்பிரதாயங்கள். மனிதத்தை மறந்து ஓடும் இந்த இயந்திரமான வாழ்க்கையில் என்னதான் மிஞ்சுமோ… அது அந்த ஆண்டவனுக்கே வெளிச்சம்!

-ஸ்ரீதேவி மோகன்

Image courtesy:

http://sharbalaji.blogspot.in

http://www.myscrawls.com/

http://www.oxstyle.com

தேவை கொஞ்சம் மனிதாபிமானமும் கைப்பிடி அன்பும்…

humanity 3

சித்தார்த்தன் போல் என்னதான் கூண்டுக்கிளியாய் அடைக்கப்பட்டாலும் நம் வாழ்வை கடந்து செல்லும் சில மரணங்களை நம்மால் தவிர்க்கவே முடிவதில்லை.

சட்டென தூக்கியெறியப்பட்ட பந்தினை போல நம் வாழ்வை மாற்றி அமைக்கும் மரணங்கள், ஆழ்கடல் போல் அமைதியாய் எந்த சலனமுமில்லாமல் நம்மை நகர்த்திச் செல்லும் மரணங்கள், அலைகள் போல் சிறுசிறு சஞ்சலங்களை நம்முள் தந்து செல்லும் மரணங்கள் என பல மரணங்களை தாண்டித்தான் நம் வாழ்வு ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆனாலும் புத்தனாக மாறுகிறோமா என்றால் இல்லவே இல்லை.

“மயான வைராக்கியத்தை மீற உப்பு, காரம் எல்லாம் இப்போது தேவைப்படுவதில்லை. சீரியல்களும் சினிமாக்களும் போதும் நம் துக்கத்தை மறக்க…” நம்மைக் கடந்து செல்லும் மரணம் ஒவ்வொன்றும் உணர்த்திச் செல்லும் விஷயம் ஒன்றே ஒன்றுதான். ‘மாற்றம் என்பது மாறாதது போல உனக்கும் உண்டு மரணம்’ என்னும் நிலையாமை விதியைத்தான்.

இருந்தும் மனிதாபிமானம் என்ற ஒன்றை இந்தச் சமுதாயம் இழந்து கொண்டே வருகிறதோ என்ற கேள்வி என் மனதை ஓயாது தாக்கிக்கொண்டே இருக்கிறது.

சமீபத்தில் சென்ட்ரல் ஸ்டேஷனில் நாய் ஒன்று மின்சாரம் பாய்ந்திருக்கும் தண்ணீரில் மனிதர்களைக் கால் வைக்கவிடாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்திருக்கிறது. கால் வைக்கப்போனால் விடாமல் குரைத்திருக்கிறது. அதனால் பலர் வேறு வழியில் சென்று விட்டிருக்கினறனர். ஆனால், அதன் குரைப்பையும் மீறி ஓர் இளைஞர் அந்த தண்ணீரில் கால் வைக்கப்போக அதைத் தடுக்க அந்தத் தண்ணீரில் தான் குதித்து தன் உயிரைவிட்டு புரிய வைத்திருக்கிறது அந்த நாய்.

dog

இத்தகைய மனோபாவம் மனிதர்களிடம் இல்லாமல் இல்லை. ஆனால், முன்பைவிட சதவிகிதம் குறைந்திருக்கிறது என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

வீண் பொறாமையும் வெட்டி பிடிவாதமும், பகையையும் ரத்த அழுத்தத்தையும் மட்டுமே கொண்டு வரும். அன்பு மட்டுமே அள்ள அள்ளக் குறையாத ஆற்றலைக் கொண்டு வரும். அன்பு இருக்கும் இடத்தில் ஆனந்தம் கட்டாயம் இருக்கும். அன்பிருந்தால் மனிதாபிமானம் பழகிய நாய்க்குட்டி போல ஒட்டிக்கொண்டு கூடவே வந்து விடும்.

பத்து பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு ஒரு வீட்டில் சாவு என்றால் அந்தத் தெரு முழுவதும் சமைக்கமாட்டார்கள். மற்ற வீடுகளிலும் குழந்தைகளுக்குக் கூட வீட்டில் இருக்கும் எதையாவதுதான் சாப்பிடக் கொடுப்பார்கள். சாவு வீட்டுக் குழந்தைகளையும் கூட்டி வந்து எதையாவது சாப்பிடக் கொடுப்பார்கள். சாவு எடுத்த பின்தான் சமைத்து சாப்பிடுவார்கள். அப்போது கூட இழவு விழுந்த வீட்டில் அனைவரும் துக்கத்தோடு இருப்பார்கள் என்பதால் அக்கம் பக்கத்து வீடுகளில்தான் சமைத்துக்கொடுப்பார்கள்.

ஒரு வாரத்துக்கு முன்பு ஒரு தெரிந்தவரின் மரணத்தின் போது வெளியில் வைத்து அவருக்கான சடங்குகள் செய்து கொண்டிருக்கும் போது அவர் வீட்டிலிருந்து இரண்டாவது வீட்டில் கறிக்குழம்பு வாசனை வந்து கொண்டிருந்தது. என்னதான் ஞாயிற்றுக் கிழமையாக இருந்தாலும் நடுத்தர வயது குடும்பத் தலைவனை இழந்து வாடும் ஒரே தெருவைச் சேர்ந்த அந்த மனிதர்களின் முகத்துக்காக அந்த ஒரு நாள் ருசியை விட்டுக்கொடுத்திருக்கலாம். அந்த வீட்டில் மனிதர் இறந்துவிட்டார். இந்த வீட்டில் மனிதாபிமானம் இறந்துவிட்டது.

இன்று பெண்கள் வேலைக்குச் செல்லும் வீடுகளில் மாலை நேரத்தில் அந்த வீட்டுப் பிள்ளைகளே தங்களுக்கான மாலை சிற்றுண்டியை செய்து கொள்கிறார்கள். பாட்டி, தாத்தா இல்லாத பல பிள்ளைகளின் நிலை இதுதான். எல்லா வீடுகளிலும் உள்ள பிள்ளைகளும் தனித்தனி தீவுகளே. டோராவும் டோரிமானும்தான் அவர்களுக்கு உறவினர்கள். ஆனால், முன்பெல்லாம் அப்படி இருக்காது. அக்கம் பக்க வீடுகளில் இருப்பவர்கள்தான் அத்தை, மாமி, பெரியம்மா எல்லாம். தாய், தந்தை இல்லாத நேரத்தில் அவர்கள்தான் அடைக்கலம். அவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளுக்குக் கொடுக்கும் ஏதோ ஓர் உணவை அந்தக் குழந்தைகளுக்கும் பகிர்ந்து கொடுப்பார்கள். எங்கே போச்சு இந்த அன்பெல்லாம்? கற்பூரம் போல கரைந்து வருகிறதா நாளுக்கு நாள்?

இன்றும் சில கிராமத்து வீடுகளில் பார்க்கலாம், யாராவது இறந்து விட்டால் தினமும் அந்த ஊர்க்காரர்கள் காலை, மாலை இரு வேளைகள் வந்து,  கூட இருந்து சில மணித்துளிகள் ஒப்பாரி வைத்துவிட்டுப் போவார்கள். அந்த வீட்டு மனிதர்களின் துக்கத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கரைத்துப் போவார்கள்.

ஆனால், நகரங்களில் இறப்புச் செய்தி கேட்ட போது மாலை வாங்கி வந்து போட்டு, சுடுகாடு போய் திரும்பி வந்து, குளிப்பதோடு அந்தப் பக்கமே எட்டிப் பார்க்க மாட்டார்கள். அவரவர் வேலையில் மூழ்கிப் போவார்கள். அந்த வீட்டு மனிதர்களும் அந்த இறுக்கத்தைக் குறைக்க முடியாமல் திரிவார்கள். அதனால்தான் அடிக்கடி ஒரே தெரு மனிதர்கள் கூட வெட்டி மாள்கிறார்கள். ‘என் வீட்டு துக்கத்தின் போது நீ சந்தோஷமா இருந்தேல்ல, இப்ப நீ அனுபவி’ என்ற மனோபாவம் வந்துவிடுகிறது. மனிதாபிமானம் குறைந்ததன் அடையாளம்தான் இந்த மனோபாவம்.

எங்கே யாருக்கு அடிபட்டாலும் ஸ்டேஷனில் கம்ப்ளெயின்ட் கொடுக்காமல் 108 வரவழைக்கலாம் என்ற பிறகுதான் உடனடி நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படுகின்றன இப்போது. ஓரிரு வருடங்களுக்கு முன் யாராவது அடிபட்டுக் கிடந்தால் கூட ‘எதுக்கு வம்பு அப்புறம் ஸ்டேஷன், கோர்ட்டுன்னு அலையணும்’ என்று பேசாமல் கடந்து போனவர்கள் உண்டு.

ஆனால், நம் முந்தைய  தலைமுறையின் போது அடுத்தத் தெருவில் இருப்பவரை பாம்பு கடித்துவிட்டால் கூட தின்கிற சோத்தை அப்படியே போட்டுவிட்டு பாம்பு கடித்தவரை தோளில் தூக்கி போட்டுக்கொண்டு மருத்துவமனை நோக்கி ஓடிய நல்ல மனிதர்கள் வாழ்ந்த பூமிதான் இது.

மக்களின் இன்றைய இந்த மனநிலைக்கு கூடி வாழும் முறைமை போய் அவரவருக்கான உலகம் ஒன்று உருவாகிப்போனது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். பொருளாதாரத் தேவைகள் மறு காரணமாக இருக்கலாம். கல்வி வளர்த்த பகுத்தறிவு, அன்பை போதிக்காமல் போனதனாலும் இருக்கலாம். எது எப்படியோ, இன்றைய தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி அருகில் இருப்பவரை தூரவும், தூர இருப்பவரை அருகிலும் கொண்டு வந்துவிடுகிறது. முகம் தெரியாத மனிதர்களிடம் வைக்கும் போலி அன்பு, அருகில் இருக்கும் நெருக்கமானவர்களிடம் பேச நேரமில்லாமல் உறவுகளை உடைத்துவிடுகிறது.

நம் உலகம் சுருங்கிவிட்டது நல்லதுதான். ஆனால், நம் மனிதாபிமானம் சுருங்காமல் இருக்கட்டும். அறிவு வளர வளர ஆன்மா குறுகிப்போகாமல் இருக்கட்டும். அறிவியல் புதுமைகள் பெருகப் பெருக அன்பு நொறுங்கிப் போகாமல் இருக்கவேண்டும்.

தொழில் நுட்பம் உலகை வளர வைக்கலாம். அன்புதான் உலகை வாழ வைக்கும். தெலுங்கில் ஒரு படம் உண்டு… ’அ நலுகுறு’ என்று. அந்தப் படத்தின் ஹீரோ ஒரு வயதான வாத்தியார். சிறந்த குடும்பத் தலைவரான அவர் நேர்மை, அன்பு என்றே வாழ்ந்தவர். தன் இறப்புக்கு பின் தன்னை தூக்க நாலு பேராவது வருகிறார்களா என்று பார்க்க ஆவியாக அவ்விடத்தைச் சுற்றி வருவார். ஆனால், ஒரு கிராமமே அவருக்காகத் திரண்டு வரும். ஒவ்வொரு காசுக்கும் கணக்குப் பார்க்கும் கஞ்சனான அவரது வீட்டு ஓனரே அவரது இறுதிச் சடங்குக்கான செலவை செய்ய முன் வருவார். இறுதியில் வென்றது அவரது அன்புதான் என உணர்த்தும் படம் அது. அனைவரும் பார்க்க வேண்டிய படம் அது.

aa naluguru MP3 songs -MLMP3

நமக்கும் நாலு பேர் வரவேண்டுமானால் அன்பெனும் விதை தூவுங்கள். மனிதாபிமானம் என்னும் மலர்களை மலர விடுங்கள். இந்த உலகின் இன்றைய தேவையெல்லாம் அது ஒன்றுதான். அது ஒன்றேதான்.

ஸ்ரீதேவி மோகன்

Image courtesy:

http://www.borderslawfirm.com/

குடி குடிக்கும் குடி!

liquor

வர்கள் 2 பேருக்கும் 40 வயது. இருவரும் திறமைசாலிகள். அன்பானவர்கள். இன்றும் குடும்பத்தைக் காக்க ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால்…சில இழப்புகளோடு.

அதில் ஒருவர் சிறுவயதில் துறுதுறுவென்றிருப்பார். நல்ல அன்பான அம்மா, கேட்ட போதெல்லாம் ஏன் எதற்கு என்று கேட்காமல் பணத்தை அள்ளித்தரும் அப்பா. இவரையும் சும்மா சொல்வதற்கில்லை. பத்தாம் வகுப்பில் பள்ளியில் முதலிடம். அது மட்டுமின்றி ஸ்போர்ட்ஸ், என்எஸ்எஸ் என்று கலக்கியவர். அம்மாவுக்கு காய்கறி நறுக்கித்தருவதோடு வீட்டு கரண்ட்  பில், போன் பில் என அப்பா சொல்லும் வேலைகளையும் செவ்வனே செய்வார். ஆனால் பணமும் சில நண்பர்களின் நட்பும் அவரை குடியின் பக்கம் திருப்பியது.

கல்யாணம், குழந்தை, சொந்த சம்பாத்தியம் என்று ஆன பிறகு குடி மேலும் பெருகியது. ஒரு கட்டத்தில் மனைவி கண்டு கொள்ளாமல் போக, இவர் குடித்தது போய், இவரை குடி குடிக்க ஆரம்பித்தது. வேலைக்குப் போவதில்லை. காலை எழுந்தவுடன் கடை. இரவு தூங்கும் போது கடை என டாஸ்மாக்கே கதியாகக் கிடந்தார். மனைவி கொஞ்சம் உஷார் என்பதால் அம்மாவிடம் எதாவது சொல்லி பணம் வாங்கி கொள்வார்.குடித்த பின் வேறென்ன வேலை? அக்கம்பக்கத்தினருடன் எந்நேரமும எதாவது சண்டை. அதில் ஒருநாள் பக்கத்து வீட்டாரின் பேச்சு அந்த அம்மா மனதை தாக்க ஐந்தே நிமிடங்களில் ஹார்ட் அட்டாக் வந்து இறந்து போனார் அந்த அம்மா. அவர் அம்மாவின் மேல் அதீத அன்பு வைத்திருந்ததால் துக்கத்தில் மேலும் குடி அதிகமாகியது.

அவர் வாங்கிய நகைகள் இந்தி படிக்க (அடகுக் கடை) ஆரம்பித்தன. வியாதிகள் வரிசை கட்டின. ஒரு கட்டத்தில் வலி தாங்க முடியாமல் போக பித்தப்பையில் கற்கள் கணையத்தை தாக்கும் அபாயத்தில் இருந்ததால் உடனடி ஆபரேஷன் அப்பாவின் செலவில். இன்று ஒருவழியாக  குடியின் பிடியிலிருந்து மீண்டாலும் மழை நின்ற பின் தொடரும் தூரல் போல, அதன் பாதிப்புகள் தொடர்கின்றன.

இனிமையாகக் கழிந்திருக்க வேண்டிய வாழ்க்கை மாறிப் போனது. குடியால் வலுவிழந்து போனது உடல், அன்பு அம்மாவை இழந்த துக்கத்தோடும் குற்றவுணர்வோடும் போன பெயரை மீட்க வேண்டும், பழையபடி சம்பாதிக்க வேண்டும் போன்ற கவலைகளோடும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது வாழ்க்கை.

liquor 1

ன்னொருவர் படிக்காதவர். கடுமையான தொழில் அவருடையது. குடியால் ஒரு கிட்னி பாழாகி எடுக்கப்பட்டுவிட்டது. திருந்தியாச்சு. ஆனால்… இந்த உடம்பை வைத்துக்கொண்டு இனி அவ்வளவு கடுமையான வேலைகள் செய்ய முடியமா என்பது தெரியவில்லை. ஒரு பெண் குழந்தையை வைத்துக்கொண்டு இன்று வருத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார். சின்னச் சின்ன வேலைகள் செய்து கொண்டு எந்நேரமும் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பயத்தோடும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது அவரது வாழ்க்கை.

இப்படி ஒன்று இரண்டு அல்ல… எத்தனையோ பேர்! சமீபத்தில் தரமணியில் அந்த ஒரு வயது குழந்தைக்கு ஏற்பட்ட இழப்பு…  ஏழையாக இருந்தாலும் அன்பான அம்மா, அப்பா என்றிருந்த ஒரு பாவமும் செய்திராத அந்தக்  குழந்தை  யாரோ ஒருவரின் குடியால் இன்று அனாதையாக…

என்றோ ஒருநாள் எங்களிடம் தீபாவளி அன்று பட்டாசுக்காக கையேந்திய குழந்தையின் முகம் ஞாபகம் வருகிறது. தந்தையின் குடிப் பழக்கத்தால் எதை எதையோ இழந்த குழந்தை. அன்றைக்கு அக்குழந்தையின் தேவையை என் அப்பா நிறைவேற்றினார். அதற்கு பிறகு?

இது போல எத்தனை எத்தனை குழந்தைகள் கையேந்தும் நிலையில்… பல குடும்பங்களின் வறுமைக்கு மட்டுமல்ல… தினமும் செய்திகளில் வரும் பெரும்பாலான கொலைகள் தற்கொலைகள்… (அதுவும் குடும்பம் குடும்பமாக) எல்லாம் குடியால்தான்.

குடியினால் மதி மயங்கி மச்சினியிடம் தவறாக நடக்க முயன்று கொலையுண்ட அந்த மனிதனை மறக்க முடியுமா? சின்ன வயதிலே அவன் ஆயுள் முடிந்தது அவன் தவறுக்குக் கிடைத்த தண்டனை எனலாம். ஆனால், சூழ்நிலைக்கைதி என்ற வார்த்தைக்கு நிஜ உதாரணமாக இன்று அந்தப் பெண் கொலைக் குற்றவாளியாக ஜெயிலில்… அவள் இளமையும் வாழ்ககையும் தொலைந்தன.

சபீத்தில் குடிகாரக் கணவன் தந்த வறுமை தாங்காமல் தாயே குழந்தையைக் கொன்ற கொடுமையைப் படித்திருப்பீர்கள்… தீபாவளிக்கு தாய் வீடு போக ஆசைப்பட்ட மனைவியைக் கொன்ற கொடூர கணவன் என இன்னும் இன்னும் கொலை, தற்கொலை, விபத்து, நோய் என எத்தனை எத்தனை உயிரிழப்புகளோ… விவாகரத்துகளோ… டாஸ்மாக்கில் நிற்கும் இளைஞர்களை பார்க்கும் போது எத்தனை எத்தனை தாய்மார்களின் வயிற்றெரிச்சலோ என் கண்முன் தீயாய்… எல்லா பிரச்னைகளுக்கும் தீர்வு உண்டு என்பார்கள். இந்த பிரச்னைக்கு என்றோ?

ஸ்ரீதேவி மோகன்

liquor 3

சாத்திரங்கள் சொல்வாரடி…

_70484707_haleemabegumwifeofmushtaqahbhat_001(4)

ஜோடிப் பாம்புகள் போல் சடங்குகள் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் நம் வாழ்வோடு பிணைந்தே இருந்திருக்கின்றன. ஒவ்வொரு சமயம் ஒவ்வொரு விதமான சடங்குகளை தாண்டித்தான் வர வேண்டி இருக்கிறது. எனக்கு இது வேண்டாம் என ஒதுங்கிக்கொள்ள அசாத்திய துணிச்சல் தேவைப்படுகிறது. அது சடங்கோ, சம்பிரதாயமோ சந்தோஷமாக இருக்கும்பட்சத்தில் யாருக்கும் நஷ்டமில்லை. ஆனால், மன உளைச்சல் தரும் சடங்குகளை காலத்துக்கும் சபித்துக்கொண்டே இருக்கத் தோன்றுகிறது.

சமீபத்தில் என் உறவினர் ஒருவரின் இறுதி நிகழ்வுக்குச் சென்றிருந்தேன். அது, அவரின் இறுதி நிகழ்வுதானே ஒழிய அவரின் மனைவியின் இறுதி நிகழ்வல்ல என்பதை மக்கள் புரிந்து கொள்ளவே இல்லை.

ஒரு வருட காலமாக கேன்சரால் பாதிக்கப்பட்ட கணவரோடு சேர்ந்து போராடியேபடி இருந்தவர்… அந்த மனிதர் நோயோடு போராடிக்கொண்டிருந்தார் என்றால் இவர் வாழ்வியலோடு! கணவரின் வருமானம் நின்றுவிட்ட நிலையில் மகனின் தயவோடு கணவரின் ஹாஸ்பிட்டல் செலவை பார்த்துக்கொள்ள வேண்டிய நிலை. இரவும் பகலும் வலியோடு அவஸ்தைப்படும் கணவனின் துயரத்தை துடைப்பதோடு, அவரது மலஜலத்தையும் துடைக்க வேண்டிய நிலை. 50 வயதுக்குள் அத்தனை வேதனைகளையும் அனுபவித்துவிட்டார் அந்தப் பெண். மருத்துவமனை, மருத்துவமனையாக அலைச்சல், மருந்து, மாத்திரை, வந்து பார்க்கிறவர்களின் கேள்விகளுக்கு பதில் என அந்த வருடத்தில் கணவரோடு சேர்ந்து இவரும் வற்றிப் போயிருந்தார்.

கடைசி இரண்டு மூன்று இரவுகள் இவர் கண்ணுறங்கவில்லை. உண்மையில் கணவர் இறுதி மூச்சை விட்டபோதுதான் இவருக்கு கொஞ்சம் ஆசுவாசமே!

கண்ணாடிப் பெட்டிக்கு அருகில் அவர் முகம் பார்த்தபடி  நாற்காலியில் உட்கார்த்தி வைக்கப்பட்டிருந்தார் அந்தப் பெண். காலையில் இருந்து உட்கர்ந்து உட்கார்ந்து கால்கள் வலிக்க, சற்று கீழே இறங்கி உட்காரப் போனவரை தடுத்து நிறுத்தினார் ஓர் உறவுக்காரப் பெண். “சொந்தக்காரங்க வர்ற நேரம்… இங்கேயே உட்காருங்க” என்றார். காபித்தண்ணிக்கூட குடிக்காமல் காலையில் இருந்து கால் வலிக்க வலிக்க உட்காந்திருந்தவரை  வருகிறவர்களின் ஆறுதல் சுமை வேறு அழுத்தியது.

அது முடிந்ததும் ஆரம்பித்தது அடுத்த பிரச்னை. இறந்து போனவரைக் குளிப்பாட்டும் போது அந்தத் தண்ணீர், மனைவியின் மீது விழ வேண்டும் என்பது சம்பிரதாயமாம். இதற்கு பெண் குடும்பத்தார் மறுப்புத் தெரிவித்தனர். “அவர் கேன்சருக்கு ஆளானவர். அதனால் தலையை மட்டும் கசக்கிவிட்டு சும்மா கொஞ்சம் தண்ணி தெளிச்சு விடுங்க. கிருமி எதாவது பாதிச்சிடப் போகுது அதுக்கும் சின்ன வயசுதானே! அதுவும் வாழ வேண்டி இருக்குல்ல?” என்றார் அந்த பெண்ணின் அண்ணி.

“அதெப்படி? இதுதான் முக்கியமான சம்பிரதாயம்” என்பது சம்பந்தி வீட்டாரின் வாதம். நீண்டு கொண்டே இருந்த வாதத்தில் வெற்றி பெற்றவர்கள் சம்பந்தம் பண்ணியவர்கள்தான்.

கேன்சர் தொற்று நோயல்ல என்றாலும் பல காலமாக  குளிக்காமல், படுக்கையில் இயற்கை உபாதைகளை வெளியேற்றியவர் என்ற அருவெறுப்போ, அவர் அனுபவித்த துன்பத்தை தன் மகளும் அனுபவிக்க வேண்டாம் என்ற பயமோ அவர்களை அப்படி வாதாட வைத்தது. அப்படி குளிப்பாட்டும் வேளையில் அந்தப் பெண்ணின் மனதில் என்னவெல்லாம் தோன்றி இருக்கும். அந்த மனம் என்ன பாடுபட்டிருக்கும்?

இந்த மாதிரியான எத்தனையோ சம்பிரதாயங்களுக்கு பெண்கள் உட்படுத்தப்படுத்தப்படுகிறார்கள். இதைப் பெண்களும் ஒத்துக்கொள்கிறார்க்ள். ஆனால், இப்படி விதிவிலக்கான சில சம்பவங்களின் போதாவது அவர்களின் உணர்வுகளுக்கு அந்த சம்பந்தி வீட்டார் மதிப்புக் கொடுத்திருக்கலாம்தானே. இப்படி ஒன்று இரண்டல்ல…

து ஒரு நள்ளிரவு. முக்காடிடப்பட்டு, குத்தியக் கண்ணாடி வளையல்களால் கைகளில் ரத்தப்பூ பூக்க, விசும்பலோடு உட்கார்ந்திருந்தார் என் பெரியம்மா. என் பெரியப்பா இறந்ததற்கான நடப்புச் சடங்கு அது. சுற்றியிருந்த பெண்கள் என் பெரியம்மாவின் தாலியை அறுத்து, பாலில் எறிந்த அந்த நொடியில் என் பெரியம்மாவின் “ஓ”வென்ற அலறல் தெருவெங்கும் நிறைந்து வழிந்தது. அது கொடுத்த மனவலி என் பெரியப்பா இறந்த போதிருந்த துக்கத்தைவிட அதிகமாக இருந்தது எனக்கு.

எப்பேர்பட்ட மனிதர்களின் இறப்பிற்கு பின்னும் இயல்பாகத்தான் சுழன்று கொண்டிருக்கிறது பூமி.  நகமும் சதையுமாக வாழ்ந்தவர்களின் இழப்பு, வலி கொடுக்கக்கூடியதுதான். அதை விட சடங்கு என்ற பெயரில் பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் இத்தகைய அவமானங்கள், மனவலிகள்தான் அதைவிட மோசமானவை.

இன்று, பல பெண்கள் கணவரை இழந்த பிறகும் பூவும் பொட்டும் வைத்துக்கொண்டாலும் கட்டாயம் அந்தச் சடங்கை தாண்டித்தான் வந்திருப்பார்கள். அவர்களைக் கேட்டால் புரியும் அந்த வலி. இது மாதிரியான எந்தவித சம்பிரதாயமும் ஆண்களுக்கு இல்லை. தன் மனைவி இறந்து கிடக்கும்போது வெளியே தன் துன்பத்தை மனதினுள் அலசி ஆராய்ந்தபடி உட்கார்ந்திருப்பார்கள் ஆண்கள். தன் துயரக் குளத்தில் தானே முங்கி எழும் இடைவெளி அந்தச் சமயத்தில் பெண்களுக்குக் கிடைக்காது.

இதில் சொல்ல முடியாத ஓர் அவஸ்தை என்னவென்றால் இந்த மாதிரியான சம்பிரதாயங்களுக்கு செயலாளர், பொறுப்பாளர் எல்லாமே பெண்கள்தான். இது மாதிரியான ஒரு சடங்கு என் உறவினர் ஒருவரின் வீட்டில் நடந்த போது அதை எதிர்த்தவர் அந்த அம்மாவின் மகள் அல்ல… அந்த வீட்டின் ஆண்… அதாவது அவரது மகன்.

இறுக்கமான முகத்தோடு தன் வீட்டு பெண்களிடம் சத்தம் போட்டு பேசிக்கொண்டிருந்தார் அந்த அண்ணன். இறுதியில் பூவை பிய்த்தெறியாமல், கண்ணாடி வளையலை உடைக்காமல், வெறும் தாலி கழட்டும் சம்பவத்தை மட்டும் செய்தார்கள் அந்தப் பெண்கள். சிலரைத் தவிர பல பெண்களின் முகத்தில் அன்று ஏதோ ஒரு நிம்மதியைப் பார்க்க முடிந்த்து. அதில் பரவியிருந்த வெளிச்சம் அங்கிருந்த இருட்டைக் கிழிப்பது போல் இருந்தது. மகள் இதே விஷயத்தை வற்புறுத்தியிருந்தாலும் அவர் சொல் எடுபட்டிருக்குமா என்று தெரியவில்லை. ஆணின் சொல்லுக்கு கட்டுப்படும் மனப்பான்மையோடு வளர்ந்த சமூகம் அல்லவா இது. பெரும்பாலும் இத்தகைய விஷயங்களை எதிர்த்து நிற்பது ஆண்கள்தான் என்பது ஒத்துக்கொள்ளவேண்டிய விஷயம். பாராட்டப்பட வேண்டிய விஷயமும் கூட. ஊரையே பகைத்துக் கொண்டு, தன் வீட்டு கிரகப்பிரவேசத்தை தன் விதவைத் தாயை முன்னிறுத்தி நடத்திய அந்த உறவினரின் மேல் விழுந்த மதிப்பின் நிழல் என்றென்றும் மறக்கவியலாததது.

இது போல் ஒவ்வொரு வீட்டு ஆணும் இதற்காக எடுக்கும் சிறு சிறு முயற்சிகள், வெள்ளமாக இந்த சடங்குகளை அழித்துச் சென்றுவிடும் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை.

– ஸ்ரீதேவி மோகன்

Woman-crying

Image courtesy:

http://news.bbcimg.co.uk/media/images

http://mybrowneggs.files.wordpress.com

பெண் எழுத்தும் தடைக்கற்களும்!

istock_girl_writing_in_journal

புத்தக விமர்சனக் கூட்டம் ஒன்றில் ஒரு பெண் எழுத்தாளர் இன்னொரு பெண் எழுத்தாளரைப் பார்த்து, “நமக்கெல்லாம் டேக் கட்டிட்டாங்கப்பா. அதை நீயோ நானோ நினைச்சாலும் கழட்ட முடியாது” என்றார் ஆதங்கத்துடன். அதற்கு காரணம் இல்லாமல் இல்லை.

தன்னை விட 25 வயது குறைந்த வாசகனை சந்தித்து தன் புத்தகம் குறித்து பேச, தான் லெட்டர் போஸ்ட் செய்யும் அஞ்சலகத்திற்கு வரச்சொல்லி ஒரு 5 நிமிடம் பேசிவிட்டு “இனிமே இப்படி எல்லாம் வராதீங்க” என்று சொல்லி அனுப்பினாராம் ஒரு மூத்த பெண் எழுத்தாளர்.

தன் கணவர் “இனிமே எழுதுவியா? எழுதுவியா?” என்று நள்ளிரவில் தன் விரலை நசுக்கினதை தன் நட்பிடம் சொல்லி வருத்தப்பட்டிருக்கிறார் ஒரு பெண் எழுத்தாளர்.

இப்படி எத்தனை எத்தனை நங்கூரங்கள் பேனா என்னும் ஆயுதத்தை தூக்கும் பெண்ணுக்கு. அந்த வலியை, பெண்ணாக நின்று பார்த்தால்தான் உணர முடியும்.

‘முகவரி’ படத்தில் ஒரு வசனம் வரும். “நான் ஜெயித்த பிறகு நான் திரும்பி பார்க்க எனக்கொரு குடும்பம் வேண்டும்” என்று அந்த கதாநாயகன் சொல்லுவார். ஆனால், பல பெண் எழுத்தாளர்கள் தங்கள் குடும்பத்தைத் தொலைத்த பிறகே ஜெயிக்க முடிகிறது. அல்லது ஜெயித்தால் தன் குடும்பத்தைத் தொலைக்க வேண்டி இருக்கிறது.

காக்கைப் பாடினியார் தொடங்கி எத்தனை எத்தனையோ பெண் எழுத்தாளர்களை கண்டிருக்கிறது இந்த சமூகம். அது போல் ஆண் எழுத்தாளர்களையும். ஆனால், ஓர் ஆண் எழுத்தாளருக்கு கிடைக்கும் சுதந்திரம் பெண் எழுத்தாளருக்குக் கிட்டுவதே இல்லை… அங்கீகாரமும். அட அங்கீகாரம் கிடைக்காமல் போனால் போகிறது. உதாசீனப்படுத்துவது, தவறாகப் பேசுவது போன்ற வலிகளையாவது கொடுக்காமல் இருங்களேன்.

ஆண் எழுத்தாளர்களிடம் குறையே இருப்பது இல்லையா என்ன? ஆனால், எந்த ஓர் ஆண் எழுத்தாளரையும் பார்த்து “ஐயோ அந்த ஆள் பெண் பித்தர்ப்பா” என்று இந்தச் சமூகம் ஒதுங்கி கொள்வது இல்லையே. பெண்களை பொறுத்தவரை மட்டும் எழுத்து என்று வந்துவிட்டால் போதும்… நேரில் கைகுலுக்கிவிட்டு பின்னால் போய் இல்லாத ஒன்றை இட்டுகட்டி பேசுவதே வழக்கமாகிவிடுகிறது.

இதிலிருந்து தப்பிக்க வேண்டுமானால் பெரிய பின்புலம் தேவைப்படுகிறது. நல்ல குடும்பப் பின்னணி, அரசியல் பலம், உறுதுணையாக இருக்கும் கணவர் அல்லது நாசுக்கு இப்படி ஏதோ ஒன்று அவசியமாகிவிடுகிறது.

பெண் எழுத்தாளரின் சொந்த, தனிப்பட்ட வாழ்வை புறந்தள்ளிவிட்டு அவரின் படைப்பை மட்டும் பார்க்கும் ஆட்கள் வெகு சிலரே! அப்படி பெண் எழுத்தாளர்களின் வாழ்வை தோண்டித் துருவ காரணம் என்னவாயிருக்கக்கூடும்? எதுவாக வேண்டுமானால் இருந்துவிட்டு போகட்டும். ஆனால், இலக்கியத்துக்காக, இலக்கியத்தின் மீது கொண்ட ஆர்வத்தினால் பலப்பல சுமைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு திரியும் பெண் எழுத்தாளர்கள் எத்தனை பேர்!

வேலை முடிந்து சோர்ந்த முகத்துடனும் கலைந்த தலையுடனும் ஆனால் ஆர்வ மிகுதியில் ஜொலிக்கும் கண்களுடனும் இலக்கியக் கூட்டத்துக்கு வரும் பெண்கள்… மறுநாள் அரசுத் தேர்வை வைத்துக்கொண்டு கருத்தரங்கில் கலந்து கொள்ள வரும் பெண்கள்… குழந்தைகளையும் கூட்டிக்கொண்டு வந்து கவியரங்கத்தில் கலந்து கொள்ளும் பெண்கள்… ‘நான் கொஞ்சம் சீக்கிரம் போகணும். அதனால் நான் முதல்ல பேசிடுறேனே’ என்று ஆய்வரங்கில் பேச வாய்ப்புக் கேட்கும் பெண்கள்… என பலப்பல முகங்கள். எல்லாருக்கும் ஒரே குறிக்கோள் அது எழுத்து… எழுத்தின் மீது கொண்ட காதல்.

இலக்கியக் கூட்டம் பத்து மணிக்குத்தான் முடியும் என்றால் தன்னை மறந்து அமர்ந்திருக்கும் ஆண்களைப் போல் பெண்களால் நிம்மதியாக உட்கார முடியாது. ‘குழந்தைகள் சாப்பிடும் நேரமாகிவிட்டதே!’ ‘பிள்ளைகள் தனியாக இருப்பார்களே!’, ‘நேரமாகிவிட்டதே கணவர் திட்டுவாரோ!’, ‘தாமதமாகப் போனால் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் என்ன நினைப்பார்களோ!’ என்றெல்லாம் எத்தனையோ கவலைகள்.

ஓர் இலக்கிய முகாமில், பிள்ளைகளைக் கூட்டி வந்து அவர்களின் நச்சரிப்பினூடே அந்தப் பேச்சை கவனிக்க ஒரு பெண் எழுத்தாளர் பட்டபாடு இன்னமும் என் கண்முன் நிற்கிறது.

ஒரு பிரபல பெண் எழுத்தாளர் பெரும்பாலான மீட்டிங்கில் பாதியிலேயே பேக்கை தூக்கிக்கொண்டு கிளிம்பிவிடுவார். நல்லபடியாக ஊர் போய்ச் சேர வேண்டுமே!

இது மட்டுமல்ல… தன் எழுத்து ஆசையை கணவரின் வேலை, குடும்பம் போன்றவற்றுக்காக தியாகம் செய்துவிட்டு காலதாமதாக வந்து இந்தக் களத்தில் ஜெயிக்க முடியாமல் கால வெள்ளத்தில் அடித்துச்செல்லப்பட்ட பெண்கள் பலருண்டு.

யாரும் அறியாமல் டைரிகளில் மட்டும் தன் எழுத்தை நிரப்பி, கண்ணுக்குள் பொத்தி வைத்த கனவுகளோடு உள்ளுக்குள்ளேயே வெம்பிப்போன சில பெண்கள் போன தலைமுறைகளில் நிறையவே இருக்கிறார்கள்.

ஆணுக்கு பல இடங்களுக்கு செல்ல, பலரோடு பேச, படித்ததை பகிர்ந்து கொள்ள, படிக்க வேண்டியதைக் கேட்டு தெரிந்து கொள்ள என கிடைக்கும் பலப்பல வாய்ப்புகள் பெண்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை.

இப்படி சேற்றுக்கு நடுவில் செந்தாமரை போல், ஏதோ ஒன்றை எழுதி இந்த சமுதாயத்தை திருத்திவிடமாட்டோமோ என்று ஓடி ஓடி களைக்கும் அந்த சகோதரிகளிடம் பிறருக்கு இரக்கம் பிறக்கிற காலம் கனிவது எப்போது? யாரோ ஊர் பேர் தெரியாதவர்களின் பாராட்டுக்காக வீட்டில் இருப்பவர்களிடம் மூஞ்சாலடி முகத்தடி வாங்கும் அவர்களின் அவஸ்தைகளை எப்போது புரிந்து கொள்ளப் போகிறோம்?

ஏதோ ஓர் ஊருக்குப் போய் நாலு நாள் தங்கி, பல இடங்களை நேரில் பார்த்து கள ஆய்வு செய்து எழுதும் பாக்கியம் பெண்களுக்குக் கிடைப்பது அரிது. பெண்ணின் உலகம் மிகச்சிறிய வட்டமாக இருக்கிறது. அதைத் தாண்டி காலடி எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு பெண்ணும் பல தடைகளைத் தாண்டி பல நெருப்புகளை தீண்டித்தான் வர வேண்டி இருக்கிறது.

வீட்டில் எழுதும் சுதந்திரம் ஓர் ஆணுக்கு கிடைக்குமளவு எத்தனை பெண்களுக்கு கிடைத்திருக்கிறது? வேலைகளை மறந்து பிள்ளைகளோடு பேசாமல், யாரும் தன்னை அணுக முடியாதவாறு ஒரு திரையை ஏற்படுத்திக்கொண்டு எழுதும் ஆண் எழுத்தாளர்களை போல பெண்ணால் இருக்க முடியுமா?

சரியான சம்பாத்தியம் இல்லை, வீடு தங்குவதில்லை என எத்தனை குறைகள் இருந்தாலும் மற்றவர்கள் முன் சொல்லும்போது ‘என் கணவர் எழுத்தாளாராக்கும்!’ என பெருமை பேசும் பெண்கள் போல், ‘என் மனைவி எழுத்தாளராக்கும்!’ என்று காலரைத் தூக்கிவிட்டுக்கொண்டு கணவன்மார்கள் சொல்வதை கேட்கும் பாக்கியம் எத்தனை பெண் எழுத்தாளருக்குக் கிடைத்திருக்கிறது?

ஒரு ஆணுக்கு தான் பார்த்த, பேசிய, கேட்டறிந்த செய்திகளை வெட்ட வெளிச்சமாக எழுதும் உரிமை உண்டென்றால் பெண்ணாகப் பிறந்தவளுக்கும் அதே உரிமை உண்டுதானே! பெண்ணும் இந்த பூமியின் பிரஜைதானே! ‘எழுதறா… அந்தத் திமிர்’ என்று தூக்கி எறியும் உறவுகள் எப்போது இதை உணர்ந்து கொள்ளும்?

ஆண் எழுத்தாளன் எப்படி வேண்டுமானாலும் எழுதலாம் என்று அனுமதி அளிக்கும் ஒரு சமூகம் பெண்ணுக்கு அந்த வாய்ப்பை மறுதலிப்பதேன்?

போகப் பொருளாக மட்டுமே பார்க்காமல் அவளும் ஓர் சக உயிர்… அவளுக்கும் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் உரிமை உண்டு… தப்பு செய்யும் சமுதாயத்தை தட்டிக் கேட்கும் கடமையும் உண்டு என்பதை எப்போது உணர்ந்து கொள்ளப் போகிறோம்?

பெண் எழுத்தாளர்களின் பேனாக்கள் அவர்களின் உணர்வை உணர்ந்து வடிக்கும் கண்ணீர்தான் கவிதைகளாக மலர்கிறது. அவர்களின் வலிகள்தான் கதைகளாக விரிகின்றன. அதுதான் அவள் உணர்ந்தது. அதுதான் அவளுக்கான உலகம். அவளுக்கான உலகம் விரிவடையும் போதுதானே அவளால் பல களங்களில் தன் சிறகை விரிக்க முடியும்? கூண்டுக்கிளிகள் போல் சிறகுகளை வெட்டிவிட்டு அதனால் வானுயரப் பறக்க முடியாது என்று கூறுவது எந்த விதத்தில் நியாயம்?!

எத்தனையோ காப்பியங்களில் அடியவர்கள் தன்னை பெண்ணாகவும் இறைவனை காதலனாகவும் நினைத்துப் பாடி இருந்தாலும் உண்மையான பெண்ணான ஆண்டாள் கண்ணனை காதலனாக நினைத்து எழுதிய திருப்பாவை பாடல்கள்தான் வலிமையானவை.

அது பெண்ணோ, ஆணோ நல்லதை தேர்ந்தெடுத்துப் படிக்கும் உரிமை வாசகருக்கு உண்டு. ஆனால், எழுத்துரிமை என்பது இரு பாலருக்கும் சமம் என்பதை உணர்ந்தால் பெண் வலிகளை தாண்டி வேறு சிலவற்றை பெண் எழுத்தாளர்களால் பேச முடியும்.

இதை ஆண்கள் மட்டுமல்ல… உடனிருக்கும் பெண்களும் உணர வேண்டும்.

யாரோ ஒரு சலவைத் தொழிலாளியின் பேச்சைக் கேட்டு சீதையை தீக்குளிக்க வைத்த ராமன் போல் வார்த்தைகளால் தீக்குளிக்க வைப்பதை நிறுத்தினால் மட்டுமே வானம் வசப்படும். அப்படி வசப்படும் பட்சத்தில் வலிமையான அந்தப் பெண்கள் மூலம் உங்களுக்கு இன்னுமொரு புதிய வானமும் அறிமுகப்படுத்தப்படலாம்.

– ஸ்ரீதேவி மோகன்

Woman-Writing-Stylized-Print

Image courtesy:

http://www.elatiaharris.com

http://www.coloredgirlconfidential.com